Παρασκευή 24/02/2012

User Rating: / 0
PoorBest 

View of the volcano caldera from Santorini

«Ανεξάρτητοι Ελληνες» το όνομα του νέου κόμματος υπό τον Πάνο Καμμένο. Ανακοινώθηκε μέσω διαδικτύου τα ξημερώματα της Παρασκευής, To Bήμα, 24/2/2012.

"Ιδρυτική διακήρυξη

Οι Έλληνες πολίτες που συναντηθήκαμε τα τελευταία δυο χρόνια, αντιμετωπίζοντας την επίθεση της Νέας Τάξης πραγμάτων μέσω μνημονίων, εθνικής ταπείνωσης και βίαιης οικονομικής επίθεσης στην Ελληνική οικογένεια, συμφωνήσαμε να ιδρύσουμε πολιτικό φορέα με το όνομα «Ανεξάρτητοι Έλληνες».
Ο φορέας αυτός:
1. Καθιστά αδιαπραγμάτευτες τις αρχές της Εθνικής Ανεξαρτησίας και περηφάνιας, της λαϊκής κυριαρχίας, της πρόταξης του εθνικού συμφέροντος, της τήρησης του Συντάγματος και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
2. Απαιτεί την κατάργηση του μνημονίου και αρνείται να δεχτεί το επαχθές, παράνομο χρέος που διαμορφώθηκε με τοκογλυφικά επιτόκια.
3. Απορρίπτει την εκχώρηση της Εθνικής Κυριαρχίας και την κατάργηση του Έθνους-Κράτους.
4. Απαιτεί την κατάργηση κάθε ασυλίας αξιωματούχων, βουλευτών και υπουργών για εγκλήματα που διέπραξαν κατά του Ελληνικού λαού και της Δημόσιας περιουσίας. Απαιτεί την τιμωρία των καταχραστών του Δημοσίου χρήματος και την δήμευση των περιουσιακών τους στοιχείων.
5. Εγγυάται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε σχέση με:
α) Τον καθορισμό των Ελληνικών ΑΟΖ.
β) Την διεκδίκηση των οφειλόμενων από την Γερμανία αποζημιώσεων και των κατοχικών δανείων.
6. Κατοχυρώνει την ισονομία, ισότητα, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Προστατεύει την Ελληνική οικογένεια και τον πολίτη από την επίθεση των
αγορών.
Πιστεύουμε στο πολίτευμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και επιδιώκουμε στην ενίσχυση και επέκταση των θεσμών της, με άμεση συμμετοχή των πολιτών
στη λήψη των αποφάσεων.
Πιστεύουμε στις αξίες και την διαχρονικότητα της Ορθοδοξίας. Αναγνωρίζουμε την προσφορά της στο Έθνος και ταυτόχρονα εγγυόμαστε το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας και του ατομικού αυτοπροσδιορισμού σε κάθε πολίτη.
Πιστεύουμε στην Ενωμένη Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας, όπου όλα τα κράτη-μέλη είναι ισότιμα, διατηρώντας την εθνική τους υπόσταση και αξιοπρέπεια και αρνούμαστε τις λογικές και πρακτικές, που την έχουν μετατρέψει σε όχημα συμφερόντων των πιο ισχυρών χωρών και του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.
Πιστεύουμε στον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και ταυτόχρονα αρνούμαστε την εξάρτηση που οδηγεί στην διεθνή απομόνωση και στερεί από τη χώρα άλλες γεωπολιτικές συμμαχίες.
Πιστεύουμε σε μια ορθολογική ανάπτυξη με κυρίαρχο μοχλό την ελεύθερη αγορά, όπου το παραγόμενο προϊόν κατανέμεται δίκαια. Αγορά που δεν υπονομεύεται και δεν συκοφαντείται από την σημερινή οικονομική τρομοκρατία, των τοκογλύφων και των καιροσκόπων.
Τα παραπάνω προτάθηκαν από 196.400 Ελληνίδες και Έλληνες μέσω του διαδικτύου και αποτελούν τον αρχικό κορμό και την ιδεολογική βάση του κινήματος των πολιτών και θα διαμορφωθούν στη συνέχεια από ανοιχτές διαδικασίες συμμετοχικής δημοκρατίας και διαλόγου.

Αθήνα, 24 Φεβρουαρίου 2012 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ"
(πηγή: εδώ)

Τριανόν: Από τον Αλέξανδρο Νιέφσκι στον Αδόλφο ΧίτλερΤαινίες που εστιάζουν στην ψυχολογία της μάζας, επιλεγμένες από την Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, του Γιάννη Ζουμπουλάκη, Το Βήμα, 24/2/2012.

"Σάββατο 24/3
«Kolberg» (1944, Γερμανία) του Βάιτ Χάρλαν
Αγνωστη και ξεχασμένη ταινία, στην οποία βλέπουμε την τελευταία μεγαλοπρεπή προπαγανδιστική υπερπαραγωγή του χιτλερικού καθεστώτος. Το έργο παρουσιάστηκε στο Βερολίνο λίγο πριν από τη λήξη του πολέμου για να προκαλέσει μια έσχατη ταύτιση του λαού με το καταρρέον Γ' Ράιχ (εισήγηση: Νίκος Τζαβάρας, ψυχίατρος)

Σάββατο 31/3
«Ο θρίαμβος της θέλησης» («Triumphs des willems», 1934, Γερμανία) της Λένι Ρίφενσταλ
Εγινε διάσημη κινηματογραφώντας για λογαριασμό του - πιθανώς και εραστή της - Αδόλφου Χίτλερ και όταν το Γ' Ράιχ κατέρρευσε η γερμανίδα σκηνοθέτις Λένι Ρίφενσταλ ακολούθησε την πτώση του. Ανεξαρτήτως των θολών πολιτικών θέσεών της όμως, η Ρίφενσταλ δεν παύει να είναι η δημιουργός του «Θριάμβου της θελήσεως», ενός δυναμικού ντοκυμαντέρ που κατέγραψε την εκστρατεία του Χίτλερ το 1934 στη Νυρεμβέργη, καθώς επίσης και των «Θεών του Σταδίου» («Olympia 1: Fest der Volker» / «Olympia 2. Teil - Fest der Schonheit»), ενός εξίσου σπουδαίου ντοκυμαντέρ προπαγάνδας που αναφέρεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Ο «Θρίαμβος της θέλησης», που επελέγη από την Ψυχιατρική Εταιρεία, είναι μια δεξιοτεχνική αναφορά και συρραφή γεγονότων, που εξυμνεί και εξυψώνει τη χιτλερική πραγματικότητα (εισήγηση: Γιώργος Μποτονάκης, ψυχίατρος)".

Femen, les activistes aux seins nus, Le Monde, 22/2/2012.

"Sasha Chevtchenko exhibe sa poitrine comme on brandit une arme de poing. Elancée, fière, sûre de sa beauté, cette jolie blonde aux yeux pétrole, diplômée d'économie, mène, seins nus, une révolution d'un genre nouveau. Depuis quatre ans, elle est l'une des égéries les plus médiatiques du groupe Femen, un mouvement d'activistes basé à Kiev (Ukraine) célèbre pour ses performances provocatrices. Ses membres, en talons aiguilles et court vêtues, dénoncent, pêle-mêle, la prostitution, le recul de la démocratie, les ingérences du voisin russe et les turpitudes des grands de ce monde, Silvio Berlusconi ou Dominique Strauss-Kahn. Leur seul objectif : réveiller leurs concitoyennes écrasées par les traditions patriarcales".

Quello che Wikipedia considera la verità, Maria Teresa Carbone, Il Manifesto, 18/2/2012.

"Il mestiere dello storico può essere inaspettatamente duro, soprattutto quando si ha a che fare con un colosso dotato di milioni di teste, come Wikipedia. Lo ha scoperto di recente Timothy Messer-Kruse, studioso di storia del movimento operaio e docente presso la Bowling Green State University nell'Ohio, nonché autore di due libri, The Trial of the Haymarket Anarchists: Terrorism and Justice in the Gilded Age (Palgrave Macmillan, 2011) e The Haymarket Conspiracy: Transatlantic Anarchist Networks, di prossima pubblicazione per la University of Illinois Press. Due libri, va detto, in cui Messer-Kruse fornisce, sulla base di studi durati oltre dieci anni, una lettura nuova - e, per impiegare un termine abusato, «scomoda» - di un episodio fondativo nella storia del movimento operaio americano, e non solo: la rivolta di Haymarket del 1886. Per citare lo stesso storico in un articolo appena uscito su «The Chronicle of Higher Education», «la bomba gettata durante un raduno anarchico a Chicago diede avvio in America al primo Terrore Rosso, a un processo seguitissimo e a un movimento di pressione mondiale per la clemenza ai sette condannati». Tuttavia il processo, secondo Messer-Kruse, che ha analizzato scrupolosamente tutti gli atti e le testimonianze, non fu una semplice farsa, come sostengono quasi tutti i manuali, ma (citiamo dalla scheda editoriale di Macmillan) «un suicidio giudiziario, dato che la difesa scelse di usare il processo come tribuna per l'anarchismo invece di sfoderare una linea difensiva coerente». Una rilettura che la casa editrice definisce (prudentemente) «controversa», ma che merita di essere approfondita e comunque presa in considerazione. Quando però Messer-Kruse ha provato a inserire alla voce «Haymarket» di Wikipedia dati provenienti dalle sue ricerche, si è trovato di fronte un muro di gomma: le sue correzioni sono state più volte rigettate, sebbene lo storico avesse citato puntigliosamente le fonti a cui aveva attinto, con questa motivazione: «Non si eliminano informazioni sostenute dalla maggioranza delle fonti per sostituirle con dati che esprimono punti di vista minoritari». Anche se questi dati dovessero corrispondere a verità, ha spiegato garbatamente uno dei «custodi» di Wikipedia al frustratissimo Messer-Kruse".

The Conscience of a Liberal. Euro Agonistes, by Paul Krugman, The New York Times, 23/2/2012.

"It’s much harder, however, to say what the leaders of such peripheral economies should do. Unilateral default won’t solve the competitiveness problem, and at least for now would actually worsen the fiscal squeeze, since they’re all still running primary deficits. (That may change in a year or so). Euro exit would allow a quick devaluation, solving the competitiveness problem — but it would be hugely disruptive and would generate vast ill-will, so it’s hard to see any government taking that step until there really are no alternatives (which may soon be true for Greece, but not the others). So there’s a kind of trap. If you imagine yourself as the Prime Minister of such a country, what can you do? For the most part, I’m afraid, you plead with the troika to make the austerity demands less severe, you do what you can to accelerate improving competitiveness (which isn’t much), and you wait for things either to get gradually better via “internal devaluation” or to get worse and provide the economic and political environment in which euro exit becomes a real possibility".

To avoid depression, Greece needs a strategy for growth, by Timothy Garton Ash, The Guardian 22/02/2012

At the moment, there is still a solid majority in Greece for staying in the euro. Yet I find it hard to believe that the people of Greece can for months and years take the extreme pain demanded of them, with the only argument being "to leave the euro would be worse". The personal stories are already heartrending. The journalist, teacher, civil servant reduced to queueing at the soup kitchen. Students in a "lost generation" who have left the country or are about to. Unemployment at 21% and rising. An estimated 150,000 businesses that have closed. The minimum wage to be cut by more than one fifth. Thousands sleeping on the streets. The homeless by night; demonstrators by day. The octogenarian musician Mikis Theodorakis – a favourite with generations of German tourists – has called for an "uprising". And the government has to implement a bunch of further austerity and liberalisation measures over the next week, before it can get the €130bn bailout.

Sitting at his regular table in the pub, his Stammtisch, the reader of Germany's tabloid Bild may still mutter, "Well, they have only themselves to blame." But he would be wrong. It is true that a very large share of the blame lies with irresponsible, deceitful and corrupt Greek policies and business practices. But the scale of this mess, and the difficulty of getting out of it, also results from the fact that Greece was accepted into a badly designed, over-extended eurozone; that the way bond markets and banks (including German and French ones) treated that eurozone positively encouraged such irresponsibility; and that this bailout is as much to help those banks as it is to help Greece. So the blame must be shared.

Even if you disagree with that, the responsibility for getting out of it is still shared. This is obviously true so long as Greece remains in the eurozone; but even if Greece leaves, it will remain a member of the EU, and there will be a moral and historical responsibility that derives from having got into this mess together.

Then there's that troublesome thing we call, from the ancient Greek, democracy. Many European leaders privately agree with the German finance minister, Wolfgang Schäuble, that it would be better if Greece did not have an election scheduled for this April. Democracy? Ask the people? What an appalling idea. But the Greek people will be asked. Unless they are shown some realistic prospect of growth, parties opposed to the draconian terms of the bailout may yet gain a majority. No one will then be able (though some may privately wish) to follow Bertolt Brecht's famous ironic suggestion: dissolve the people and elect another.

At that moment, Angela Merkel will have more than a year to go to her own general election, which she is self-evidently determined to win. The eurozone will then be torn between the maximum pain that Greek voters will accept and the maximum price that Merkel believes German voters are prepared to pay. That dilemma – call it Merkel's fork – is just the most critical example of the deeper problem of this eurozone: the contradiction between already European policies and still national politics. You could have close, similar economies and still diverse politics (the nordozone that might have been). Or you could have fairly diverse economies if you had converged politics, with one eurozone election for one eurozone government. That common politics would then allow for the financial transfers to compensate for differences, as in the United States, and work towards economic convergence in the longer term. What is unsustainable is to have, within a single currency zone, both divergent national economies and divergent national politics.

Bombing Iran. Nobody should welcome the prospect of a nuclear-armed Iran. But bombing the place is not the answer, The Economist, 25/2/2012.

The GOP’s Long War Against Women and Sex, by Jessica Valenti , The Nation 22/02/2012

Their fear of sex—of women’s sexuality in particular—has become a major media talking point, and a source of outrage among American women. But what I don’t understand is why anyone is surprised. Republicans have long based their agenda for women in a deep-rooted disdain for all things female. We’ve been down this road many, many times before.

When a picture of Congressman Darrell Issa’s all-male panel on birth control (the make-up of which prompted several Democratic women to walk out of the hearing) hit the Internet and mainstream media—I couldn’t help but be reminded of a similar picture of George W. Bush signing the “partial birth” abortion ban, surrounded by a group of smiling clapping men. All men. (Santorum was one of them.)

Dahlia Lithwick reported last week in Slate on a law that’s poised to pass in Virginia that would make it legal to penetrate abortion-seeking women against their wills by requiring a medically unnecessary transvaginal ultrasound—a procedure that would count as rape under state law. Delegate David Englin told Lithwick that one Republican lawmaker told him that the invasive ultrasound wasn’t an issue because women seeking abortions had already made the decision to be “vaginally penetrated when they got pregnant.” Apparently once women have been penetrated, all other future penetrations should be no problem, consent notwithstanding.

Birth control: The right’s still winning, by Sarah Posner, Salon.com 23/02/2012

(...)The opponents of birth control insurance coverage don’t use an election as a metric. Sure, they’d love to win, but even a loss inspires them to redouble their efforts, not to pack up and go home after learning they are on the minority side of public opinion.

They are evangelists. If public opinion isn’t on their side, they’ll strive to change public opinion. They are dogged, well-financed and unrelenting. Their claims about the proper role of religion in governing and policymaking — which Democrats fail to contest forcefully enough — are eroding the separation of church and state, and taking down gains made in access to reproductive healthcare along with it.