Κυριακή 30/10/2011

User Rating: / 1
PoorBest 

(Μετά το πρώτο δεκάλεπτο του ματς απέναντι στον ΟΦΗ, οι «ερυθρόλευκοι» οπαδοί ξεκίνησαν τα συνθήματα κατά των πολιτικών, τα οποία συνοδεύτηκαν από ανάλογα πανό. Τα συνθήματα ξεκίνησαν από τη θύρα 7 και συνεχίστηκαν, ενώ αμέσως ακούστηκαν συστάσεις από τα μεγάφωνα, με το... παράδειγμα του Παναθηναϊκού και τη διακοπή του αγώνα να είναι νωπό. Ωστόσο, οι φίλοι του Ολυμπιακού συνέχισαν. Χαρακτηριστικά, ένα πανό που ανάρτησαν έγραφε: «Κανείς βουλευτής ξανά στο Καραϊσκάκη, είστε όλοι ανεπιθύμητοι», ενώ ένα άλλο, αναφερόμενο στο περιβόητο κούρεμα του χρέους ανέφερε: «50%  κούρεμα κάντε σε ένα γίδι, από εμάς θα πάρετε ένα αρ....ι»! Το τρίτο, έγραφε «πολιτικοί θα κάψουμε και εσάς και τη βουλή», πηγή: gazetta.gr)

Κοινωνία λίγο πριν το σημείο βρασμού,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Κι όμως: αυτό που είδαμε να διαδραματίζεται ανήμερα 28 Οκτωβρίου σε ολόκληρη τη χώρα απέχει από το να είναι η έκρηξη που θα τινάξει το καπάκι. Είναι σαφώς μια προειδοποίηση ότι προσεγγίζουμε το σημείο βρασμού και ίσως μάλιστα η χτεσινή εκτόνωση να απομάκρυνε την επιτάχυνση των γεγονότων. Ήταν όμως ωστόσο η τελευταία προειδοποίηση προς ένα πολιτικό σύστημα ανήμπορο να αρθεί στο ύψος της στιγμής για τα επερχόμενα.

Είμαι προσωπικά περισσότερο από σίγουρος ότι η προειδοποίηση έχει πάει στο βρόντο. Σε μια αντιστροφή της χρονικής εξέλιξης η σιγουριά μου εδράζεται στη συμπεριφορά του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου του επί των οικονομικών την προηγούμενη της 28ης μέρα. Οι πανηγυρισμοί, η αλλαζονεία, η διάθεση να κατακεραυνωθεί κάθε άλλος πολιτικός λόγος που δε συναινεί στο παραμύθι της αποφυγής της χρεοκοπίας –ενώ ήδη από την 21 Ιουλίου αυτό είναι και τεχνικά δοσμένο- δεν αποτελούν ενδείξεις κατανόησης της κατάστασης. Η ψυχολογία της ήττας συνάντησε τον πανικό της εγκατάλειψης. Αλλά και η μείζον αντιπολίτευση ακολούθησε από κοντά στην αδυναμία αντίληψης των γεγονότων: αντί να κεφαλαιοποιήσει την ψήψο χιλιάδων νεοδημοκρατών στο σημερινό αρχηγό της ως μία ψήφο ρήξης και ασυνέχειας, ως ψήφο επιστροφής στις εθνικές και λαϊκές παραδόσεις του χώρου, με ευθύνη του ιδίου του αρχηγού της, παραμένει ένα κόμμα συμβιβασμών, ισορροπιών, και εν τέλει ένα κόμμα τρομοκρατημένο από την πιθανότητα να αναλάβει την εξουσία.

Ώστε είναι ολέθρια η αντίδραση του λαού απέναντι στην ολέθρια πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση; Ενώ η ανοχή της Νέας Δημοκρατίας και η de facto συγκυβέρνηση με την κα Διαμαντοπούλου (ειδικά στα ζητήματα της Παιδείας) συνιστούν απαύγασμα σοφής διαχείρισης; Ή μήπως θα πρέπει να πάρουμε σοβαρά την άποψη ότι το πρόβλημα είναι πρόβλημα ικανότητας της τωρινής Κυβέρνησης και η επόμενη θα εφαρμόσει αποτελεσματικότερα την ίδια συνταγή; Μήπως άραγε γίνεται πιστευτό από κανέναν ότι η μπουρδολογία περί  επαναδιαπραγμάτευσης αποτελεί τίποτα από ένα φύλλο συκής;

Η μόνη ελπίδα που έχει αυτό το πολιτικό σύστημα να αποχωρήσει αξιοπρεπώς, λαμβάνοντας τη θέση στην ιστορία που του αξίζει είναι να προχωρήσει σε εκλογές άμεσα. Οποιαδήποτε καθυστέρηση θα φέρει εξελίξεις δυσοίωνες για τα Εθνικά Θέματα και θα μας εισάγει σε μια εκθετική καμπύλη εξελίξεων. Όταν δε το πράγμα μεταβαίνει από μια αρχική γραμμικότητα σε μια εκθετική φάση το μόνο που έχει σημασία είναι ο ρυθμός με τον οποίο θα συμβαίνουν τα πράγματα και όχι αν θα συμβαίνουν. Η δε κατεύθυνση της εξέλιξης των πραγμάτων φάνηκε στις 28 Οκτώβρη καθαρά.

Και πάντως κανείς δεν πίστεψε από όλους εμάς που δε μετείχαμε στα γεγονότα ότι αυτά θα ήταν τέτοια, δηλαδή γεγονότα, αν δεν υπήρχε η σιωπηρή συναίνεση όλων σε αυτό που έγινε την 28^η Οκτωβρίου 2011. Ώρες να μας πουν ότι στην κηδεία του Παλαμά συμμετείχε η πλειοψηφία του Λαού της Αθήνας το 1943. Η σιωπηλή πλειοψηφία συναίνεσε προχτες σε μια τελευταία προειδοποίηση και αυτή παραδόθηκε από κατάλληλο αριθμό , από μεγάλο αριθμό, στο πολιτικό σύστημα που ήταν ο αποδέκτης της.

Το 1940, μιαν άλλη 28^η Οκτωβρίου, ο –φασίστας λένε μερικοί- Μεταξάς έσωσε την υστεροφημία του διερμηνεύοντας αληθινά το αίσθημα του Λαού. Σήμερα σύσσωμο το πολιτικό σύστημα (δηλαδή: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ και το σύστημα εξουσίας περί αυτό, η Νέα Δημοκρατία, ο Συναγερμός που ούτε λαϊκός είναι ούτε βέβαια ορθόδοξο ήθος υπηρετεί, αποκόμματα και προσωπικά κόμματα και όσοι διαπλέκονται από το πεδίο της επιχειρηματικής ζωής) μας πέταξε στα μούτρα ότι αυτό που συνέβη χτες δεν ήταν ο Λαός αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ και όπως ολεθρίως είχε υποστηρίξει πανηγυρίζοντας μια μέρα νωρίτερα «αυτό ξέρει».

Άκουσα στα μέσα ενημέρωσης, ώρα πριν γίνει ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ότι εκλογές γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια και εκεί, δηλαδή στις εκλογές, αποφασίζει ο Λαός για την  πλειοψηφία. (στην ανακοίνωση της Προεδρίας η έννοια και η λέξη Λαός απουσιάζουν). Η απλή απορία μου είναι αν άλλαξε το Σύνταγμα που προβλέπει ότι η διάλυση της Βουλής μπορεί να γίνει νωρίτερα από τη λήξη της θητείας των τεσσάρων ετών για μια σειρά από λόγους όπως πχ για μείζον εθνικό ζήτημα. Θεωρεί άραγε κανείς από το πολιτικό σύστημα τη σταδιακή, συστηματική και χωρίς νομιμοποίηση παράδοση της κυριαρχίας της χώρας σε τρίτους ελάσσον εθνικό ζήτημα; Γιατί ας μη μου πει κανείς ότι αυτή ή η επόμενη Κυβέρνηση (που θα τιμήσει τις υπογραφές της χώρας...) μπορεί να νομοθετήσει κόντρα στα συμφέροντα των δανειστών και υπέρ των συμφερόντων της χώρας...Η απαίτηση για την εμβάθυνση της Δημοκρατίας στη χώρα με την αλλαγή του Συντάγματος οφείλει προσεχώς να μας δώσει και έναν τρόπο να μάθουμε όχι πως μετριέται η πλειοψηφία της μιας στιγμής, το βράδυ των εκλογών, αλλά πια είναι τα όρια νομιμοποίησης αυτής της στιγμιαίας πλειοψηφίας όταν οι περιστάσεις αλλάζουν και γίνονται «έκτακτες», καλή ώρα...

Φτιάχνοντας,  το φύλλο του democracycrisis για την 28^η Οκτωβρίου, περίπου ξημερώματα ήταν, λίγο πριν ο Ιταλός επιδώσει το τελεσίγραφό του στον Έλληνα που θα του απαντούσε στα Γαλλικά, έγραψα ένα πολύ σύντομο σχόλιο με αφορμή τα γεγονότα έξω από το Ναό του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης και τις πληροφορίες ότι οι Υπουργοί έπαιζαν κρυφτούλι με τις εξέδρες επισήμων:

«Παρέλαση χωρίς υπουργούς...

Καθόλου κακή ιδέα. Ας την κρατήσουμε για κανένα αιώνα ακόμα.

Έχω και μια άλλη: από του χρόνου, η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση να γίνεται, αντί μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μπροστά σε ένα νεαρό αγόρι και σε ένα νεαρό κορίτσι...Επιλεγμένα και τα δυο με κλήρωση από την τελευταία Λυκείου.

Χρόνια πολλά σε όσους το αισθάνονται. Για τους υπόλοιπους είναι απλά bank holiday in Athens.»

Τώρα λοιπόν γνωρίζετε  ποιος έχει την ευθύνη των γεγονότων... 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΡΧΙΚΗ...Ο Γ. Κοντογιώργης στο Mega (29.10.2011) για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και τις ευθύνες του Προέδρου της πολιτείας (video).

Η σοσιαλδημοκρατική ψευδαίσθηση/ του Ιμάνιουελ Βαλερστάιν, posted by ppol.gr, 29/10/2011.

"Μπορεί όμως να πετύχει ξανά η πολιτική που απέφερε καρπούς στον ευρωπαϊκό χώρο μετά το 1945; Είναι περισσότερο από προφανές ότι δεν μπορεί να το κάνει, παρά τους αξιοσημείωτους ρυθμούς «ανάπτυξης» ορισμένων από τις αναδυόμενες χώρες, ιδιαίτερα, των λεγόμενων BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) κατά τα τελευταία 5-10 χρόνια. Κι αυτό γιατί υπάρχουν ορισμένες σοβαρές διαφορές μεταξύ της τρέχουσας κατάστασης του παγκόσμιου συστήματος τη μεταπολεμική περίοδο.

Πρώτον, το πραγματικό επίπεδο του κόστους παραγωγής. Παρά τις νεοφιλελεύθερες προσπάθειες για τη μείωσή του, σήμερα είναι στην πραγματικότητα σημαντικά υψηλότερο από ό,τι ήταν τη μεταπολεμική περίοδο κι απειλεί τις πραγματικές δυνατότητες της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτό κάνει τον καπιταλισμό συστημικά λιγότερο ελκυστικό για τους καπιταλιστές, οι πιο διορατικοί από τους οποίους αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους για να εξασφαλίσουν τα προνόμιά τους.
Δεύτερον, η ικανότητα των αναδυόμενων χωρών να αυξήσουν βραχυπρόθεσμα την απόκτησή πλούτου έχει ασκήσει μεγάλη πίεση στη διαθεσιμότητα των πόρων για την εξασφάλιση των αναγκών τους. Ως εκ τούτου, δημιουργείται ένας συνεχής αυξανόμενος ανταγωνισμός για την απόκτηση γης, νερού, τροφίμων κι ενεργειακών πόρων, ο οποίος όχι μόνο οδηγεί σε άγριες διαμάχες, αλλά επακόλουθα και στη μείωση της παγκόσμιας δυνατότητας των καπιταλιστών να συσσωρεύουν κεφάλαιο.
Τρίτον, η τεράστια επέκταση της καπιταλιστικής παραγωγής έχει δημιουργήσει εντέλει μια πολύ σοβαρή πίεση-πληγή στο οικοσύστημα και ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια κλιματική κρίση, της οποίας οι συνέπειες απειλούν την ποιότητα ζωής σε όλο τον κόσμο. Έχει ενθαρρύνει, επίσης, ένα κίνημα για τη ριζική επανεξέταση της αρετής της «μεγέθυνσης» και της «ανάπτυξης» σαν οικονομικούς στόχους. Το συνεχώς αυξανόμενο αίτημα για μια διαφορετική «πολιτιστική» προοπτική είναι αυτό που ονομάζεται στη λατινική Αμερική κίνημα του «el buen vivir» (ευζωίας).
Τέταρτον, τα αιτήματα των κατώτερων κοινωνικών ομάδων για πραγματική συμμετοχή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων του κόσμου έχουν αρχίσει να απευθύνονται όχι μόνο στους «καπιταλιστές», αλλά και σε «αριστερές» κυβερνήσεις που προωθούν σε εθνικό επίπεδο την «ανάπτυξη»
Πέμπτον, ο συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων, καθώς και η ορατή αποδυνάμωση της μέχρι πρότινος ηγεμονικής δύναμης, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα συνεχούς και ριζικής αναταραχής, τόσο στην παγκόσμια οικονομία όσο και τη γεωπολιτική κατάσταση, η οποία έχει παραλυτικά αποτελέσματα τόσο στον κόσμο των επιχειρήσεων όσο και στις κυβερνήσεις. Ο βαθμός αβεβαιότητας -όχι μόνο μακροπρόθεσμα αλλά και πολύ βραχυπρόθεσμα- έχει κλιμακωθεί σημαντικά, και μαζί με αυτόν και το επίπεδο της πραγματικής βίας".

Κούρεμα 50% στο χρέος, κρεματόριο 100% για το λαό, από leonidasvatikiotis.wordpress.com 30/10/2011

Ούτε και η τελευταία, τρίτη επιχείρηση “διάσωσης” σε ενάμισι χρόνο θα επιλύσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους

Στην Ελλάδα οι συνέπειες θα είναι πιο καταλυτικές για τις εγχώριες τράπεζες που διατηρούν στα χαρτοφυλάκιά τους ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας 45-50 δισ. ευρώ. Ο κίνδυνος αφορά στον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών και το πέρασμα της ιδιοκτησίας τους σε ξένα χέρια. Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι η πρόβλεψη του Μεσοπρόθεσμου για στήριξη του ελληνικού δημοσίου στις τράπεζες η οποία θα πάρει την μορφή κοινών μετοχών – που έχουν δικαίωμα λόγου στη διοίκηση, και όχι προνομιούχων όπως πρόβλεπε ο αντίστοιχος νόμος του Αλογοσκούφη, ο οποίος συνιστούσε πρόκληση στον βαθμό που η δαπανηρή συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου στα κεφάλαια των τραπεζών δε συνοδευόταν από συμμετοχή στη διοίκηση, έτσι ώστε να μην διαταραχθούν οι ισορροπίες μεταξύ των μετοχών. Κυρίως όμως για να μην δημιουργηθούν όροι που θα επέτρεπαν ακόμη και την εθνικοποίησή τους. Σύμφωνα μάλιστα με το ρεπορτάζ η αρχική πρόταση του Β. Βενιζέλου προέβλεπε πως οι μετοχές θα ήταν προνομιούχες – προς όφελος των τραπεζιτών, αλλά άλλαξε κατόπιν πρότασης του Τσολάκογλου – προς όφελος προφανώς των διεθνών πιστωτών. Γιατί, στο Μεσοπρόθεσμο προβλέπεται ότι το δημόσιο μέχρι δύο χρόνια το πολύ έχει το δικαίωμα να διατηρήσει τις μετοχές που θα πάρει ως αντάλλαγμα για το ρευστό που θα παραχωρήσει στα τραπεζικά ιδρύματα και μετά πρέπει να τις ξεφορτωθεί. Ξέροντας το καθεστώς ασφυκτικής επιτήρησης που θα έχει επιβληθεί μετά από δύο χρόνια είναι προφανές ότι οι μετοχές θα περάσουν στα χέρια των ξένων τραπεζών και ειδικά της Ντόιτσε Μπανκ. Εν είδει παρενθέσεως αξίζει να τονίσουμε ότι σε κάθε χώρα απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ, από το Μεξικό μέχρι τη Νότια Κορέα, οι τράπεζες άλλαξαν χέρια, με σχεδόν πανομοιότυπες διαδικασίες. Γιατί η Ελλάδα να αποτελέσει εξαίρεση;

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε τις πιέσεις που ασκούν ακόμη και τώρα στο “και πέντε” οι τραπεζίτες για την αλλαγή του σχετικού νόμου, που θα επαναφέρει το παλιό καθεστώς δίνοντας στο κράτος προνομιούχες μετοχές. Προσπάθεια που δεν έχει σοβαρές ελπίδες δεδομένου ότι το σχέδιο είναι αδύνατο να εκπορεύτηκε από το Μαξίμου. Εκεί μάλλον γράφτηκε…

Η αλλαγή του καθεστώτος των τραπεζών ωστόσο δεν θα σημάνει μόνο τεράστιας σημασίας οικονομικές αλλαγές, με τις αρτηρίες της ελληνικής οικονομίας να μην ελέγχονται πλέον από την εγχώρια αστική τάξη, αλλά θα έχει και συμβολική σημασία. Συγκεκριμένα θα σηματοδοτήσει το οικτρό τέλος, την συντριβή που είχε το όραμα της αστικής τάξης να αναβαθμίσει τη θέση της στον διεθνή ανταγωνισμό και έναντι του ιστορικού της αντιπάλου, με εργαλείο την συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο, που πλέον έγινε μπούμερανγκ. Το αποτέλεσμα του στοιχήματος που έπαιξε ήταν να τα χάσει όλα και να διαπραγματεύεται με το εξωτερικό από τις χειρότερες θέσεις. Είναι μια νέα Μικρασιατική καταστροφή, μια τραγωδία ανώτερη πιθανά κι από αυτή της Κύπρου το ’73-’74, που την γυρίζει πολύ πιο πίσω από κει που βρισκόταν για παράδειγμα στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν υπέγραφε πανηγυρικά την ένταξη στην ΕΟΚ, επιδιώκοντας να κλειδώσει και να επαυξήσει τα κέρδη της από την αναβάθμιση του ρόλου της που είχε πράγματι πετύχει τις δύο προηγούμενες δεκαετίες.

Η ραγδαία υποβάθμιση της θέσης του ελληνικού καπιταλισμού, με αλλαγές που δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστο το πολιτικό σύστημα, θα επέλθει επίσης και μέσω του καθεστώτος οικονομικής κατοχής που θα επιβάλλουν οι Γερμανοί. Τυπικά, η δικαιολογία για να γίνει ο Ράιχενμπαχ πραγματικός πρωθυπουργός, θα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στην ελληνική κρατική μηχανή και η ανάγκη αυστηρότερου ελέγχου των δημόσιων οικονομικών έτσι ώστε το χρέος να παραμείνει υπό έλεγχο και να μην αυξηθεί μέσω της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων που σιγά – σιγά θα μετουσιώνονται σε δημόσιο χρέος.

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα θα βυθιστεί σε ένα φαύλο κύκλο λιτότητας – υπερχρέωσης από τον οποίο δε θα εξέλθει ποτέ, με όσο μεγαλύτερη πειθαρχία κι αν εφαρμοστεί η λιτότητα όσα χρόνια κι αν διαρκέσει. Ήδη τα νούμερα προκαλούν γέλιο: Το αποτέλεσμα του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με βάση προσομοιώσεις που έγιναν από Γερμανούς και στελέχη της ΕΕ, κατά 50%, θα είναι το δημόσιο χρέος να φτάσει το 2020 στο 120%. Το πρώτο που ξεχωρίζει είναι ότι ακόμη και τότε, παρά τα όσα λένε σήμερα για προπαγανδιστικούς λόγους, το δημόσιο χρέος δεν θα είναι βιώσιμο. Αν είναι βιώσιμο το χρέος στο ύψος του 120% του ΑΕΠ το 2020 γιατί δεν ήταν βιώσιμο το 115% του Οκτώβρη του 2009 ή το σημερινό δημόσιο χρέος της Ιταλίας, που κινείται στα ίδια επίπεδα και παρόλα αυτά οι Ευρωπαίοι βάζουν το μαχαίρι στον λαιμό του Μπερλουσκόνι για να ψηφίσει επιπλέον αντιλαϊκά μέτρα; Κατά συνέπεια πρόκειται για μια διαδικασία που δεν έχει τέλος, όπως λίγο – πολύ συνέβη τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, που κάθε επιχείρηση διάσωσης στον βαθμό που συνοδευόταν από μέτρα βαθιάς λιτότητας και αναδιανομής το εισοδήματος μάς οδηγούσε όλο και πιο βαθιά στην υπερχρέωση, για να φτάσουμε τώρα στην τρίτη επιχείρηση «διάσωσης» που κι αυτή θα αποδειχθεί περιορισμένου βεληνεκούς, ημίμετρο.

Has America Become an Oligarchy?, by Thomas Schulz, Spiegel Online 28/10/2011

Inequality in America is greater than it has been in almost a century. Those fortunate enough to belong to the 1 percent, made up of the super-rich, stand on one side of the divide; the remaining 99 percent on the other. Even for a country that has always accepted opposite extremes as part of its identity, the chasm has simply grown too vast.

Those who succeed in the US are congratulated rather than berated. Resenting other people's wealth is viewed as supporting class struggle, which is something very frowned upon.

Still, statistics indicate that the growing disparity is genuinely overwhelming. In fact, the 400 wealthiest Americans now own more than the "lower" 150 million Americans put together.

Nearly two-thirds of net private assets are concentrated in the hands of 5 percent of Americans. In comparison, the upper 5 percent of Germany hold less than half of net assets. In 2009 alone, at the same time as the US was being convulsed by mass layoffs, the number of millionaires in the country skyrocketed.

Indeed, if you look at the reports it compiles on every country in the world, even the CIA has concluded that wealth disparity is greater in the US than in Tunisia or Egypt.

A New 'Gilded Age'

In a book published in 2010, American political scientists Jacob Hacker and Paul Pierson discuss how this "hyperconcentration of economic gains at the top" also existed in the United States in the early 20th century, when industrial magnates -- such as John D. Rockefeller, Andrew Carnegie and J. P. Morgan -- dominated the upper stratum of society and held the country firmly in their grip for years.

Writer Mark Twain coined the phrase "the Gilded Age" to describe that period of rapid growth, a time when the dazzling exterior of American life actually concealed mass unemployment, poverty and a society ripped in two.

Economists and political scientists believe the US has entered a new Gilded Age, a period of systematic inequality dominated by a new class of super-rich. The only difference is that, this time around, the super-rich are hedge fund managers and financial magnates instead of oil and rail barons.

Europe’s rescue plan. This week’s summit was supposed to put an end to the euro crisis. It hasn’t, The Economist, 29/10/2011.

"Unfortunately the euro zone’s firewall is the weakest part of the deal. Europe’s main rescue fund, the European Financial Stability Facility (EFSF), does not have enough money to withstand a run on Italy and Spain. Germany and the European Central Bank (ECB) have ruled out the only source of unlimited support: the central bank itself. The euro zone’s northern creditor governments have refused to put more of their own money into the pot".

The euro deal. No big bazooka. Europe’s leaders have agreed on how to prop up the euro. For now, The Economist, 29/10/2011.

"Even if the euro zone succeeds in avoiding CDS payouts, this could prove a Pyrrhic victory. If losing half the face value of a bond does not amount to a default, what does? Undermining the value of CDS insurance could deeply distort the market. If banks or other investors lose faith in their ability to hedge risks, they will be tempted to cut back on risk or demand higher yields. So, perversely, sparing a CDS payout on Greece could push up the borrowing costs of other countries. That said, the danger of contagion is real. If holders of Greek bonds can incur losses on what they once thought were safe investments, what of holders of Italian or Spanish debt? The initial deal on Greek debt in July was followed in August by the dumping of Italian and Spanish government bonds....Yet few investors are willing to buy bank shares, cheap as they may seem, given the perceived risks of a series of sovereign defaults in Europe. This means that the burden would fall first on national governments and then on the increasingly stretched resources of the European Financial Stability Facility (EFSF), Europe’s main bail-out fund. Given too much time, moreover, there is the risk that banks will, in fact, shrink their balance-sheets to bolster their capital ratios. Their first strategy will be to trim economically essential but capital-intensive businesses such as trade finance or lending to small businesses. Huw van Steenis, an analyst at Morgan Stanley, reckons that European banks may go on a “crash diet” and cut their balance-sheets by as much as €2 trillion by the end of next year. They may also sell government bonds of peripheral countries, worsening the bond-buyers’ strike that afflicts Italy and Spain....

This is where the EFSF comes in. It was designed to protect smaller peripheral states. European policymakers insisted it should have a gold-plated AAA credit rating, lowering its costs but limiting its capacity. It is now too small to shield the bigger economies. The EFSF can lend €440 billion (see chart 2). But given its commitments to Ireland, Portugal, Greece and, perhaps, the recapitalisation of the banks, it may have as little as €200 billion for future contingencies. And yet in the next three years Italy and Spain will have to refinance about €1 trillion-worth of bonds, not counting additional borrowing to finance their deficits. Countries guaranteeing the EFSF’s funds do not want to increase their burden, not least because some cannot afford to do so. France’s AAA rating is already at risk. What is more, France and the EFSF are like tottering drunks holding one another up. If France is downgraded, the EFSF will be close behind......There is a better answer: use the unlimited liquidity that only the ECB can provide by dint of its power to print money. The ECB could credibly stand ready to buy debt of a country like Italy. As such, it would be treating a sovereign almost as it would a bank suffering a run. The danger is that this will stoke inflation. Germany, in particular, has a deep aversion to anything that looks like printing money, an orthodoxy forged in the experience of the Weimar Republic’s hyperinflation".