Σάββατο 09/07/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

(εικόνα του Don Delillo, 2001)

(Λευκός Θόρυβος)

Λευκός θόρυβος, του Ντον Ντελίλλο.

Μέρος Α.

Μεταφορά κεφαλαίου 37, σελίδες 354-370, από την έκδοση της Εστίας, Αθήνα 1991

[με πλάγια γράμματα οι δικές μου επισημάνσεις]

[για τη μεταφορά, Μανώλης Βαρδής]

Ο μακρύς περίπατος άρχισε το μεσημέρι. Δεν ήξερα πως θα κατέληγα σε τόσο μεγάλο περίπατο. Νόμιζα πως θα ήταν ένας στοχαστικός διάλογος του Μάρρεϋ με τον Τζακ, έτσι, μισή ώρα περιδιάβαση στην πανεπιστημιούπολη. Αλλά έγινε ένα σημαντικό απόγευμα, ένας σοβαρός σωκρατικός περίπατος με πρακτικές επιπτώσεις.

Συνάντησα τον Μάρρεϋ μετά το σεμινάριο για τις συγκρούσεις αυτοκινήτων και περιπλανηθήκαμε στην περιφέρεια της πανεπιστημιούπολης, πέρα από τις πολυκατοικίες με την επένδυση από ξύλο κέδρου, τις χτισμένες ανάμεσα στα δέντρα έτσι που έδεναν αρμονικά με το περιβάλλον, με τα πουλιά να πέφτουν πάνω στα τζάμια των παραθύρων.

-Καπνίζεις πίπα, είπα.

Ο Μάρρεϋ κρυφοχαμογέλασε.

-Σου δίνει ενδιαφέρουσα εμφάνιση. Μ’ αρέσει. Κάνει τη δουλειά της, συμπλήρωσα.

Χαμήλωσα τα μάτια χαμογελώντας. Πίπα μακρόστενη μ’ ένα κυβικό μπαλάκι, χρώμα ανοιχτό καφέ. Έμοιαζε με αυστηρά δουλεμένο οικογενειακό εργαλείο, ίσως μία πίπα Άμις ή Σέικερ, αντίκα. Αναρωτήθηκα μήπως την είχε διαλέξει για να ταιριάζει με την κάπως αυστηρή γενειάδα του. Μία παράδοση άτεγκτης αρετής πλανιόταν πάνω από τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του.

-Γιατί δεν μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε έξυπνα το θάνατο, τον ρώτησα.

-Είναι φανερό.

-Είναι;

-Ο Ιβάν Ίλιτς ούρλιαζε τρεις ολόκληρες μέρες. Αυτή είναι η πιο έξυπνη αντιμετώπιση που έχουμε επιτύχει. Ο Τολστόι ο ίδιος πάλαιψε για να καταλάβει. Τον φοβόταν, τον έτρεμε.

-Είναι αποτέλεσμα του φόβου μας. Αν μαθαίναμε να μην τον φοβόμαστε, θα μπορούσαμε να ζήσουμε για πάντα.

-Θέλεις να πεις πως πείθουμε τον εαυτό μας να πεθάνουμε;

-Δεν ξέρω πια τί θέλω να πω. Ξέρω μόνο πως κάνω μηχανικές κινήσεις ζωής. Τεχνικά είμαι νεκρός. Το σώμα μου αναπτύσσει μία νεφελώδης μάζα. Ξέρεις, τα παρακολουθούνε τώρα αυτά τα πράγματα σαν τους δορυφόρους. Κι όλα αυτά είναι αποτελέσματα του υποπροϊόντος κάποιου εντομοκτόνου. Υπάρχει κάτι τεχνητό στο θανατό μου. Είναι ρηχός κι ανεκπλήρωτος. Δεν ανήκει στη γη ή στον αέρα. Θα’ πρεπε να σκαλίσουν στην ταφόπετρά μου ένα αεροσόλ.

-Καλά τα λες.

Τί εννοούσε πάλι μ’ αυτό; Πώς, δηλαδή, τα λέω καλά; Εγώ ήθελα να διαφωνήσει μαζί μου, να ανυψώσει το θάνατό μου σε κάποιο υψηλότερο σημείο, να με κάνει να αισθανθώ καλύτερα.

-Νομίζεις πως είναι άδικο αυτό; είπε.

-Βεβαίως και το νομίζω. Ή μήπως σου φαίνεται η απάντηση μου κάπως κοινότοπη.

Μου φάνηκε πως σήκωσε τους ώμους.

-Πάρε τη ζωή μου. Μήπως είμαι ένας άνθρωπος που κυνηγάει την ηδονή και τις απολαύσεις; Αφέθηκα με μανία στην αυτοκαταστραφώ; Χρησιμοποίησα ποτε μου ναρκωτικά ή οδηγούσα σαν τρελός σπορ αυτοκίνητα και μεθούσα; Όλο κι όλο λίγο τσέρι έπινα στα πάρτι του κολεγίου κι ανάλατα φαγητά.

-Όχι κι ανάλατα.

Κάπνιζε σοβαρά την πίπα του, ρουφώντας με τα μάγουλα. Περπατήσαμε για λίγο σιωπηλοί.

-Νομίζεις πως ο θάνατός μου είναι πρόωρος;

-Κάθε θάνατος είναι πρόωρος. Δεν υπάρχει κανένας επιστημονικός λόγος που να εμποδίζει να ζήσουμε εκατόν πενήντα χρόνια. Μερικοί μάλιστα το καταφέρνουν αυτό, όπως διάβασα σε κάποια φυλλάδα στο σούπερ μάρκετ.

-Νομίζεις πως είναι μία αίσθηση του ανεκπλήρωτου που σου δημιουργεί τη μεγάλη αυτή θλίψη; Αυτό που θέλεις ακόμα να πραγματοποιήσεις; Ή δουλειά που πρέπει να τελειώσεις, ή διανοητική αναμέτρηση που πρέπει ν’ αντιμετωπίσεις;

-Η βαθύτερη θλίψη είναι ο θάνατος. Το μόνο που έχω ν’ αντιμετωπίσω είναι ο θάνατος. Αυτό μονάχα σκέπτομαι. Ένα είναι το θέμα που με απασχολεί. Να ζήσω........

Thailand's election. A surprising new face. Yingluck Shinawatra must work out how to keep her better campaign promises—and quietly ditch some of the others, The Economist, 7/7/2011.

Κείμενο διαλόγου για τον απολογισμό του διημέρου 28 - 29 Ιουνίου, από real-democracy.gr, 8/7/2011.

"Πού δεν τα πήγαμε καλά:

1.Παρά το ότι η κινητοποίηση ήταν πολύ μεγάλη, δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε για να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Στην κουβέντα που κάναμε σαν πιθανές αιτίες αναφέρθηκαν: Οι χειρισμοί της κυβέρνησης και ο ανασχηματισμός που λειτούργησαν αποπροσανατολιστικά, η εναπομείνασα ισχύς του ψευτοδιλήμματος "Μεσοπρόθεσμο ή χρεωκοπία", η προσπάθεια τρομοκράτησης του κόσμου μέσω της καταστολής και του «μπάχαλου», η αίσθηση σε πολλούς ότι δεν υπάρχει ρεαλιστική εναλλακτική, το έλλειμμα ενημέρωσης του κόσμου σε συνδυασμό με την μη ικανοποιητική εκστρατεία μας, το ότι η κοινωνία δεν έχει ακόμα φτάσει σε εκείνο το σημείο απόγνωσης και αποφασιστικότητας ώστε η αγανάκτηση να μετατραπεί σε ανοιχτή λαϊκή εξέγερση.
2.Ο σχεδιασμός μας είχε προϋποθέσει μια πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή του κόσμου, με αποτέλεσμα η εφαρμογή του να έχει πολλά κενά και αστοχίες. Στην πράξη αποδείχτηκε ότι το «48ωρο στους δρόμους» υπερέβαινε τις πραγματικές δυνατότητες του κινήματος.
3.Το όλο εγχείρημα του διημέρου απαιτούσε πολύ περισσότερη δουλειά από αυτήν που τελικά έγινε. Δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε πλήρως τις λογικές της ανάθεσης και των συζητήσεων χωρίς πρακτικό αντίκρισμα (μιλάγαμε, ψηφίζαμε και αποφασίζαμε περισσότερο απ’ ό,τι πράτταμε)".

Παιχνίδια εξουσίας και Mεσαίωνας, της Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 8/7/2011.

"Μετά το «Twilight» και το «Κορίτσι με το τατουάζ», ένα νέο προϊόν της ποπ κουλτούρας, που πέρασε από το χαρτί στην οθόνη, γίνεται διεθνές φαινόμενο. Πρόκειται για την αμερικανική σειρά «Το παιχνίδι των θρόνων» (Game of Thrones) του ΗΒΟ, η οποία βασίζεται στην επιτυχημένη σειρά βιβλίων μεσαιωνικής φαντασίας του Τζορτζ Ρ. Μάρτιν «Το τραγούδι της φωτιάς και του πάγου» (το πρώτο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αnubis)".

Sudan's separation. Their day in the sun. South Sudanese are gaining independence on July 9th but have yet to build a fully functioning state, The Economist, 7/7/2011.

A special report on the news industry: Making news pay. Reinventing the newspaper. New business models are proliferating as news organisations search for novel sources of revenue, The Economist, 8/7/2011.

"One answer is to erect paywalls. Having long made content available free online, news providers are starting to restrict access to some or all of it to paying subscribers. The Times and Sunday Times of London, owned by Rupert Murdoch’s News Corporation, put up a paywall around their websites in July 2010. Other papers have since followed, including the Dallas Morning News and, most prominently, the New York Times. A decade ago the idea of a paywall appeared to have been widely discredited. Only specialist providers of business news such as the Wall Street Journal and the Financial Times seemed able to get people (or, more usually, people’s employers) to pay for news online. Most readers were unwilling to pay for general news, and after experimenting for a while many news sites made some or all of their content available without restriction to attract as many visitors and advertisers as possible".

A special report on the news industry: Social media. The people formerly known as the audience. Social-media technologies allow a far wider range of people to take part in gathering, filtering and distributing news, The Economist, 8/7/2011.

"Thanks to the rise of social media, news is no longer gathered exclusively by reporters and turned into a story but emerges from an ecosystem in which journalists, sources, readers and viewers exchange information. The change began around 1999, when blogging tools first became widely available, says Jay Rosen, professor of journalism at New York University. The result was “the shift of the tools of production to the people formerly known as the audience,” he says. This was followed by a further shift: the rise of “horizontal media” that made it quick and easy for anyone to share links (via Facebook or Twitter, for example) with large numbers of people without the involvement of a traditional media organisation. In other words, people can collectively act as a broadcast network. At first many news organisations were openly hostile towards these new tools. In America the high point of the antagonism between bloggers and the mainstream media was in late 2004, when “60 Minutes”, an evening news show on CBS, alleged on the basis of leaked memos that George Bush junior had used family connections to win favourable treatment in the Air National Guard in the 1970s. Bloggers immediately questioned the authenticity of the memos. A former CBS News executive derided blogging as “a guy sitting in his living room in his pyjamas writing what he thinks”. But the bloggers were right. CBS retracted the story and Dan Rather, one of the most respected names in American news, resigned as the show’s anchor in early 2005".