Πέμπτη 25/08/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

(Οικονομική κρίση-Πολιτική κρίση-Κρίση ενός ολόκληρου πολιτισμού! Ποιός είναι αυτός που λέει ότι η μετα- μοντέρνα εποχή μας δεν έχει ήρωες;;, πηγή: Tarkovski Andrej, Nostalgia)

Συγκυβέρνηση Μητσοτάκη-Διαμαντοπούλου

(Ψηφίστηκε επί της αρχής το ν/σ για τα ΑΕΙ, Η Καθημερινή 24/08/2011)

Ο δε Κυριάκος Μητσοτάκης (ΝΔ) υποστήριξε πως το κόμμα του οφείλει να υπερψηφίσει το νομοσχέδιο, καθώς προωθεί τρεις βασικές αρχές, που εκείνος υποστηρίζει: Την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, την ουσιαστική αυτονομία των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και την κατάργηση της φοιτητικής συμμετοχής στην διοίκηση.

Μετά από τις τοποθετήσεις αυτές, ο εισηγητής της ΝΔ, Άρης Σπηλιωτόπουλος ζήτησε «συμβιβασμό» με την κυβέρνηση. Αποστασιοποιούμενος από το επιχείρημα του κόμματός του περί μη διεξαγωγής «ουσιαστικού διαλόγου» με την ακαδημαϊκή κοινότητα, ο κ. Σπηλιωτόπουλος παραδέχθηκε τις «πολλές και φιλότιμες προσπάθειες της υπουργού Παιδείας» και της ΝΔ για την επίτευξη συναίνεσης. «Μετά όμως από την ομιλία του πρωθυπουργού, είναι στο δικό του χέρι. Θέλετε συναίνεση; Στο χέρι σας είναι να βγούμε με ομόνοια και ομοψυχία στον τομέα της παιδείας».

Στο παραπάνω πλαίσιο, ο κ. Σπηλιωτόπουλος ζήτησε «πλήρη κατάργηση του ασύλου», εξαλείφοντας και τα όποια κατάλοιπα υπήρχαν στο νομοσχέδιο, την εκλογή των πρυτάνεων από την ακαδημαϊκή κοινότητα, (έστω και μέσα από λίστα καταστρωμένη από το Συμβούλιο) και με συμβολική την φοιτητική συμμετοχή σε ένα ποσοστό 5%.

Άμεση υπήρξε η παρέμβαση του εκπροσώπου του ΛΑΟΣ, Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος απείλησε πως «αν μπει έστω και ένας φοιτητής, εμείς δεν θα ψηφίσουμε επί της αρχής. Για συμβολικούς λόγους, εμείς δεν θέλουμε να ψηφίζει ούτε ένας φοιτητής».

(...)Ο δε Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ) παρατήρησε πως «θα γραφεί στα χρονικά αυτό που συνέβη: να εγείρονται οι βουλευτές της ΝΔ κατά την ένσταση αντισυνταγματικότητας του ΣΥΡΙΖΑ και στο τέλος να υπερψηφίζουν το νομοσχέδιο επί της αρχής».

Ο κ. Τσίπρας, επανέλαβε πως το νομοσχέδιο είναι «σαφώς δεξιόστροφο και νεοφιλελεύθερο» και δήλωσε πως «δεν πρόκειται να δώσουμε άλλοθι σε μία προσπάθεια πισωγυρίσματος, που θα βρει στην πράξη και μια σειρά από δυσκολίες εφαρμογής».

«Εμείς μείναμε στο ότι η εκλογή του πρυτάνεως από το συμβούλιο, έξω από τον φυσικό ακαδημαϊκό του χώρο, είναι αντισυνταγματική. Από την στιγμή που δέχθηκε η κα υπουργός, ο πρύτανης να εκλέγεται από την ακαδημαϊκή κοινότητα, η άποψή μας είναι σαφής και καθαρή», απάντησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Σπύρος Ταλιαδούρος.

«Δεν μας εκπλήσσει η συναίνεση», παρατήρησε η Αλέκα Παπαρήγα: «Αυτή τη στιγμή, διαμορφώνονται όροι και προϋποθέσεις να υπερψηφιστεί ένα απαράδεκτο νομοσχέδιο. Δυστυχώς η συζήτηση έχει καταντήσει για το πώς θα εκλέγεται ο πρύτανης, όταν έχουν περάσει από εδώ μέσα, σημεία και τέρατα». Η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ αντέδρασε στην πρόταση του Άρη Σπηλιωτόπουλου να συζητηθεί ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων: «Οι παρατάξεις είναι εθελοντικές. Δεν θα αποφασίσει η Βουλή αν θα γίνονται ενιαία ψηφοδέλτια ή ψηφοδέλτια συνεργασίας. Εκεί θα φθάσουμε;», τόνισε.

Ο Φώτης Κουβέλης, για λογαριασμό των ανεξαρτήτων βουλευτών της «Δημοκρατικής Αριστεράς», δεν αρκέστηκε στις δεσμεύσεις της υπουργού να επεξεργαστεί τα ζητήματα της πανεπιστημιακής έρευνας σε μελλοντικό νομοσχέδιο. Δεδομένου δε πως «εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα εξαιρετικά σημαντικά και καίρια, όπως αυτά που αφορούν τη λειτουργία του κοσμήτορα», επέμεινε στην καταψήφιση του νομοσχεδίου επί της αρχής.

και επειδή μερικοί από μας περάσαμε (και δεν ξεχάσαμε) από το Ελληνικό Πανεπιστήμιο εκπροσωπώντας στα όργανά του με την παρουσία μας την πιο προοδευτική φωνή μέσα σε αυτό κόντρα σε αποστεωμένες αριστερές και δεξιές αντιλήψεις που το κατέχουν χρόνια τώρα αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ της 22ας Αυγούστου για την κρυφή γοητεία ενός νέου εκπασοκισμού (του δεύτερου μετά το 1982) του Δημόσιου Πανεπιστήμιου. Κρίμα Αντώνη Σαμαρά...

Ανακοίνωση σχετικά με το νέο νόμο – πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση, γραφείο τύπου της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 22/08/2011

Σε μια εποχή που η Παιδεία αναζητά άμεσες λύσεις και η ανεργία στους νέους ανθρώπους φθάνει το 40%, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επιλέγει να κάνει παρασκηνιακή πολιτική, αντί να φέρει ριζικές τομές στην ανώτατη εκπαίδευση. Το νομοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή αποτελεί δυστυχώς μία απο τις χειρότερες σελίδες στην ιστορία των ελληνικών Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, καθώς εισάγει τα ακαδημαϊκά ιδρύματα στο πεδίο του κομματικού βολέματος. Με μία διάταξη, που γυρίζει τα ΑΕΙ πολλά χρόνια πίσω, το Υπουργείο Παιδείας εγκαθιδρύει το θεσμό του Συμβουλίου, στο οποίο όπως αναφέρεται στο προσχέδιο νόμου θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν και εξωτερικά μέλη που θα διορίζονται από την επικρατούσα κομματική τάση σε κάθε ίδρυμα και θα λαμβάνουν την ανάλογη αργομισθία. Μάλιστα, το σχέδιο νόμου προβλέπει πως οι θέσεις αυτές θα μπορούν να καταληφθούν από «προσωπικότητες» στις οποίες προνοεί να συγκατελέγονται ακόμα και βουλευτές.

Πρόκειται λοιπόν να ξεκινήσει, ένα άνευ προηγουμένου κομματικό «αλισβερίσι» για τον έλεγχο των διοικήσεων των ιδρυμάτων, προκειμένου να βολευθούν οι ημέτεροι κάθε πλευράς. Την ίδια στιγμή μάλιστα, που με τα γνωστά επικοινωνιακά τρικ που τη διακρίνουν, η κα. Διαμαντοπούλου δηλώνει με κάθε ευκαιρία πως επιθυμεί να «αποκομματικοποιηθούν» τα ιδρύματα, χαρακτηρίζοντας με τον τρόπο αυτό τους εκπροσώπους των φοιτητών, οι οποίοι όμως είναι ευρέως γνωστό πως ουσιαστικά δε συμμετέχουν στη λήψη ζωτικών αποφάσεων για τα ιδρύματα, ήδη από το 2007 με το νόμο Γιαννάκου (οι πρυτανικές εκλογές πλέον διεξάγωνται έπειτα απο καθολική ψηφοφορία – οι φοιτητές δε συμμετέχουν πλέον στις συνελεύσεις ειδικής σύνθεσης, όπου συζητούνται οι κρίσεις καθηγητών, τα ερευνητικά προγράμματα κ.α.)

Αλλά και πέρα από την κομματικοποίηση των ιδρυμάτων, ο νέος νόμος – πλαίσιο αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα στο εισόδημα των ελληνικών οικογενειών. Σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί, το νέο νομοσχέδιο

• - Καταργεί τις «πτυχιακές εξεταστικές» των τελειόφοιτων μέσα από τις οποίες ολοκλήρωναν συντομότερα τις σπουδές τους, χρεώνοντας έτσι με περισσότερα ενοίκια την ελληνική οικογένεια.
• - Μεταφέρει την ευθύνη της στέγασης στα ιδρύματα, γεγονός που σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, θα οδηγήσει σε υποβάθμιση έως και κλείσιμο των φοιτητικών εστιών.
• - Μεταφέρει την ευθύνη της σίτισης στα ιδρύματα, γεγονός που σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση, θα μειώσει τον αριθμό των φοιτητών που θα μπορούν να τρώνε δωρεάν στις φοιτητικές λέσχες.
• - Μειώνει το διαθέσιμο χρόνο σπουδών για τους εργαζόμενους φοιτητές καθώς το καθεστώς μερικής φοίτησης απαιτεί σύμβαση εργασίας, την ίδια στιγμή που η Κυβέρνηση γνωρίζει πως η μαύρη εργασία ανθεί στις νεαρές ηλικίες αλλά δυστυχώς οι οικονομικές δυσκολίες ωθούν πολλούς νέους να απασχολούνται χωρίς ασφάλιση.

Ως ΔΑΠ-ΝΔΦΚ την έχουμε καλέσει επανειλημμένα να προχωρήσει σε πραγματικό διάλογο, προκειμένου να αλλάξουμε ριζικά τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας. Εκείνη όμως εφαρμόζει τακτικές που συνδέονται με το πιο απεχθές παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, «περνώντας» το νομοσχέδιο καλοκαίρι, όταν τα ιδρύματα θα είναι κλειστά και οι φοιτητές απόντες.

Δυστυχώς όμως χάνει μια χρυσή ευκαιρία για πραγματικές τομές στα ελληνικά Πανεπιστήμια και ΤΕΙ σε τομείς όπως η σύνδεση με την αγορά εργασίας, ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, έρευνα κ.α. Αλλά οι φοιτητές έχουν μνήμη και κρίση. Την καλούμε λοιπόν να πάρει πίσω το νόμο – κομματικοποίησης των ιδρυμάτων -  και να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα. Να προσφέρει λύσεις στη σύνδεση των Ιδρυμάτων με την αγορά εργασίας (τη στιγμή που η ανεργία καλπάζει) και να αναζητήσει τρόπους για δωρεάν παιδεία στην πράξη και όχι στα λόγια.

Αν θεωρεί, πως απαλλάσσεται από ένα μπελά, διαλύοντας τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος, (ιδιαίτερα σε μία χρονιά που η συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές σημείωσε ρεκόρ των τελευταίων ετώνμε 135.000 φοιτητές να συμμετέχουν), πλανάται πλάνη οικτρά.

Ας μην ξεχνά η κα. Διαμαντοπούλου πως αυτή την εβδομάδα οι Σχολές «ανοίγουν»  ξανά, και τώρα είναι που αρχίζουν όλα.

Περίσσευμα υποκρισίας, του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Ένα σημείωμα με αφορμή τη συναίνεση Μητσοτάκη-Διαμαντοπούλου (επί της αρχής…δηλαδή ιδεολογικά) είναι αυτό. Τι συνέβη λοιπόν και τα δύο (το εξής ένα) αστικά κόμματα συναίνεσαν στη Βουλή στην ψήφιση του νομοσχεδίου για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση; Γιατί ειδικά η Νέα Δημοκρατία έβγαλε το τελευταίο καρφί από το νόμο Γιαννάκου που η ίδια είχε ψηφίσει μόλις το 2007; Σύμφωνα και με ημιεπίσημες πηγές της Νέας Δημοκρατίας (Φαήλος Κρανιδιώτης στο antinews) “Ο Αντώνης Σαμαράς χθες στη Βουλή των Ελλήνων γκρέμισε δυο λερά ξόανα, στολισμένα με τα ράκη της χιλιοαποζημιωμένης «Ήρωες Πολυτεχνείου Α.Ε.», προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες στην Πατρίδα.

Τα είχε στήσει στο κέντρο της Αγοράς η μεταπολιτευτική χλαπάτσα της «πολιτικής ορθότητας» και της ντεμέκ «προοδευτικότητας»: το πανεπιστημιακό άσυλο και την συνδιοίκηση των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, με ικανή συμμετοχή των φοιτητών.”

Έτσι αποκαλύφτηκε πλήρως η σημερινή ατζέντα του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και το τοποθέτησε ιδεολογικά από τις παρυφές της κομμουνιστικής αριστεράς έως τις παρυφές της άκρας δεξιάς: η ιδεολογική ταυτότητα προσδιορίστηκε εκ νέου  από την κατάργηση ενός συμβολισμού (γιατί τίποτα άλλο δεν είχε απομείνει από την έννοια του ασύλου παρά μια σαθρή ανάμνηση ιστορικότητας) και από την κατάργηση της πιο δημοκρατικής πρόβλεψης σε νόμο: αυτής του νόμου Γιαννάκου όπου το σώμα της Πανεπιστημιακής κοινότητας ήταν αυτό που εξέλεγε τη διοίκησή του. Αλλά η δημοκρατία είναι too much για τα αριστερά και τα δεξιά κατεστημένα στο Πανεπιστήμιο τα οποία σε αγαστή συνεργασία οργάνωναν την απαγωγή της πρυτανικής κάλπης ώστε να μην εφαρμοστεί η δημοκρατική διαδικασία. Σήμερα έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν: τον πρύτανη θα τον εκλέγουν από …τριπρόσωπο στο οποίο θα έχουν καταλήξει ο αποτυχημένος Βουλιμής εκλογικής περιφερείας Δήμου Ξηρομέρου (δεν έχω τίποτα με το Ξηρόμερο, αντιθέτως), ο εν αποστρατεία ταξίαρχος και όλοι όσοι θα αποτελούν τους κομματικούς  illuminati.

Σταματάω εδώ την εξέταση επί της ουσίας του νόμου. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου (χώρια που θα μπορούσα να βρω και ένα δύο βασικά σημεία συμφωνίας με προθέσεις του νόμου…). Στόχος μου είναι να δείξω ότι τα αστικά κόμματα σκηνοθετούν μια συμπαιγνία και μας καλούν να αγοράσουμε και εισιτήριο: δε θα πάρω.

Η ιδεολογική μου ταυτότητα προσδιορίζεται από τη θετική αύξηση των ελευθεριών, όχι από συμβολικές απομειώσεις. Τότε που ο σημερινός πρωθυπουργός απέσυρε εαυτόν από την Ιστορία, μη ψηφίζοντας την κατάργηση των περιορισμών του άρθρου 16 για την ίδρυση μη Κρατικών Μη Κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων ανοικτών  στην Κοινωνία χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία να μεγαλώσει η ελευθερία. Σήμερα τα ταλαιπωρημένα Δημόσια Πανεπιστήμια απλά δέχονται την τελευταία συντηρητική βολή.

Η ιδεολογική μου ταυτότητα προσδιορίζεται από τη ενδυνάμωση της δημοκρατίας ως μοντέλου διακυβέρνησης: και στο μοντέλο αυτό τα 500 φτωχόπαιδα από το Καρδιτσιώτικο κάμπο που κάθε χρόνο φεύγουν από τον τόπο τους (και πολλά δεν ξαναγυρίζουν ποτέ…) για να σπουδάσουν από την Αθήνα ως το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη γνωρίζουν καλύτερα τι είναι καλύτερο γι αυτούς και ειδικά επειδή είναι 18χρονα: «Ο εικοσάχρονος φοιτητής θα έκρινε τον ταλαίπωρο με τα γκρίζα μαλλιά, που ‘χε βγάλει τα μάτια του στα διδακτορικά και τα μεταπτυχιακά; Ωραίο, ε; Βαριά προοδευτικό!»  Κι όμως αγαπητέ κε Φ.Κρανιδιώτη κάπως έτσι γκρεμίστηκε το Ancien Régime …κάπως έτσι θα προκύψει και ένα νέο δημοκρατικό κύμα που θα σαρώσει τα παλιά μυαλά που προσποιούνται τα νέα.

Πώς θα είναι το δημόσιο Πανεπιστήμιο αν ψηφιστεί ο νόμος Διαμαντοπούλου, του Κώστα Σταμάτη, από το rednotebook.gr 05/07/2011

α) Το Συμβούλιο του Ιδρύματος

Προτείνεται ένα ολιγαρχικό όργανο διοίκησης, παντοδύναμο λόγω αυξημένων αρμοδιοτήτων (στο μακροσκελέστατο άρθρο 8). Σ’ αυτό θα μετέχουν 7 μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας άμεσα εκλεγμένα από τους καθηγητές του Ιδρύματος και μόνον αυτούς. Καμία πρόνοια δεν λαμβάνεται για αντιπροσωπευτικότητα του σώματος αυτού κατά Σχολή. Ελλοχεύει έτσι ο πραγματικός κίνδυνος τα εκλεγμένα μέλη του Συμβουλίου να προέρχονται μονάχα από το απείρως πολυπληθέστερο Τμήμα ενός ΑΕΙ, δηλ. αυτό της Ιατρικής! Ως προσόν εκλογιμότητας ορίζεται ότι οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν «διοικητική εμπειρία στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα». Με αντιφατικό τρόπο, όμως, σε άλλο σημείο του νομοσχεδίου, απαγορεύεται –και ορθώς– σε καθηγητές πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης να μετέχουν με οποιονδήποτε τρόπο σε ιδιωτικές εταιρίες. Τι είδους καθηγητές λοιπόν θα μπορεί να είναι υποψήφιοι για το Συμβούλιο αυτό; Προφανώς μόνο καθηγητές «πλήρους απασχόλησης», οι οποίοι ασκούν παράλληλα ελεύθερο επάγγελμα ή μετέχουν ευθέως σε διοίκηση ιδιωτικών επιχειρήσεων, π.χ. ιδιωτικών κλινικών.

Στο Συμβούλιο αυτό θα μετέχει επίσης ίσος αριθμός ατόμων (7), που προέρχονται έξωθεν της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ήδη εδώ εντοπίζεται μία εξόφθαλμη παραβίαση της συνταγματικής απαίτησης για «πλήρη αυτοδιοίκηση» του Πανεπιστημίου. Κάποιοι θα συγκυβερνούν την πανεπιστημιακή κοινότητα, θα συννομοθετούν μάλιστα κανονιστικά κείμενα, μολονότι εξωτικοί και παντελώς άσχετοι προς αυτή, χωρίς να εκλέγονται με άμεση εκλογή από αυτή και δίχως να λογοδοτούν σ’ αυτήν! Η συνταγματική παρεκτροπή καθίσταται ακόμη πιο ανυπόφορη, επειδή το Συμβούλιο αυτό θα διαθέτει εξαιρετικά αποφασιστικές αρμοδιότητες κάθε είδους. Σημειωτέον ότι ο Πρόεδρος και ο αναπληρωτής του σ’ αυτό το Συμβούλιο θα είναι μονάχα εξωτερικά μέλη του. Καλόπιστος αναγνώστης πείθεται ότι πρόκειται ξεκάθαρα για σύστημα ετεροδιοίκησης και όχι βέβαια «πλήρους αυτοδιοίκησης» του Πανεπιστημίου.

Το Συμβούλιο δεν θα ελέγχεται από τη Σύγκλητο του Ιδρύματος ούτε θα λογοδοτεί σ’ αυτή. Η θητεία των μελών του μπορεί να εκτείνεται έως 12 χρόνια (δύο εξαετίες)! Αλλά τόσο μακρά παραμονή σε όργανο αποφασιστικής άσκησης εξουσίας αποτελεί φυτώριο συναλλαγής, διαφθοράς και αυταρχισμού. Το Συμβούλιο συγκεντρώνει αρμοδιότητες: α) επιτελικές, όπως η στρατηγική και η ερευνητική πολιτική του Ιδρύματος, β) διοικητικές, όπως η εποπτεία του Ιδρύματος, γ) οικονομικές, όπως η έγκριση προϋπολογισμού, αλλά και δ) κανονιστικές, όπως η κατάρτιση του Οργανισμού του Ιδρύματος και η έγκριση του Εσωτερικού Κανονισμού του. Ως προς το τελευταίο σημείο λανθάνει και πάλι μία εσωτερική αντίφαση του νομοσχεδίου, διότι οι δύο αυτές κανονιστικές αρμοδιότητες κατά σύγχυση αρμοδιοτήτων φαίνεται να ανατίθενται και στον Πρύτανη!

Τι είδους όργανο προορίζεται να είναι το ομιχλώδες αυτό Συμβούλιο; Θα είναι όργανο εποπτικό; Αλλά τα ΑΕΙ τελούν κατά το Σύνταγμα «υπό την εποπτεία του Κράτους» (άρθ. 16§5), δηλαδή του καθ’ ύλην αρμόδιου Υπουργείου. Η αρμοδιότητα αυτή δεν μπορεί να εκχωρείται στα ίδια τα ΑΕΙ, πολύ λιγότερο σε κάποιο Συμβούλιο, διότι έτσι το Ίδρυμα θα συγκέντρωνε τις ιδιότητες του ελέγχοντος και του ελεγχόμενου. Το Συμβούλιο τούτο θα έχει εκτός από εκτελεστικές και κανονιστικές αρμοδιότητες. Αλλά κι αυτό επίσης αντιβαίνει στο Σύνταγμα, αφού τα μέλη του που δεν είναι πανεπιστημιακά πρόσωπα, αλλά ιδιώτες, δεν μπορούν να συμπράττουν σε θέσπιση κανόνων για αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Με ποια νομιμοποίηση λοιπόν, με ποια γνωστική ή άλλη αρμοδιότητα πρόσωπα άσχετα προς την ανώτατη εκπαίδευση (π.χ. οικονομικοί παράγοντες, πολιτευτές, δήμαρχοι, μητροπολίτες) θα συναποφασίζουν για ζητήματα που αγνοούν βαθύτατα, όπως η στρατηγική ανάπτυξη του Πανεπιστημίου, η έγκριση προγραμματικής συμφωνίας με την πολιτεία, ο προϋπολογισμός, ο Εσωτερικός Κανονισμός του, η επιλογή Πρύτανη; 

Ζέζα Ζήκου: "Όταν τα ψηλά τείχη γκρεμιστούν...", από epikaira.gr 24/08/2011

Mισός αιώνας από την επαίσχυντη ανέγερση...του Τείχους του Βερολίνου, αλλά το αόρατο κοινωνικό τείχος αποδεικνύεται ανθεκτικότερο στην Ευρώπη... Τεράστια κενά δημιουργούνται μεταξύ πλούσιων και φτωχών, και οι κοινωνικές υπηρεσίες περικόπτονται ή εξαλείφονται. Μαζί, δε, με το τείχος του αίσχους της εισβολής και της κατοχής της Κύπρου αλλά και το τείχος που έχει αιχμαλωτίσει την ιστορική Ιερουσαλήμ, προκαλούν αδίστακτα την Ιστορία.

Οι Γερμανοί, αφού έθαψαν τα ερείπια της χιτλερικής φρίκης και... ξερίζωσαν από τις καρδιές τους την «κόκκινη» τραγωδία του Τείχους, οικοδομούν τη «γερμανική Ευρώπη». Με το ευρώ, πέτυχαν να διευθύνουν τις πρώην δορυφορικές χώρες του μάρκου και τη Γαλλία και κατέστησαν τις υπόλοιπες χώρες υποτελείς, με λαούς δεύτερης και τρίτης κατηγορίας.

Να θυμηθούμε, λοιπόν, πώς τον Ιανουάριο του 1989 η ζωή κυλούσε σχεδόν με τους συνήθεις ρυθμούς στο «σοβιετικό μισό» της Ευρώπης. Η Δύση είχε πολύ πιο σημαντικές ιστορίες να σκεφτεί. Ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος είχε ορκιστεί πρόεδρος των ΗΠΑ και στη Μόσχα εκείνη η «αρρωστημένη», θλιβερή προσωπικότητα, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, προωθούσε την περεστρόικα που ήθελαν ο καπιταλισμός και η Ουάσιγκτον.

Έπειτα, άρχισε ο σεισμός. Ο πολωνικός κομουνισμός έπεσε πρώτος. Μετά, οι κυβερνώντες της Ουγγαρίας δημοσιοποίησαν σχέδιο παράδοσης της εξουσίας. Τον Αύγουστο, οι βαλτικές δημοκρατίες άρχισαν να ζητούν ανεξαρτησία. Το Νοέμβριο, ο Έρικ Χόνεκερ της Ανατολικής Γερμανίας ανετράπη και στις 9 Νοεμβρίου γκρεμίστηκε το Τείχος του Βερολίνου. Την επομένη, έπεσε ο Τοντόρ Ζίβκοφ στη Βουλγαρία. Στις 28 Νοεμβρίου, το τσεχοσλοβακικό κομουνιστικό καθεστώς παραδόθηκε στο λαό. Το Δεκέμβριο, στη Ρουμανία, ο Νικολάε Τσαουσέσκου εκδιώχθηκε από την εξουσία και εκτελέστηκε. Μόλις, δε, τρεις ημέρες πριν από το τέλος του χρόνου, στις 29 Δεκεμβρίου του 1989, ο Βάτσλαβ Χάβελ έγινε πρόεδρος της Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας. Όλα σχεδόν αναίμακτα.

Μέχρι τα τέλη του 1989, ολόκληρο το οχυρό της σοβιετικής Ευρώπης είχε καταρρεύσει. Οι επαναστάσεις εκείνες ήταν αναίμακτες, κερδήθηκαν στα στρογγυλά τραπέζια των καπιταλιστών και όχι στα οδοφράγματα, με εξαίρεση αυτή της Ρουμανίας. Αυτό που ο περισσότερος κόσμος ήθελε, στα τέλη του 1989, ήταν κάτι σαν κοινωνική δημοκρατία. Με άλλα λόγια, ελευθερία, οικονομία της αγοράς αλλά κι ένα ισχυρό κράτος κοινωνικής πρόνοιας. Ευλόγως, η κοινή γνώμη σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να συνδυάσει την ελευθερία και την ευημερία του καπιταλισμού με τα κοινωνικά προνόμια του κομουνισμού. Αλλά έσφαλε...

Πενήντα χρόνια μετά την ανέγερση του Τείχους, η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, και η κάλπικη ιθύνουσα τάξη των Βρυξελλών υψώνουν επαίσχυντα το κοινωνικό τείχος.

Ήδη, η κρίση προκαλεί κοινωνική αναταραχή, ιδιαίτερα σε χώρες με ανεπαρκή κοινωνική προστασία. Και τα αντιλαϊκά μέτρα θα μπορούσε να εξωθήσουν σε εξέγερση. Όλα τα σήματα κινδύνου είναι πια αναμμένα. Ο κοινωνικός ιστός μοιάζει να έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Και οι εξωραϊστές του συστήματος, όσο κι αν λένε πως η κατάσταση θα διορθωθεί, έχουν πάψει από καιρό να πείθουν. Το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το να διασωθεί το σύστημα, για να το επαναφέρουν στην αρχική του μορφή.

Στην Ελλάδα κυρίως είναι σαν να ζουν σε μια δική τους χώρα, διαφορετική από εκείνη στην οποία ζει ο λαός, εντοιχισμένοι σε θυλάκους με ψηλά τείχη, που πάνω τους ξεσπά η οργή των πληβείων. Έξω από αυτά, η κοινωνία είναι σαν να μην υπάρχει πια, αφού η εγκληματικότητα τρέφεται από την ανεργία. Και στην Αμερική άνεργοι και άστεγοι συμπλέκονται για μια μερίδα συσσίτιο στις ουρές της κοινωνικής πρόνοιας...

Το αόριστο μέλλον που περιέγραφε πριν από τριάντα χρόνια η διάσημη ταινία «Mad Max» βρίσκεται ήδη μπροστά μας. Υπάρχει μονάχα ο βάρβαρος κόσμος που είχε προβλέψει κάποτε το σενάριο της ταινίας αυτής: «Παντού βασιλεύει η παρανομία, η οικονομία έχει καταρρεύσει, έχουν επικρατήσει οι ανταλλαγές σε είδος, τα καύσιμα έχουν εξαντληθεί και οι άνθρωποι σκοτώνουν ακόμη και τη μάνα τους για να επιβιώσουν. Οι κακοί βλάπτουν τους καλούς. Η κοινωνία, όμως, δεν μπορεί να κάνει τίποτα πια. Η Δικαιοσύνη αδυνατεί να τιμωρήσει τους ενόχους. Καθένας που νιώθει αδικημένος παίρνει το νόμο στα χέρια του»...

Τίποτα πια δεν θα είναι –ούτε και είναι ανάγκη να είναι– όπως ήταν πρώτα, ύστερα από την κρίση αυτή. Όταν τα ψηλά τείχη γκρεμιστούν από τους σαλπιγκτές της οργής, ακόμη κι αυτοί που κρύβονται πίσω τους θα απομείνουν ενεοί μπροστά στη βαρβαρότητα που γέννησε το έργο τους.

Η Μέρκελ μαζί με τους... λοιπούς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο νομίζουν πως διασώζουν κράτη. Όταν, όμως, τελειώσουν τα λεφτά, δεν πρόκειται να κατέβει κανείς από τον Άρη ή από τη Σελήνη για να διασώσει το ΔΝΤ ή την Ευρωζώνη...