Κυριακή 13/11/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

Κυβέρνηση Αντεθνικής Ενότητας,

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου,

konstantakopoulos.blogspot.com 12/11/2011

Το δρόμο της εκτροπής επέλεξαν οι «καθεστωτικές» πολιτικές δυνάμεις, αρνούμενες να δώσουν το λόγο στον ελληνικό λαό και επιχειρώντας να σχηματίσουν μια κυβέρνηση (αντ)εθνικής ενότητας, εν μέσω μιας κωμικοτραγικής παρωδίας «αναζήτησης πρωθυπουργού», που κατάφερε να κάνει ακόμα και τον στυφό Σόιμπλε να γελάει δημοσίως και που δεν έχει τελειώσει ακόμα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. «Οι μάσκες έπεσαν», δήλωσε εύστοχα ο Αντώνης Σαμαράς, μόνο που αυτό αφορά και τη δική του. Ελπίζουμε να μας διαψεύσει, έστω και την υστάτη, αλλά δεν φαίνεται πολύ πιθανό.

Αν τελικά η κυβέρνηση σχηματισθεί και υπό όποιον σχηματισθεί, ένα είναι βέβαιο: δεν θα είναι ελληνική και θα συνεχίσει επί τα χείρω την καταστροφική πολιτική των Μνημονίων. Τα δύο κόμματα και οι διάφοροι «δορυφόροι» τους, από τον Καρατζαφέρη μέχρι τον Κουβέλη, λένε πάλι ότι θα σώσουν έτσι τη χώρα από τη χρεωκοπία και θα τη διατηρήσουν εντός ευρωζώνης. Το αντίθετο κινδυνεύει να γίνει. Να κάνουν αναπόφευκτη τη χρεωκοπία και την έξοδο, υπό πολύ δυσμενέστερους όμως για την Ελλάδα οικονομικούς, πολιτικούς και νομικούς όρους. 

‘Εναντι ενός ασήμαντου κουρέματος, 28% του συνολικού χρέους, μεγάλο μέρος του οποίου μάλιστα αφορά ομόλογα στα χέρια ελληνικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση να συνεχίσει τη γενοκτονία του λαού της, ξεπουλώντας τα πάντα έναντι πινακίου φακής και παραιτούμενη από το τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί που έχει σήμερα, την υπαγωγή του χρέους στο ελληνικό δίκαιο. Θα τεθεί υπό ξένη, ουσιαστικά αποικιακή διοίκηση. Γιατί θα τα κάνει αυτά; Για να βρεθεί το 2020, κατεστραμμένη και λεηλατημένη, με χρέος σε ύψος 120% του ΑΕΠ, όσο το 2009, κατά τις δικές τους, τελείως αβέβαιες εκτιμήσεις.

Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου θα έχει καλύτερη τύχη από αυτή της 21ης Ιουλίου. Οι δεσμεύσεις όμως που αναλαμβάνει η Ελλάδα θα την ακολουθούν.

Η πρώτη δανειακή σύμβαση δεν ψηφίστηκε από τη Βουλή και μπορεί εύκολα να προσβληθεί. Ψήφιση της νέας σύμβασης από 180 βουλευτές θα της προσδώσει αυξημένη τυπική ισχύ, έστω και αν είναι συζητήσιμης συνταγματικότητας η δυνατότητα οποιασδήποτε πλειοψηφίας να υπογράψει τέτοια σύμβαση, όπως και αυξημένη πολιτική ισχύ, αφού θα την έχει επικυρώσει ένας πολύ μεγάλος αριθμός βουλευτών. Για να αρνηθεί τις υποχρεώσεις της, όπως θα αναγκαστεί κάποια στιγμή και σύντομα να κάνει, η Ελλάδα κινδυνεύει να πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αμερικανικής ή της Οκτωβριανής Επανάστασης ή της Κούβας, με τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. 

Πρέπει όμως να πάρουμε την έκτη δόση, μερικά δις ευρώ, απαντά έμφοβο το πολιτικό σύστημα της χώρας, εκφραστής των συμφερόντων ενός εγχώριου «λαμογιστάν», που ουδόλως εθίγη στα δύο έτη της κρίσης. Σε τρεις μήνες τι θα γίνει; Θα πρέπει να κόψουμε τα κεφάλια μας ή να πουλήσουμε τα νεφρά μας για να πάρουμε την έβδομη δόση; Τι θεραπεία είναι αυτή που χώνουν τον άρρωστο στην εντατική και του αφαιρούν το ένα όργανο μετά το άλλο; 

‘Οσο για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, είναι ένα θέμα που η ίδια η κυβέρνηση Παπανδρέου προκάλεσε, ενεργώντας με την έγκριση ή προτροπή των διεθνών χρηματιστικών κύκλων που την «καθοδηγούν», από την αρχή μέχρι το τέλος, σε ένα παιχνίδι καταστροφής της Ελλάδας και της ΕΕ. Μην υπερασπιζόμενη τον εαυτό της, η Αθήνα έχει γίνει «πράκτωρ του χάους» σε ολόκληρη την ΕΕ, γιατί η ΕΕ είναι «ατελής», δεν έχει άλλο μηχανισμό προστασίας των εθνικών συμφερόντων από τις ίδιες τις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν προβλέφθηκε μηχανισμός προστασίας των ευρωπαϊκών εθνών από τους κυβερνήτες τους! Οι εγχώριοι προεστοί των δύο κομμάτων και της ευρύτερης (ο Θεός να την κάνει) «ελίτ», φιλοαμερικανοί ευρωπαϊστές και καθόλου Ευρωπαίοι, με την υποτέλεια στο μεδούλι τους, αποδεικνύονται πανηγυρικά ανίκανοι να υπερασπίσουν τη χώρα και την Ευρώπη, οικονομικά και πολιτικά, μετατρεπόμενοι, με τη μεγαλύτερη ευκολία σε όργανα δυνάμεων που απεργάζονται την υποδούλωση και καταστροφή όλης της ηπείρου. Το είδαμε με τον Παπανδρέου, το ξαναβλέπουμε με τον Σαμαρά.

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί άναρχη χρεωκοπία της χώρας. Μια εθνική ηγεσία, ακριβώς για να την αποφύγει ει δυνατόν, την οργανώνει, έχει plan B, εξαντλεί προηγουμένως τις δυνατότητες απόσπασης ευνοϊκότερων λύσεων, κινητοποιεί όλα τα χαρτιά της χώρας. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα τέτοιο, οργανώνει στην πραγματικότητα τις καταστροφές για να εκβιάζει τους ‘Ελληνες! Και νάθελε άλλωστε, δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρόμοιο ένα πολιτικό προσωπικό αποτελούμενο, στη μεγάλη πλειοψηφία, αν θέλουμε νάμαστε ειλικρινείς, από αμόρφωτους, αδίστακτους, διεφθαρμένους πολιτικούς, άμεσα εκβιάσιμους από ξένες δυνάμεις, χωρίς ίχνος αγάπης για την πατρίδα τους. Με τέτοιο προσωπικό έχουμε εξασφαλισμένη τη ρήξη με το διεθνές σύστημα, υπό τους χειρότερους όρους. Η απομάκρυνσή του συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης, περισσότερο από οποιαδήποτε δόση.

Ισχυρές πιέσεις

Ο Σαμαράς έχασε την ευκαιρία να γίνει ‘Ελληνας Ντε Γκωλ, ξεπερνώντας τα στενά πλαίσια της τάξης του και καθιστάμενος ηγέτης του έθνους. Επιβεβαίωσε όσους εκτιμούν ότι δεν μπορεί να αντισταθεί σε μεγάλη πίεση. Δεν ήταν άλλωστε προετοιμασμένος. Μετά το ‘Όχι του 2010, η ΝΔ δεν παρουσίασε καμιά σοβαρή δράση/ιδέα για το τι θα μπορούσε να αντιτάξει στη μνημονιακή λογική. Το οικονομικό της πρόγραμμα στερείται σοβαρότητας, ούτε επέδειξε δραστηριότητα προς Ευρώπη ή Ρωσία. Μόνο με το Ισραήλ ανέπτυξε σχέσεις, όπως και το ΠΑΣΟΚ. 

Η ελληνική ιθύνουσα τάξη αδυνατεί, υπό ισχυρή πίεση, να παράγει εθνικές λύσεις εντείνοντας τα βαθιά ιστορικά χαρακτηριστικά της υποτέλειας (19ος αιώνας, διχασμός, 1941). Το καθεστώς, που εκπροσωπήθηκε από τα δύο κόμματα εξουσίας μετά το 1974, μπαίνει, υπό την πίεση διεθνών δυνάμεων, μόνο του, στο δρόμο του χαμού του, απειλώντας να συμπαρασύρει την Ελλάδα. Μπλοκάροντας την εκλογική διέξοδο που προσφέρει η ατελής δημοκρατία μας, αφήνει στον ελληνικό λαό δύο εναλλακτικές: είτε την αποδοχή της καταστροφής του, είτε εξέγερση για να διακόψει αυτή την πορεία. 

Στη λογική του Μνημονίου εμπεριέχεται μεσοπρόθεσμα η ανοιχτή δικτατορία, αναγκαία για να εφαρμοσθούν μέτρα κοινωνικής γενοκτονίας και εθνικής υποδούλωσης. Αρκετοί ‘Ελληνες πολιτικοί θάταν διατεθειμένοι για όλα, στον κρατικό μηχανισμό αλωνίζουν οι ξένες υπηρεσίες, δεν αποκλείονται προβοκάτσιες πολύ μεγαλύτερες, εσωτερικά ή εξωτερικά, από αυτή που πιθανότατα ερμηνεύει την υπόθεση Μαρφίν πέρυσι (πιθανώς και την έκρηξη στο Μαρί). Δεν έχουν όμως ακόμα συγκεντρωθεί οι πολιτικές προϋποθέσεις. Με τα λαμόγια ούτε δικτατορία δεν μπορεί να γίνει! Υπάρχει ακόμα μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που θέλει να διατηρήσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Το τι θα γίνει όμως στο χάος μιας πιθανής μείζονος εθνικής κρίσης, δεν μπορεί να προβλεφθεί τώρα. 

‘Ηδη, η υπάρχουσα κοινοβουλευτική δημοκρατία, το πνεύμα αν όχι το γράμμα του συντάγματος παραβιάζονται ωμά (η ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τη Βουλή θα είναι μείζων εκτροπή). Η πρώτη εκτροπή έγινε με την ωμή παραβίαση της λαϊκής εντολής και το Μνημόνιο. Η δεύτερη με την αποφυγή προσφυγής στις κάλπες, παρά την προφανή, κολοσσιαία δυσαρμονία λαϊκής εντολής και μνημονιακής πολιτικής. Ελπίζουμε ότι η Ελλάδα δεν θάναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα εγκαινιάσει τον «κύκλο αίματος» που θα συνοδεύσει πιθανώς την διεθνή οικονομική κρίση. Από το 2008 άλλωστε έχει προβλέψει τέτοιες εξελίξεις, ακόμα και για τις ΗΠΑ, η κυβέρνησή τους, γι’ αυτό και διέθεσε, από τότε, δεκάδες χιλιάδες Εθνοφρουρούς σε καθήκοντα «καταστολής ταραχών». Εξαιτίας της ποιότητας της ηγεσίας της και των δομικών της προβλημάτων, η Ελλάδα μοιάζει ιδανική για να ξεκινήσει πιλοτικά εφαρμογή νεοφασιστικών λύσεων, αν κριθούν απαραίτητες για τη μαζική φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών λαών. ‘Ηδη γίναμε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα με καθαρό πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας.

Εθνική επιβίωση

Η ανάγκη εθνικής επιβίωσης επιβάλλει χωρίς καθυστέρηση την ενότητα στη δράση όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, καθιστώντας ακατανόητη, για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο, την πολιτική προπάντων του ΚΚΕ. Επιβάλλει δημιουργία ενός πλατιού μετώπου, όπως στον καιρό της γερμανικής κατοχής, για τη σωτηρία του ελληνικού λαού, όπως και τη συγκρότηση μιας πραγματικής Διεθνούς των ευρωπαϊκών λαών, αφού Βερολίνο και Παρίσι μετετράπησαν πρακτικά σε όργανα του νέου «χρηματοπιστωτικού φασισμού» των «αγορών» που απειλεί όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις μετά το 1945, αν όχι τη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό, υποσχόμενος να μεταβάλλει όλο τον κόσμο σε θάλασσα σκλάβων της νέας «αριστοκρατίας του Χρήματος».

Απαραίτητα, τα ‘Όχι δεν είναι και επαρκή. Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα χρειάζεται επειγόντως πρόγραμμα εθνικής ανόρθωσης, επιβίωσης του ελληνικού λαού, βαθιάς δημοκρατικής μεταρρύθμισης των κρατικών/κοινωνικών δομών. 

Οι συνέπειες ενός δημοψηφίσματος, του Γιώργου Πρεβελάκη, αναδημοσίευση από την Εστία 08/11/2011 (εδώ από lomak.blogspot.com)

Μία εβδομάδα τώρα, η δημοσιογραφική επικαιρότητα εδώ στο Παρίσι εστιάζεται στην Ελλάδα. Η πρόσφατη άτυχής πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα έχει ανατρέψει την καταρχήν θετική εντύπωση την οποία είχε αποκομίσει η Ευρώπη για τον Γιώργο Παπανδρέου, παρά τις παλινωδίες: στην μέχρι πρότινος κυρίαρχη εικόνα, ένας «πολιτισμένος» ηγέτης προσπαθεί να επιβληθεί σε παρασιτικούς, οκνηρούς και διεφθαρμένους πολίτες, ενάντια σε ένα παρακμιακό πελατειακό πολιτικό σύστημα και μια τυχοδιωκτική και εθνικιστική αντιπολίτευση.

Η αντίληψη αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αυθαίρετη: επί μία διετία, μία μεθοδική, ενίοτε και εσκεμμένη, παραπληροφόρηση, μέσω δημοσιογραφικών δικτύων αμφίβολης αντικειμενικότητας και σοβαρότητας, καθώς και η επένδυση του Παπανδρέου στις προσωπικές του διεθνείς δημόσιες σχέσεις, ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για αυτές τις αναπαραστάσεις. Επιπλέον, η κυρίαρχη οικονομιστική θεώρηση των ευρωπαϊκών προβλημάτων υποτίμησε το ελληνικό πρόβλημα, λόγω του μικρού σχετικά μεγέθους της ελληνικής οικονομίας. Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας έχει λησμονηθεί ή θεωρείται αμερικανική αρμοδιότητα. Οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι και κατ' επέκταση οι δημοσιογράφοι, δεν έχουν λόγο ή ενδιαφέρον να ελέγξουν την γνησιότητα των παρεχομένων πληροφοριών.

Η αναγγελία του δημοψηφίσματος κλόνισε τη διαμορφωμένη εικόνα. Η τεράστια όχληση την οποία προκάλεσε, καθώς μάλιστα συνέπεσε με την σύγκληση του G20, και οι οργισμένες αντιδράσεις του Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy) και της 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) ανάγκασαν τους δημοσιογράφους να εγκύψουν στην ελληνική κατάσταση με άλλη οπτική. Την αρχική έκπληξη διαδέχτηκε μια πρώτη συνειδητοποίηση των αντιφάσεων, αμηχανία και οι συνεπαγόμενες απορίες: πώς εξηγείται αυτό το πρωθύστερο διακύβευμα που έθεσε αναπάντεχα ο Γιώργος Παπανδρέου;

Σταδιακά έρχονται στο προσκήνιο και οι ευθύνες της Ευρώπης για την ελληνική κρίση· αλλιώς δεν εξηγείται πώς τριάντα χρόνια σύγκλισης και εξευρωπαϊσμού οδήγησαν την υγιή ελληνική οικονομία του 1981 στο σημερινό κατάντημα. Δεν έχει βέβαια ακόμη αποδομηθεί πλήρως η συλλογική ευθύνη των Ελλήνων· όμως γίνεται κατανοητό ότι ο ελληνικός λαός κατέστη όμηρος κύκλων και συμφερόντων τα οποία επωφελήθηκαν από την ανεξέλεγκτη εισροή ευρωπαϊκών πόρων για να ενισχυθούν και να διαβρώσουν την πολιτική σκηνή. Η ημιρατσιστική θεώρηση η οποία καλλιεργήθηκε επιμελώς και εντέχνως, ούτε ικανοποίει, ούτε δίνει επαρκείς απαντήσεις. Οι δημοσιογράφοι αναζητούν άλλες, περισσότερο ορθολογικές προσεγγίσεις.

Το αυξημένο ενδιαφέρον για την Ελλάδα ανέδειξε την ιδιαιτερότητα της χώρας μας. Καθώς οι σπασμωδικές κινήσεις του Παπανδρέου μετασχημάτισαν την οικονομική κρίση σε πολιτική, άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα ο επόμενος, εξαιρετικά επικίνδυνος, μετασχηματισμός: ο γεωπολιτικός. Ήδη το χάσμα ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο και την κοινή γνώμη έχει επαναφέρει τα αντιευρωπαϊκά και αντιδυτικά αντανακλαστικά τα οποία ενισχύει η παράταση της πολιτικής κρίσης. Οι συνέπειες από μίαν αντιευρωπαϊκή στροφή της Ελλάδας είναι ανυπολόγιστες. Σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον ρευστό και συνεχώς αποσταθεροποιούμενο, η Ελλάδα αποτελεί προς το παρόν το μόνο σοβαρό στήριγμα της δύσης, τον μόνο πραγματικό παράγοντα σταθερότητας, ιδιαίτερα μετά από την μεταστροφή της Τουρκίας. Αν η Ελλάδα αποσυρθεί ή εκδιωχτεί από την ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση που θα ακολουθήσει συνεπάγεται γεωπολιτικούς κινδύνους οι οποίοι ανακαλούν στην μνήμη τους αποτραπέντες από το σχέδιο Μάρσαλ.

Αυτές τις εξηγήσεις και αυτή την ανάλυση κλήθηκα επανειλημμένως να παρουσιάσω σε διάφορα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, εναντίον του ρεύματος, σε αυτήν την δύσκολη συγκυρία. Η ανταπόκριση των Γάλλων δημοσιογράφων και η απήχηση την οποία μοιάζει να έχει η προσέγγιση αυτή επιβεβαιώνουν την επιτακτική ανάγκη για μια υπεύθυνη, μεθοδική και συνεχή ενημέρωση.

Το άκαιρο και απρόβλεπτο δημοψήφισμα έχει θέσει εν αμφιβόλω τις ανιστόρητες, αγεωγράφητες και ιδεολογικά απαράδεκτες θεωρήσεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Όμως η επικαιρότητα σύντομα θα εγκαταλείψει την ελληνική κρίση. Η έγκυρη πληροφόρηση, πρωταρχικό και διαρκές εθνικό καθήκον και μέλημα, δεν εξυπηρετεί απλώς τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις των εταίρων της. Συνεισφέρει σημαντικά και στον αναπροσανατολισμό της Ευρώπης προς τον θεμέλιο λίθο της: την γεωπολιτική.

Γ.Δραγασάκης: Η πολιτική κρίση ήρθε για να μείνει, Η Αυγή 13/11/2011

Μόνο η αριστερά μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους

Τόσο οι εσωτερικές εξελίξεις λοιπόν όσο και οι ευρωπαϊκές κάνουν αναγκαίο έναν αναβαθμισμένο ρόλο της αριστεράς στις εξελίξεις, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Η «τούμπα» του κ. Σαμαρά και η προσχώρηση της Ν.Δ. στο μνημονιακό μπλοκ, αποδεικνύει αυτό που ήταν γνωστό εξαρχής, ότι δηλαδή μόνο η αριστερά μπορεί να εκφράσει μια εναλλακτική και ανταγωνιστική προς το Μνημόνιο στρατηγική, και να ανοίξει νέους δρόμους. Όμως ένας τέτοιος ρόλος δεν είναι χωρίς απαιτήσεις. Ασφαλώς η γενίκευση της κρίσης και τα ρήγματα στον δικομματισμό προσφέρουν στην αριστερά νέα, ευρύτερα ακροατήρια, με ζωηρό ενδιαφέρον για τις θέσεις της. Όμως το κοινό αυτό δεν ενδιαφέρεται για τις εσωτερικές έριδες της αριστεράς, αλλά για τις προοπτικές που αυτή μπορεί να δώσει.

Στις νέες συνθήκες θα γίνει πιο έντονη η απαίτηση, η εναλλακτική πολιτική της αριστεράς να αποκτά ορατότητα και να απαντά στα υπαρκτά προβλήματα, αντί να παραπέμπει τη λύση τους στο απροσδιόριστο μέλλον. Πόσο πειστική είναι αλήθεια η υπόσχεση του ΚΚΕ πως … όταν πάρει την εξουσία θα διαγράψει το χρέος; Όταν στις αντιπαραθέσεις του σήμερα δηλώνει στην πράξη αποχή; Ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούν οι διαμάχες στον άξονα ‘δραχμή ή ευρώ’, όταν ούτε το ΚΚΕ ούτε και καμία άλλη πολιτική δύναμη δεν προτείνουν την άμεση επιστροφή στη δραχμή;

Ασφαλώς οι αντιστάσεις είναι αναγκαίος όρος ύπαρξης της κοινωνίας, και ασφαλώς το όχι στην κατάργηση αδιαπραγμάτευτων δικαιωμάτων και δημόσιων αγαθών δεν είναι άρνηση αλλά θέση, κόκκινη γραμμή. Όμως η κρίση που ζούμε είναι κρίση των διαμορφωμένων μοντέλων οικονομίας και πολιτικής. Είναι κρίση των κυρίαρχων ιδεών και της ορθόδοξης οικονομικής σκέψης σε όλες της τις εκδοχές. Λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας απαιτούν νέες ιδέες, «ανορθόδοξες» πολιτικές, αδοκίμαστες μεθόδους, κοινωνικούς πειραματισμούς.

Τα περιθώρια υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι περιορισμένα αν ο αγώνας γι’ αυτά δεν εντάσσεται σε μια στρατηγική που να αποσκοπεί από τώρα σε νέους τρόπους παραγωγής και διανομής, με βάση τη λογική των αναγκών και όχι της μεγιστοποίησης του κέρδους. Πολλές από τις ιδέες που διατυπώσαμε στο πρόγραμμά μας στην αρχή της κρίσης, τώρα ίσως γίνονται πιο κατανοητές και πάντως πιο επίκαιρες. Όταν, για παράδειγμα, λέμε ότι έχουμε επιστρέψει στη δεκαετία του ’60 από την άποψη του όγκου της ανεργίας, δεν σημαίνει ότι διαθέτουμε σήμερα τις δυνατότητες εκείνης της εποχής, για να αντιμετωπίσουμε την ανεργία. Ακόμη λοιπόν και αν η ύφεση σταματούσε αύριο, δεν θα μπορέσει ποτέ να απορροφηθεί το «απόθεμα» του ενός εκατομμυρίου ανέργων με ορθόδοξες πολιτικές. Μόνο με νέες μορφές μιας αλληλέγγυας οικονομίας θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί.

Το ζητούμενο λοιπόν, από μια κοινωνία που ασφυκτιά ανάμεσα σε σενάρια καταστροφής, δεν είναι πώς θα επιλέξουμε ανάμεσα στο ένα ή στο άλλο σενάριο καταστροφής. Το ζητούμενο για μια κοινωνία που βλέπει παντού αδιέξοδα δεν είναι πώς θα επιστρέψουμε στη μια ή την άλλη μορφή του παρελθόντος. Το ζητούμενο είναι πώς θα ανοίξουμε, και για την αριστερά και για την κοινωνία, νέους δρόμους μέσα από τη συνεργασία, τον ειλικρινή διάλογο, την κοινή δράση και την ενότητα, παρά τις διαφορές, με βάση τις ανάγκες του παρόντος και του μέλλοντος, και όχι τις διαχωριστικές γραμμές ή τις προκαταλήψεις του χθες.

Γιατί ο νέος Πρωθυπουργός δε μπορεί να σώσει την Ελλάδα, του Πάνου Παναγιώτου, sofokleous10.gr 11/11/2011

Πέρα απ' όλα τα παραπάνω ο νέος Πρωθυπουργός έχει να αντιμετωπίσει ένα λαό που έχει ξεπεράσει ήδη τα όρια του κατά πολύ και δεν έχει περιθώρια για μεγαλύτερες θυσίες ούτε τη δυνατότητα να κάνει περισσότερη υπομονή και όμως αυτό ακριβώς είναι που θα πρέπει να του ζητήσει. Επιπλέον, θα έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των αντιδράσεων των πολιτών άλλων ευρωπαϊκών κρατών οι οποίοι για τους λάθος λόγους έχουν φτάσουν στα δικά τους όρια με την Ελλάδα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο νέος Πρωθυπουργός της χώρας, Λουκάς Παπαδήμος και η απάντηση που έχει να δώσει είναι η υπογραφή της συμφωνίας της 26ης-27ης Οκτωβρίου για την οποία διεθνείς εκθέσεις, οικονομολόγοι και αναλυτές ανά τον κόσμο συμφωνούν πως δε θα βοηθήσει τη χώρα και το κυριότερο δεν πρόκειται εκ των πραγμάτων να υλοποιηθεί. Ακόμη και οι οικονομικοί σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης σε πρόσφατη μελέτη τους διαπίστωσαν πως η συγκεκριμένη συμφωνία δε θα λύσει το πρόβλημα της Ελλάδας ή της Ευρώπης.

Το να ελπίζουμε ότι ο νέος Πρωθυπουργός μπορεί να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση, ιδιαίτερα δεδομένου ότι θα είναι επικεφαλής της κυβέρνησης για λίγους μήνες και με τη λαιμητόμο της χρεοκοπίας να απέχει μερικά εκατοστά από την Ελλάδα, είναι ουτοπικό. Είναι, επίσης και άδικο για τον ίδιο τον κύριο Παπαδήμο.

Παρόλα αυτά, καθένας έχει δικαίωμα στην ελπίδα και ποιος ξέρει, ίσως να γίνει ένα θαύμα και τελικά όλα να βελτιωθούν. Μέχρι να συμβεί αυτό, ωστόσο, ας κρατήσουμε τις προσδοκίες μας χαμηλές.

On the Brussels’ Agreement: Europe’s Reverse Alchemy in full throttle, by Yanis Vatoufakis, yanisvaroufakis.eu 11/11/2011

The official unveiling of a systemic crisis

One knows that there is something rotten in the world economy when the fate of a Greek PM makes headlines all over the world and for a whole week. Greece is not, and ought not to be, that important. But Italy is. And so is, from a global perspective, Europe. For some time now, Europe has been hiding its ills behind its (Hellenic) little finger. At long last, the truth (which I have been at pains to shout from the rooftops for more than 18 months) is now out: This is a systemic crisis that threatens not only the euro but the world economy in its entirety.

While Greece is insignificant, the eurozone, lest we forget, is the globe’s largest economy; a block that accounts for China’s single largest slice of exports, for one fifth of America’s exports, for more than $120 billion of Latin America’s exports, not to mention up to half of emerging Africa’s money-spinning trade (from fresh fruit and flowers to minerals). A deep recession in Northern Europe (which will surely result from the euro’s demise) is, thus, bound to unleash deflationary winds that will destabilise an already imbalanced global economy.

It is for this reason that all eyes have been, of recent, on the 27th October EU Brussels’ Agreement. For, as we all know, this is the Agreement that was meant to avert the euro-system’s collapse; a collapse that will force Germany to forge a new currency whose immediate appreciation will be the trigger of the recessionary forces mentioned just above.

Alas, while the world is looking, it is failing to see. Judging by the headlines, the world’s media, markets, political leaders and opinion makers were biting their nails until word came from Greece that a national unity government will be formed so that the Brussels’ Agreement can be implemented. It is as if the whole wide world was praying for the Greeks to give the Brussels Agreement a chance. And since Silvio Berlusconi announced that he will go Mr Papandreou’s way, similar hopes have been raised about Italy.

It is the purpose of this article to argue that the world’s prayers have been misplaced. That the anxiety to see Greece and Italy return to the Brussels’ Agreement fold is a sign of the calamity to befall the global economy. For this Agreement, as I shall be arguing below, is most likely to prove the euro-system’s greatest foe, rather than its cure. If I am right, the sights and sounds of a world agonising over the fate of the Brussels’ Agreement will be followed by the sights and sounds of a world readying itself for a major new twist in an already devastating Crisis.

On the pre-history and the three aims of the Brussels’ Agreement

This particular phase of the Euro Crisis saga began on 21st July when, in the midst of joyous celebrations, the last ‘final solution’ was touted. As some of us had indicated almost instantly, that agreement was doomed as it tried reluctantly to acknowledge one relatively minor problem (Greece’s insolvency) by putting so much of a burden on the shoulders of the problematic EFSF that a much greater problem was created (Italy’s and Spain’s liquidity-cum-solvency crisis). Lo and behold, the Italian and Spanish sovereigns were thrown in sharp turmoil two days later. During the summer, while on their holidays, Europe’s leaders knew they would have to go back to the drawing table come September. Indeed, by the time the leaves had turned brown, not only were Italy and Spain in the sin bin but, to boot, Dexia’s collapse had heralded the beginning of the unfolding of the eurozone’s banking sector. And when Secretary Tim Geithner and President Obama, aided and abetted by the rest of the G20, put it to the Europeans that they had a week to get their act together, Europe got into gear to produce what we now know as the Brussels’ Agreement.

Their task was to deal at once with three related problems: Europe’s collapsing banking sector, the problem with Italian and Spanish sovereign debt (and their potentially catastrophic effects on France’s triple-A rating which would, in turn, wreck the EFSF), and the derelict Greek economy. After days and nights of deliberations, the Brussels Agreement was patched together. On that night, after having read the preliminary document, this was my verdict:

Not one of these [nb.the eurozone's three problems] was even remotely tackled last night. The banking sector required aggressive, compulsory recapitalisation at a central European level. It will not happen. (Not only is the sum set aside to feeble but, primarily, the bankers will be given multitude chances to wriggle out of losing control over their bankrupt banks through various means that will render recapitalisation a dead letter.) The EFSF-on-anabolic-steroids (which is what its private capital leveraged version will turn it into) that has been announced will neither lessen the burden on Italy (nor remove the dark clouds over France). Lastly, the Greek haircut is a mere empty shell of a number (50% is the rule of thumb agreed on in the early hours of the morning, just in order to have a number) since it is predicated upon a series of ludicrous assumptions and deals that deals with the bankers that politicians are nowhere near completing.

Europe – the fierce urgency of tomorrow, by Bill Mitchell, bilbo.economicoutlook.net 11/11/2011

When a democratic government fails to deliver on its promises it typically gets tossed out of office by the voters at the next election. Sometimes it takes a few elections for the rot to set in once it becomes clear that the strategy for the nation is not working. Yesterday, the European Union put out its – European Economic Forecast – Autumn 2011 – which categorically demonstrates that after 3 years of crisis and one grand plan after another the leadership is failing. Some of the leadership tokens – the Greek and Italian prime ministers have been pushed aside – but not by the people – rather by the cabal that rules Europe. The situation will worsen while this lot hold the power.

I note that the EU Autumn 2011 Review is the “provisional version” only – which just about sums up the way the leadership works over there. As the Editorial in the UK Guardian (November 10, 2011) said about the “European approach to this crisis”:

… talk in terms of great drama while acting with self-defeating slowness, or what one might call the fierce urgency of tomorrow.

The EU Autumn 2011 Review is one of those documents that you know will be revised heavily when next they have to report. The IMF World Economic Outlook and other “reviews”, “updates” whatever you like to call them always reflect a tension between the dominant ideology and the reality that – finally – forces its way into the protected bureaucratic offices where the servants of the ideologues enjoy secure employment and decent working conditions.

So we get a sequence of revised forecasts (downwards when times are bad) but never an admission of fault. The future is always just around the corner when “market sentiment” or “investor confidence” or “household outlooks” will improve and growth will return. The next edition wipes out the previous estimates of growth and pushes them forward again.

The pattern is very familiar to those who read these documents sequentially over time. The same ideological paradigm is imposed on the story so you don’t really get any understanding that the reality they have to acknowledge (after denying it in previous “forecasts”) is anything to do with the failure of the ideology.

The EU Report starts with this:

The global economy is in danger zone again. This time, the euro area is the focus of concern. In spring, it looked as if Europe’s sovereign-debt troubles remained contained. Moreover, there were signs of domestic demand taking over as the engine of a moderate recovery of the European economy, despite fiscal tightening and weakening global economic conditions. These hopes were dashed.

In Spring 2011 (earlier this year) it never looked liked the problem was contained. The time-bomb continued to tick and it was only the intervention of the ECB that had kept the bond markets at bay.

As I showed in Wednesday’s blog – The ECB is a major reason the Euro crisis is deepening – the ECB hardly conducted any secondary market bond purchases between support between about January 21, 2011 and August 5, 2011 under their SMP strategy.

The pressure was building though and it was clear the spreads on the German benchmark bond rate and the French and Italian bond rates were creeping up during this period.

The ECB could have stopped that creep and prevented the most recent escalation in spreads on the Italian bonds if it chose too. But, of-course, they are claiming that the responsibility for resolving the crisis lies with member governments despite the fact that none of those governments have the essential fiscal and monetary capacity to intervene. Only the ECB can provide a temporary cap to the crisis.

Further, note the ideology – they wanted us to believe that under the drag of fiscal austerity and the deliberate choice by politicians to allow unemployment to keep rising, that private demand would take “over as the engine of a moderate recovery”. It was never going to do that.

And note they are silent about their much-vaunted claims that there would be an export-led recovery once the fiscal austerity deflated the domestic economies sufficiently – that is caused so much entrenched unemployment that wage cuts were easy to push through.

But then the reality has to be acknowledged – they know that the situation is deteriorating quickly and all they can say is that their “hopes were dashed”.

The emergence of the Frankfurt Group has turned back the democratic clock, by Larry Elliot, The Guardian 08/11/2011

The European Union has always had problems with democracy, a messy process that can interfere with the grand designs of people at the top who know best. When Ireland voted no to the Nice Treaty, it was told to come up with the right result in a second ballot. The European Central Bank wields immense power, but nobody knows how the unelected members of its governing council vote because no minutes of meetings are published. That said, the latest phase of Europe's sovereign debt crisis has exposed the quite flagrant contempt for voters, the people who are going to bear the full weight of the austerity programmes being cooked up by the political elites.

Here's how things work. The real decisions in Europe are now taken by the Frankfurt Group, an unelected cabal made of up eight people: Lagarde; Merkel; Sarkozy; Mario Draghi, the new president of the ECB; José Manuel Barroso, the president of the European Commission; Jean-Claude Juncker, chairman of the Eurogroup; Herman van Rompuy, the president of the European Council; and Olli Rehn, Europe's economic and monetary affairs commissioner.

This group, which is accountable to no one, calls the shots in Europe. The cabal decides whether Greece should be allowed to hold a referendum and if and when Athens should get the next tranche of its bailout cash. What matters to this group is what the financial markets think not what voters might want. To the extent that governments had any power, it has been removed and placed in the hands of the European Commission, the European Central Bank and the IMF. It is as if the democratic clock has been turned back to the days when France was ruled by the Bourbons.

In the circumstances, it is hardly surprising that electorates have resorted to general strikes and street protests to have their say. Governments come and go but the policies remain the same, creating a glaring democratic deficit. This would be deeply troubling even if it could be shown that the Frankfurt Group's economic remedies were working, which they are not. Instead, the insistence on ever more austerity is pushing Europe's weaker countries into an economic death spiral while their voters are being bypassed. That is a dangerous mixture.

Wolfgang Streeck: THE CRISES OF DEMOCRATIC CAPITALISM, New Left Review, 71, September-October 2011. (Μέρος Δ΄της Μετάφρασης και τελευταίο), σε μετάφραση από το Μανώλη Βαρδή