Σάββατο 05/02/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

Όχι, δεν είναι ο Φάρος της Αλεξάνδρειας, από http://owall.net 

The Breakdown: Why Is Egypt in Revolt?, A Podcast by Christopher Hayes, The Nation 02/02/2011

Μια απροκάλυπτα ρατσιστική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, από e-lawyer.blogspot.com 02/02/2011

Το Τμήμα, προκειμένου να υποστηρίξει ότι το "jus sanguinis" αποτελεί κανόνα συνταγματικής περιωπής, άρα ότι αποτελεί αρχή που ανατρέπεται μόνον με αναθεώρηση του Συντάγματος, επικαλείται ορισμένες διατάξεις του Συντάγματος, όπως το άρθρο 1 παρ. 3, κατά το οποίο "όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα". Από αυτή τη φράση, το Τμήμα ξεχωρίζει την λέξη "Έθνος", στην οποία δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα από τον "Λαό" και από το "ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα". Κατά το Τμήμα, "το έθνος αναφέρεται τόσο στις παρελθούσες, όσο και στις μέλλουσες γενεές, τα συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπηρετεί η κρατική πολιτική". Με βάση λοιπόν αυτή την προσέγγιση του άρθρου 1 παρ. 3 του Συντάγματος, το Τμήμα έρχεται να ελέγξει κατά πόσον η συγκεκριμένη κρατική πολιτική του Ν.3838/2010 υπηρετεί τα συμφέροντα των "παρελθουσών και μελλοντικών γενεών", τα οποία τόσο καλά γνωρίζει το Δικαστήριο.

Αρχικά, το Τμήμα αναγνωρίζει την αρμοδιότητα του Κράτους να ορίζει κυριαρχικά (δηλαδή χωρίς να του το επιβάλλει το διακρατικό δίκαιο) το δίκαιο της ιθαγένειας. Στην αρμοδιότητα όμως του κοινού νομοθέτη που θεσπίζει το δίκαιο της ιθαγένειας, το Τμήμα "βρίσκει" έναν άνωθεν περιορισμό: "το δίκαιο αυτό, εξ επόψεως εσωτερικών ορίων, πρέπει να μην προσβάλλει τις ως άνω συνταγματικές αρχές, δηλαδή ούτε να επιτρέπει την είσοδο στη λαϊκή κοινότητα (λαός) αλλοδαπών προσώπων χωρίς ουσιαστικό πραγματικό δεσμό με αυτή - ιδίως με την πρόβλεψη αθρόων πολιτογραφήσεων - εις τρόπον ώστε να συγκροτείται αυθαιρέτως το συνθετικό στοιχείο του Κράτους (λαός) και το ανώτατο αυτού όργανο (λαός - εκλογικό σώμα και, εν τέλει, να αποσυντίθεται η έννοια του έθνους, ούτε και να θέτει διατάξεις που να επιτρέπουν ευχερή αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας".

(...)

Παρ' όλ' αυτά, το Τμήμα έκρινε ότι αυτές οι διατάξεις ("υπέρ αυτού και του Έθνους", "ανάπτυξη εθνικής συνείδησης" και "θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους") αποτελούν τη συνταγματική βάση για την υποδοχή της αρχής του jus sanguinis και της αναγνώρισης περιορισμένων εξαιρέσεων για τους αλλογενείς. Το γεγονός όμως ότι η αρχή του jus sanguinis δεν είναι αντίθετη σε δυο - τρεις αόριστες, μη συστηματοποιημένες συνταγματικές φράσεις που βρίσκονται διασκορπισμένες εδώ κι εκεί στον καταστατικό χάρτη, δεν σημαίνει και ότι είναι ένας συνταγματικός κανόνας από τον οποίο δεν μπορεί να αποκλείνει ο κοινός νομοθέτης. Το Σύνταγμα αναφέρει στο άρθρο 4 παρ. 3 αναφέρει μόνο ότι "Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που αναφέρει ο νόμος", άρα η προσθήκη που θέτει σε αυτήν την φράση, το Τμήμα είναι "αρκεί ο νόμος να μην παραβιάζει την αρχή του jus sanguinis". Ένα Δικαστήριο όμως δεν έχει αρμοδιότητα να αναθεωρεί το Σύνταγμα, αλλά μόνο να το εφαρμόζει, ακολουθώντας τις γνωστές επιστημονικές μεθόδους ερμηνείας, οι οποίες απουσιάζουν από το κείμενο αυτής της απόφασης.

To παρακάτω (via dexiextrem.blogspot.com) φωτίζει από μια άλλη πλευρά το πως οδηγήθηκε και με ευθύνη ποίων, η χώρα, στο δίλημμα του Καστελόριζου: ή χρεωκοπούμε (εμείς οι πιστωτές)  ή χρεωκοπείτε (εσείς ως χώρα)

"The economy of Greece has been relatively resilient compared to other countries, but could not avoid the repercussions from the global financial crisis. The global crisis has hit the Greek economy with a lag and the authorities anticipate negative growth in 2009 (-0.5 percent to -1 percent). Targeted government measures in support of SMEs and key economic sectors - combined with implementation of an employment package emphasizing active labor market policies - have helped cushion the impact of the crisis. The banking system has remained sound throughout the crisis and credit has continued to expand, albeit at a much slower pace. Faced with a deteriorating economy and wider  spreads on government debt, fiscal policy in 2009 aimed to contain mounting  fiscal pressures, while protecting the most vulnerable and avoiding a recession. With economic activity falling more than anticipated, the authorities announced a package of revenue-enhancing measures in June. Following the October 4 elections, the new government will face the difficult challenge of correcting the fiscal and external imbalances while supporting the economic recovery". ( Πηγή)

Ιστορίες καθημερινής τρέλας, της Έλλης Τριανταφύλλου, Η Καθημερινή 05/02/2011

(διαβάστε με προσοχή το κείμενο: την κα Τριανταφύλλου δεν πείραξε η αύξηση του εισιτηρίου μεσοσταθμικά πάνω από 40% γιατί καταργήθηκαν και οι κάρτες "μόνο ΗΣΑΠ" των 25 και η επόμενη φθηνότερη είναι των 45, άρα αύξηση 80%, δεν την πείραξε που ένας φτωχός εργαζόμενος πληρώνει το 10% του μεροκάματου που βγάζει σε κόστος μετακίνησης, δεν την πείραξε το γεγονός ότι από φιλελεύθερη σκοπιά μιλώντας κάθε τέτοια επονείδιστη αύξηση είτε είναι διόδιο σε εθνική οδό είτε εισιτήριο σε μέσα μαζικής μεταφοράς απο-διαπλέκει τους ανθρώπους και ξέρετε η διαπλοκή των ανθρώπων κάνει καλό στην οικονομία για να μην πούμε τίποτα για το δικαίωμα στην επιλογή που περιορίζεται με τον τρόπο αυτό. Όσο για την προπαγανδιστικού περιεχομένου φράση: " Εσείς, μήπως έχετε καταλάβει γιατί απεργούν οι γιατροί του ΙΚΑ;» Στο ερώτημα βάλθηκε να απαντήσει κύριος από τη διπλανή ουρά. «Γιατί δεν θέλουν τον νόμο που προβλέπει τη δημιουργία ενιαίου μηχανισμού Πρωτοβάθμιας Υγείας, για να δημιουργήσει έναν υποτυπώδη, έστω, μηχανισμό ελέγχου των δαπανών». «Ναι, αλλά αυτό ήταν πάγιο αίτημα των ιατρικών συλλόγων. Τώρα, γιατί ακριβώς αντιδρούν;" τι να πει κανείς...Ένα μόνο: από πότε αυτός που μαζεύει τα λεφτά (αυτά που υπάρχουν ...) δηλαδή η Κοινωνική Ασφάλιση θα δέχεται να πληρώνει αυτά που ορίζει αυτός που ξοδεύει τα λεφτά, δηλαδή η Υγεία (κι αυτό μόνο είναι μία από τις απίστευτες ιστορίες αυτού του νομοσχεδίου). Κατά τα λοιπά , εκεί στην Καθημερινή, μαθαίνω ότι ο Χατζηδάκης τελείωσε σας ευχόμαστε καλές πωλήσεις σε μια δύσκολη συγκυρία όπου τα 0,8 Ευρώ επιπλέον του Καθημερινού εισιτηρίου είναι περίπου η αξία στο περίπτερο της Καθημερινής...).

Ελλάδα, ο παράδεισος του εργολάβου, της Χαράς Τζαναβάρα, Ελευθεροτυπία 05/02/2011

Δρόμοι στρωμένοι με ευρώ, βεβαίως για τους εργολάβους, αποδεικνύονται οι αυτοκινητόδρομοι, είτε κατασκευάζονται με συμβάσεις παραχώρησης είτε ως κλασικά δημόσια έργα.

Διόδια για την πρώτη κατηγορία, υπερβάσεις και συμπληρωματικές συμβάσεις για τη δεύτερη, αποδεικνύουν απλώς ότι «μονά-ζυγά» είναι οι κερδισμένοι, αλλά και... διαμαρτυρόμενοι. Την Τρίτη οι ανάδοχοι και των πέντε αυτοκινητόδρομων έχουν προαναγγείλει συνέντευξη Τύπου για να πουν και επίσημα ότι τα έργα δεν βγαίνουν!

Avec les manifestants de la place Tahrir, par Adrien Jaulmes, Le Figaro, 4/2/2011.

"Une sorte de «république autonome» a vu le jour, retranchée derrière les barricades, au centre du Caire. Une petite entité autonome défie le gouvernement égyptien depuis le centre du Caire. Entourés par les chars de l'armée, assiégés par des contre-manifestants, les protestataires anti-Moubarak se sont installés sur la place de la Libération dans une atmosphère de camp retranché qui tourne parfois à la fête foraine. Cette minuscule république autonome n'a ni chefs reconnus ni réelle structure mais n'en est pas moins étonnamment bien organisée".

"Les matinées sont consacrées à la recherche de denrées de première nécessité", Le Monde, 3/2/2011.

"A Alexandrie, la vie quotidienne a changé de visage. Les matinées sont consacrées à la recherche de denrées de première nécessité, les magasins et supermarchés, où les clients sont filtrés, sont pris d'assaut. Un couvre-feu sonne à 17 heures, le rythme de la ville tombe d'un coup et là, c'est le cortège de barrières et de contrôles dirigés par les civils ; ces derniers dans les quartiers sont organisés en patrouille portant des brassards blancs et font siège toute la nuit dans les différents quartiers dans un climat bienveillant et permettent aux personnes de mieux se connaître ; ces brigades assurent le calme ainsi que la propreté. Effectivement, depuis le début des événements, les services de nettoyage ont cessé de maintenir un minimum de propreté et un ramassage des ordures ménagères qui ont été brûlées".

An end or a beginning? As Hosni Mubarak fights back, where Egypt’s revolt will go, and how far it will spread, are still unanswered questions, The Economist, 3/2/2011.

"The role of groups such as Egypt’s Muslim Brotherhood is important. But it is underlying social changes that affect all, rather than the ideological aspirations of some, that are jamming the mechanics of authoritarian control. Islamists in both Tunisia and Egypt may soon emerge as leading political actors. So far, however, they have taken a back seat. Egyptians of all classes and persuasions have joined today’s protests. But in their vanguard, except perhaps in the thickest combat, have been thousands of urban professionals, or university students who hope to be professionals one day. Such people have typically shunned politics, seeing Egypt’s stage-managed version as a waste of time. In private they have often complained that they do not feel they own their country, as if it is someone else’s private estate
In the past—for example, in the riots that erupted in 1977 when Sadat’s government doubled the price of subsidised bread—it was the poor who forced simple demands on Egypt’s government. To prevent another climbdown, Mr Mubarak’s regime built its riot squad into a daunting force of perhaps 150,000 well-trained and well-equipped men. It also kept the economy burdened with subsidies, with bread, cooking fuel and public transport priced at fractions of their real cost. Some 40% of Egyptians still live on less than $2 a day. In recent years, even as Egypt’s overall economy has grown apace and more consumer goods have filled even lower-income households, the poor have won little relief from relentlessly rising food prices and sharper competition for secure jobs. Such anxieties have found expression in a growing number of strikes and local protests across the country. Yet in a sense, persistent poverty has helped prop up the regime. “People survive on a day-to-day basis,” says a young Cairo lawyer. “They can’t go for long without a daily wage and daily bread, so they can’t afford to make trouble.”

Two new factors seem to have tipped the balance. One was the emergence of loosely related groups pressing for reform, run via the internet by youths of generally secular outlook but no particular ideology. Some coalesced around labour rights. Some promoted human rights or academic freedom......
That such overlapping concerns seemed unlikely ever to coalesce into political action testifies to the effectiveness of Egypt’s police state. This relies less on repression than on co-opting, dividing and, perhaps most important, demoralising potential challengers. Its other prop has been a political shell-game, whereby Mr Mubarak and his inner circle simply blame any shortcomings on his ministers, and explain repression as a needed defence against menacing Islamists. Despite rising calls for change, bitter quarrels—between Islamists and secularists, conservatives and leftists—have dissipated the energies of Egypt’s opposition".

What Democracy Could Bring, by Ray Takeyh, The New York Times 04/02/2011

From the outset it is important to dismiss the trite Orientalist assertion that democratic movements would only lead to the rise of radical Islamist regimes. The reality remains that in the past three decades the Arab populace have gradually grown weary of radical ideologies and their self-proclaimed truths. From pan-Arabism and its promise of Arab renaissance to Islamism and its quest for salvation, the beleaguered populace has come to appreciate that the primary effect of such ideologies is repression and stagnation.

What is unfolding in Arab streets is not an assertion of religious reaction but a yearning for democracy with all its burdens and rewards.

The first such reward would be joining the global movement toward economic reform. The preconditions for a successful market transition, such as rule of law, competing centers of power, transparency and cohesive administrative networks are also essential pillars of democratic polity. Only legitimate regimes resting on popular support can undertake painful structural reforms. A more liberal polity that cedes power to the private sector is well-suited to rekindling the confidence of diverse international investors and meeting the standards of the global economy. Both Eastern Europe and Latin America testify to the fact that an expanding entrepreneurial class has historically proven to be the most enduring nemesis of autocratic rule. In the end, free societies are the most effective way to create prosperous economies.

A conservative split aids Obama on Egypt, by E.J. Dionne Jr., The Washington Post 02/02/2011

Yet now, many in the neoconservative movement of which Kirkpatrick was a proud member come close to the view Kirkpatrick criticized - that "it is possible to democratize governments, anytime, anywhere, under any circumstances" - and have long been urging Obama to distance the United States from Mubarak's regime.

Robert Kagan, one of the leading neoconservative foreign voices, has been in the forefront of those arguing that the United States needed to be more prepared for a democratic rebellion in Egypt, and he was among the specialists brought to the White House this week for a discussion of the next steps on Egypt.

In an NPR interview on Wednesday, Kagan offered the classic view of human rights advocates: that the United States should avoid a repeat of its excessively long-lived loyalty to the shah, which had the effect of "alienating the Iranian people for decades." Kagan also warned against the "illusory search for stability."

There is a great irony here for those liberals who passionately took issue with the neoconservative crusade to impose democracy by force but nonetheless share the view that American foreign policy should be more animated by democratic values.

And note that conservatives who take the old realist view - Rep. Thaddeus McCotter (R-Mich.), for example, declared that the "Egyptian demonstrations are the reprise of Iran's 1979 radical revolution" and called on the United States to "stand with her ally Egypt to preserve an imperfect government capable of reform" - now seem isolated.

The resulting split on the conservative side has been helpful to Obama, and he has won support for his cautious dealings with Mubarak from Republican congressional leaders.

If there was ever any doubt, it is now clear that Obama is more a realist than a human rights crusader, even if he has tried to square this circle in recent days by repeatedly invoking "universal" rights and values.

The existence of a pro-democracy conservative camp has made it easier for Obama to move away from Mubarak, since there is less risk of a conservative backlash if things go wrong in Egypt than there would be if most on the right were taking McCotter's view. At the same time, many Republicans still quietly harbor realist instincts and thus sympathize with Obama's careful approach.

Wir sind das Volk! Erst wollten sie wenig, dann immer mehr: Wie eine Ärztin, ein verarmter Händler, ein Islamist und ein Dozent auf den Straßen von Kairo gegen ihren Diktator und für die Freiheit kämpfen, von Michael Thumann, Die Zeit, 4/2/2011.

"Dort eingetroffen, überredete sie ihre Schwester mitzugehen. Gemeinsam zogen die beiden zum Tahrir-Platz. Dina Mohammed war begeistert. »All diese Menschen, die aus allen Schichten kommen, gemeinsam. Das ist Ägypten!«, rief sie und winkte allen zu. Im bleiernen ägyptischen Alltag der letzten Jahre hatten sich diese Menschen nie getroffen. Da waren wütende Jugendliche aus den Armenvierteln, die ohne Job und ohne Geld und ohne Zukunft aufgewachsen waren. Da waren die Angestellten, Intellektuellen, Rechtsanwälte, Richter, die meisten von ihnen unter 30. Gemeinsam forderten sie ein besseres, freieres Ägypten".

Ägyptische Armee. Ein wohlgenährter Staat im Staate. Sie war immer eine „black box“. Nur wenige, die mit ihr zu tun haben, wissen viel über das Innenleben dieser Streitkraft. Die ägyptische Armee ist Großunternehmer - und den Offizieren geht es nun auch um die Rettung ihrer Pfründe, von Rainer Hermann, FAZ, 4/2/2011.

Piracy. No stopping them, The Economist, 3/2/2011.

Evangelical Christians in Central America. Going forth and multiplying, The Economist, 3/2/2011.

South Sudan's future. Now for the hard part, The Economist, 3/2/2011.