|
Καπιταλισμός χωρίς κράτος, του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 27/08/2010
Πραγματικά δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά καπιταλισμός και σύγχρονη δημοκρατία χωρίς το κράτος να διατηρεί κεντρικό ρόλο στην οικονομία και χωρίς τους πολιτικούς να γίνονται «νονοί της επιχειρηματικότητας» (ρωτήστε και τον Σαρκοζί...). Στην Ελλάδα οι «κανόνες» άλλαξαν. Π.χ. το μνημόνιο επιβάλλει την άρση του μονοπωλίου της ΔΕΗ στην παραγωγή και διανομή ενέργειας και του ΟΣΕ στους σιδηροδρόμους, ενώ παρά το γεγονός ότι δεν λέγεται ευθέως, το πιθανότερο είναι ότι η τρόικα δεν πρόκειται να επιτρέψει σε ένα κράτος που οδηγήθηκε στην πτώχευση να αυξήσει τη συμμετοχή του στο τραπεζικό σύστημα μέσα από τη δημιουργία ενός «δημόσιου πυλώνα». Ισχύει όμως το παράδοξο ότι παραλλήλως το κράτος έχει επενδύσει 3,5 δισ. ευρώ στις τράπεζες (συνολικά 28 μαζί με τις εγγυήσεις χωρίς να υπολογίσουμε τα 26 που πρόσφατα προστέθηκαν) και ουσιαστικά θα μπορούσε να τις ελέγχει σχεδόν όλες εξαφανίζοντας τους περισσότερους σημερινούς μετόχους.
Βεβαίως τα συμπεράσματα δεν είναι εύκολα, αφού ένα κράτος υπό πτώχευση και επιτήρηση δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να απολαμβάνει την ελάχιστη σημερινή εμπιστοσύνη από τους εταίρους του αν αποφάσιζε να ανακηρύξει εαυτόν «super τραπεζίτη». Ολα αυτά τα θέματα συμπυκνώνουν εκρηκτική πολιτική ύλη και αυτό έγινε αντιληπτό τον Ιούλιο όταν το μέλλον της ΔΕΗ και των τραπεζών δεν στάθηκε δυνατόν να προσδιοριστεί με συνοπτικές διαδικασίες. Κατά συνέπεια η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να χειριστεί πολιτικά μέσα στον επόμενο χρόνο την πιο ραγδαία αλλαγή στη δομή της οικονομίας και του κοινωνικού κράτους και αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις.
Η θεραπεία που σκοτώνει, Κύριο Άρθρο. Ελεύθερος Τύπος, 27/08/2010
Το υπόμνημα, που απέστειλε χθες στον πρωθυπουργό ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, αποτυπώνει την καθολική αγωνία του επιχειρηματικού κόσμου για το αύριο των μικρομεσαίων. Είχε προηγηθεί η επιστολή-καμπανάκι του ΣΕΒ για την κυβερνητική αδράνεια στο μέτωπο της ανάπτυξης, αλλά και η έρευνα-καταπέλτης της ΓΣΕΒΕΕ, σύμφωνα με την οποία πάνω από 375.000 επιχειρήσεις βρίσκονται κυριολεκτικώς στην κόψη του ξυραφιού.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η θεραπεία-σοκ που πρότεινε η τρόικα και υιοθέτησε πλήρως ο πρωθυπουργός, με την ταυτόχρονη μείωση των εισοδημάτων και την υπέρμετρη αύξηση των φόρων, έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο την οικονομία. Τα δημόσια έσοδα καρκινοβατούν, η ύφεση καλπάζει και η ανεργία μπορεί να εκτιναχθεί σε πρωτόγνωρα επίπεδα, χωρίς μάλιστα να επιτυγχάνεται ο κεντρικός στόχος του μνημονίου, που ήταν η μείωση του ελλείμματος.
Η ώρα της τιμωρίας, του Αγαμέμνονα Φαράκου , Ελεύθερος Τύπος 25/08/2010
Η «μικρή» είδηση είναι ότι σε ένα μήνα αυτή η κυβέρνηση θα ανακοινώσει νέα εξοντωτικά μέτρα φόρων, δασμών και περικοπών που θα γονατίσουν τους πάντες και θα αποτελειώσουν όσους πνέουν τα οικονομικά λοίσθια. Η «μεγάλη» είδηση είναι ότι στο όνομα κάποιων ανωνύμων και νεφελωδών συνωμοσιών θριαμβευτικά οι υπουργοί (και ο πρωθυπουργός τους) βγάζουν από το γκαράζ της Βουλής και ενεργοποιούν πάλι εκείνες τις τερατώδεις, πανάκριβες, θωρακισμένες Μερσεντές, για να μην κινδυνεύσει –λένε– η ζωή τους από κάποιους τρομοκράτες νέας κοπής. Και φυσικά πάνε πίσω στον ΟΔΔΥ τα μικρά δήθεν οικονομικά υβριδικά αυτοκίνητα των 1.400 κυβικών που είχε καθιερώσει η νέα διακυβέρνηση δήθεν για λόγους οικονομίας.
Μέτωπο απόγνωσης, του Ν.Φίλη, Η Αυγή 27/08/2010
Τα πειράματα συνεχίζονται και βυθίζουν όλο και περισσότερο τη χώρα και τους πολίτες της στην απόγνωση. Μετά τις αντιδράσεις των συνδικάτων και των εργαζομένων, ξεσηκώνονται και οι επιχειρηματικές - επαγγελματικές οργανώσεις καθώς σαρώνονται ορμητικά από την ύφεση.
Δεύτερες και τρίτες γενιές στη δουλειά, πρώτη φορά συναντούν πολιτικούς και διεθνείς οργανισμούς δανειστών που μιλάνε για ανάπτυξη πετσοκόβοντας το εισόδημα και τελικά την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Πρώτη φορά βλέπουν ελληνική κυβέρνηση που να μην έχει καμία επαφή με την ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Διαισθάνονται ότι θα σβήσουν, ενώ οι μεγάλες ανισότητες επεκτείνονται. Αν και οι περισσότεροι δεν είναι "αριστεροί", ο λόγος τους ακούγεται όλο και περισσότερο "αριστερός". Υπερβολές;
“Όπως διαφάνηκε μέχρι σήμερα, το Μνημόνιο δεν αποτελεί συνολική μεταρρυθμιστική προσπάθεια, αλλά μια τοκογλυφική διαδικασία επιβολής εύκολων, ισοπεδωτικών και αναποτελεσματικών επιλογών, που, αντί να εκσυγχρονίζουν, κατεδαφίζουν, αντί να αναπροσανατολίζουν, αποσυνθέτουν και, αντί να εξοικονομούν πόρους, προσθέτουν φτώχεια, διευρύνουν ανισότητες και αποδυναμώνουν ελπίδες και προοπτικές”. Υπερβολές; Αυτά αναγκάζεται να παραδεχθεί ακόμη και το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο, προφανώς με τις δικές του σκοπιμότητες.
Καταχνιά για νοικοκυριά, εργαζόμενους:Θρήνος Ελλήνων για το Μνημόνιο-μνημόσυνο, της Δήμητρας Σκιαδά, Ελευθεροτυπία 27/08/2010
Ευφάνταστοι ρέκτες, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία 26/08/2010
Και υποσχέθηκαν ότι θα συστηθεί Υπηρεσία για τον ενιαίο έλεγχο των συντάξεων... Κατόρθωμα η ανακάλυψη, χαρμόσυνη η εξαγγελία. Τα παιδιά του Δημοτικού θα ενθουσιαστούν. Και οι γνωστοί ψιττακοί των ΜΜΕ θα εξάρουν τη συμβολή της Τρόικας στην αναγέννηση της Ελλάδος. Διότι χωρίς αυτήν θα ήταν αδύνατη η εν εξελίξει εποποιία *** Δυστυχώς, πέρασε απαρατήρητη άλλη μια απόδειξη ότι το κράτος δεν υπάρχει σκωληκόβρωτο αλλά γεραρό και εν εγρηγόρσει: η Περιφέρεια Κρήτης είχε εγκαταστήσει ένα εξελιγμένο και πανάκριβο σύστημα πυρανίχνευσης στην Πρέβελη. Απλώς είχε παραλείψει να ενημερώσει την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Και απλούστατα, κανένας υπάλληλος της Περιφέρειας δεν παρακολουθούσε τα σήματα του συστήματος από το μεσημέρι και μετά. Είχαν σχολάσει! Και έτσι, όλως τυχαίως, κανένας από τους ιθύνοντες δεν πήρε πρέφα εγκαίρως ότι επίκειται καταστροφή, μόλις πήρε φωτιά ο τόπος. Κανένας. Εκτός από το ίδιο το φοινικόδασος.
Έτσι συνέβη η τραγωδία στον ουρανό της Κρήτης - Πώς σκοτώνουν τους πιλότους για να ζουν οι ... ΔΕΚΟ, από www.defencenet.gr 27/08/2010
«Μία σύγκρουση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί» είναι ο τίτλος της σημερινής τραγωδίας στην Κρήτη: Αν τα δύο μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D Block 52+ της 340 Μοίρας ήταν εξοπλισμένα με Σύστημα Απεικόνισης Μάχης AACMI (Αutonomus Air Combat Maneuvering Instrumentation), ο διαγωνισμός για την προμήθεια του οποίου έχει ακυρωθεί τέσσερις (!) φορές από το 2001 είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα είχε συμβεί ποτέ το δυστύχημα που έχει βυθίσει στο πένθος την Π.Α..
Το κόστος του AACMI στον ΕΜΠΑΕ 2011-2015 δεν ξεπερνά το ένα έκτο του κόστους ενός F-16, μόλις 10 εκατ. ευρώ. Δηλαδή όσο ζημιώνει το δημόσιο ο ΟΣΕ επί τρεις ημέρες! Η δαπάνη αυτή είναι ότι έχει απομείνει μετά από μία δεκαετία περικοπών ενός προγράμματος που θα εξασφάλιζε όσο το δυνατόν πιο ασφαλή και με μειωμένους κινδύνους, εκπαίδευση στις αερομαχίες
Είδωλό της και της μοιάζει, της Τασούλας Καραϊσκάκη, Η Καθημερινή 27/08/2010
Τα κίνητρα ψηφοθηρικά, να ικανοποιηθεί το μαζικό αίτημα να αποκτήσουν όλα τα παιδιά πανεπιστημιακό πτυχίο. Η πίεση δεκαετιών για καθολική πανεπιστημιακή εκπαίδευση, λόγω της διαδεδομένης πίστης ότι ο αγρότης, ο τεχνίτης, ο εξειδικευμένος επαγγελματίας είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτης, μαζί με την εγκληματική κρατική αβελτηρία οδήγησαν, από τη μια στην απαξίωση της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, στην αποτυχία κάθε προσπάθειας να οργανωθούν σωστά οι απόλυτα αναγκαίες για την κοινωνία βαθμίδες μεταξύ γυμνασίου και πανεπιστημίου, και από την άλλη στη σταδιακή υποβάθμιση των ΑΕΙ που μετατρέπονται -από τις στρατιές των απροετοίμαστων για πανεπιστημιακή παιδεία νέων- σε κέντρα μεταλυκειακής εκπαίδευσης. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μόνο το 40% των αποφοίτων γυμνασίου οδεύει στο λύκειο, με στόχο το πανεπιστήμιο. Οι υπόλοιποι διοχετεύονται, ανάλογα με την κλίση τους σε υψηλού επιπέδου τεχνικές επαγγελματικές σχολές που προετοιμάζουν καλά εκπαιδευμένους επαγγελματίες. Το λύκειο είναι μια πολύ κρίσιμη βαθμίδα, όχι το «διαλυμένο μαγαζί» της ελληνικής του εκδοχής, ένα αχανές σχολαρχείο αποστήθισης για τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ με 9 ή... 0,9 εφησυχάζει τον πολλαπλώς πιεζόμενο έφηβο, παγιώνει μέσα του τη διάθεση για μειωμένη προσπάθεια, αφαιρεί από την έννοια «παιδεία» όλο της το περιεχόμενο, αποδομεί τη ραχοκοκαλιά του εκπαιδευτικού συστήματος που αρθρώνεται κλιμακούμενο προς τα πάνω. Πώς γίνεται ο μαθητής με βαθμολογία κάτω από τη βάση να μην προάγεται στην άλλη τάξη και ο υποψήφιος να εισάγεται στα ΑΕΙ με κάτω από τη βάση; Το παράδοξο καταλύει μαζί με τη λογική και κάθε πλαίσιο ή κανόνα. Ετσι δεν είναι, άλλωστε, δομημένη η κοινωνία μας; Αναρχα, εξαμβλωματικά. Με ισχυρή ροπή προς το εύκολο, το παράτυπο. Την κυνική απομύζηση ενός καταρρέοντος πλέον κράτους - 100 εκατ. ευρώ τον χρόνο χάνει το Δημόσιο από συντάξεις που καταβάλλονται σε αποδημήσαντες εις Κύριον. Υπεύθυνο το ίδιο, που δεν ελέγχει (κατά το υπ. Εργασίας 8.500 συνταξιούχοι είναι άνω των 100 ετών και 500 άνω των 110!), και οι πολίτες που το κλέβουν.
Κατάργηση της βάσης του ένα!, του Γιώργου Λακόπουλου, Τα Νέα 27/08/2010
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ εδώ την πλάκα. Οι βάσεις εισαγωγής στην εγχώρια Τριτοβάθµια Εκπαίδευση έδειξαν πού οδηγούνται τα πράγµατα όταν λαµβάνονται πολιτικές αποφάσεις σε λάθος χρόνο, µε λάθος τρόπο και για λάθος λόγο. Να εξηγηθούµε: όλοι γνωρίζουν ότι η κατάργηση της «βάσης του δέκα» από τις λίγες σοβαρές ρυθµίσεις της προηγούµενης κυβέρνησης δεν έγινε µε εκπαιδευτικά κριτήρια. Ηταν µια ιδιάζουσα πολιτική απόφαση µε το επιχείρηµα ότι το είχε υποσχεθεί προεκλογικά το κυβερνών κόµµα. Λες και θα ήταν το µόνο που έχει υποσχεθεί και δεν είναι εφικτό να πραγµατοποιηθεί.
ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ την είδαµε επί της οθόνης. Υποψήφιοι που πρακτικά το µόνο που έκαναν ήταν να προσέλθουν στην εξεταστική αίθουσα και να γράψουν απλώς το όνοµά τους στην κόλλα αλλιώς πώς θα τους έβρισκαν θεωρούνται πλέον ακαδηµαϊκοί πολίτες. Ενδεχοµένως θα εγκατασταθούν στην έδρα της σχολής τους και θα... σπουδάζουν κάτι το οποίο ούτε γνωρίζουν, ούτε επεδίωξαν. Κάποια στιγµή θα βγουν στην αγορά εργασίας και θα απορούν γιατί δεν τους προτιµάει κανένας εργοδότης.
ΑΜ, ΤΟ άλλο; Δεκάδες τµήµατα έµειναν άδεια, γιατί απλούστατα κανείς δεν συγκινείται µε το αντικείµενο των σπουδών που υπόσχονται. Πλην ίσως των καθηγητών που διορίστηκαν για να διδάξουν φοιτητές που δεν θα υπάρξουν!
Η Μαρίνα, της Λίνας Παπαδάκη, protagon.gr 25/08/2010
«Η Μαρίνα τοποθετήθηκε από την αρχή ως υπερασπιστής των αδυνάτων και του εαυτού της», λέει ο Κλήμης Πυρουνάκης - ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα της στη φωτογραφία - και συνεχίζει «μας έδειξε το δρόμο πώς να στήσουμε ένα δίκτυο στήριξης αποφυλακισμένων γυναικών, ποιες είναι οι ανάγκες των εγκλείστων και ποιους τρόπους να ακολουθήσουμε ως λειτουργοί της Μέσης Εκπαίδευσης χωρίς να γινόμαστε βάρος στο σωφρονιστικό σύστημα».
Ο Κλήμης Πυρουνάκης είναι ο διευθυντής του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας στις φυλακές Θηβών και μαζί με τον Γιώργο Ζουγανέλη, διευθυντή του σχολείου στις φυλακές Κορυδαλλού, έκαναν τη Μαρίνα να αλλάξει τη προδιαγεγραμμένη πορεία της.
Η ιστορία της Μαρίνας γράφεται σε μια εποχή που αναζητούμε από παντού ευθύνες. Το κράτος, οι πολιτικοί, η εκκλησία, οι προϊστάμενοι, οι γείτονες, οι άλλοι. Η ατομική ευθύνη επαναπαύεται μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Κι όμως η εξέλιξη μπορεί να ‘χει πολλούς σταθμούς, αρκεί να ‘χεις πίστη, τύχη και αύρα. Για τη Μαρίνα συνεργάστηκαν πάνω από 20 άτομα εθελοντικά. Ήθελαν και το ‘καναν. Δεν περίμεναν κανέναν φορέα να τους εμψυχώσει, δεν χρονοτρίβησαν πάνω από γκισέ.
Από τις φυλακές Θήβας στη Νομική Αθηνών!, 01/08/2010 24gr.blogspot.com
«Εκεί γνώρισα ένα παιδί, ερωτευτήκαμε και αποφασίσαμε να συζήσουμε». Η μοίρα όμως της έπαιξε άσχημο παιχνίδι καθώς, όπως αποδείχθηκε, ο αγαπημένος της ήταν και αυτός μπλεγμένος σε δραστηριότητες με ναρκωτικά.
«Μια μέρα ήρθε η αστυνομία στο σπίτι και σε έρευνα στο μπαλκόνι του σπιτιού μας βρέθηκαν ουσίες. Το αγόρι μου κατάφερε να διαφύγει και εγώ κατηγορήθηκα για συναυτουργία» θυμάται έντρομη.
Και έτσι η Μαρίνα βρέθηκε το 2006 πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Στο δικαστήριο, που έγινε έναν χρόνο μετά, καταδικάστηκε σε 7 χρόνια... Η Μαρίνα όμως δεν το έβαλε κάτω και όπως εξομολογείται «με τη βοήθεια του διευθυντή του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας, κ. Γ. Ζουγανέλη, και της υπεύθυνης της κοινωνικής υπηρεσίας του Κορυδαλλού, κυρίας Μουτάφη, βρέθηκε μια φόρμουλα να φοιτήσω στο λύκειο μέσα από τη φυλακή - το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας είναι μόνο γυμνάσιο».
ενώ αλλαχού και μακριά από μας...
Office of the President, by Gordon Laird, The September 2010 Issue of The Walrus magazine
All this despite the harsh realities of the global recession. Thanks to investment losses and provincial funding freezes, the university posted a deficit of $8.2 million in 2008 and a record $60.5 million in 2009, and it projects one of $14.8 million for 2011. The Katz centre remains unfinished, as do several other nearby buildings, including the Mazankowski Alberta Heart Institute, either because of the university’s deficit, or because no research funding yet exists to populate them. The university is betting on its ability to fill the space with gainful projects sometime in the future.
In the meantime, Samarasekera’s goal for U of A to become “Top 20 by 2020” remains very much on hold. The university will see across-the-board cutbacks of 5 percent in all departments next year, and even the president and the senior administration have taken “furlough” days (unpaid days off meant to cut costs). Undergraduate class sizes are growing as contract instructors are laid off. Student food bank usage has increased an estimated 20 percent in the past year, thanks to tuition hikes and rising living costs. When the Edmonton Journal reported in June that the university was expected to lose at least 400 staff and faculty to layoffs and early retirements before the year’s end, the university’s administrators objected, suggesting that the figure would be closer to 250.
(...)
Universities are responding to this new reality in two ways. On the one hand, they are reinventing themselves as agents of change in a world clamouring for solutions. Indeed, we cannot cure cancer, respond to global warming, or even maintain our current standard of living without thinkers, researchers, trained professionals, and educated citizens. On the other hand, universities are increasingly defined by the commercial forces around them, including governments that actively reward growth-friendly research and scholarship. University campuses are therefore becoming communities of academic haves and have-nots, the various disciplines divided by their perceived contributions to GDP and their capacity to attract funding. The result isn’t just classrooms named for corporate benefactors, which is old news, but a narrowing of society’s field of inquiry. A pay-per-view style of sponsored research gives those who have the money the power to determine the questions being asked, and sometimes to profit from the answers as well. So it isn’t surprising that views about Samarasekera diverge. Depending on whom you ask, she is either Canada’s bright future, or a threat to all that is sacred and good about higher education.
For Digital Democracy, The Editors, The Nation 26/08/2010
Google and Verizon want the FCC and Congress to allow media giants to transform wireless communications into a digital version of a bad cable TV package. Instead of a free and open Internet that will take Americans where they want to go—thanks to the longstanding neutrality principle, which guarantees equal access to all websites and applications—the Google-Verizon deal would permit Internet service providers to speed up access to some content while leaving the rest behind. Such "pay for priority" would allow big business to buy speed, quality and other advantages—which would not be merely commercial. Now that the Supreme Court has afforded corporations electioneering rights equal to those of citizens, decisions about how we communicate have a profound political component to them.
Imagine if BP could pay to have its messaging dominate digital discussion about the best policies for regulating offshore drilling and carbon emissions—to such an extent that searches for information about "clean energy" would steer straight to corporate spin. This is not a conspiracy theory; big media companies have already barred content about political issues, as Verizon did when it blocked a text-messaging application developed by NARAL Pro-Choice America. With Google in the game, the threat expands exponentially. If its deal with Verizon is allowed, the SavetheInternet.com coalition of consumer, civil rights and advocacy groups argues, "it would divide the information superhighway, creating new private fast lanes for the big players while leaving the little guy stranded on a winding dirt road." Worse still, the coalition explains, allowing corporations to write the rules would turn the FCC into a "toothless watchdog, left fruitlessly chasing complaints and unable to make rules of its own."
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4ος τόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(3o MEΡΟΣ)
(……) Μόνο όπου την άγγιζα, στο σημείο ακριβώς όπου εζευγάρωνε το δέρμα μου με το δέρμα της, εκοκκίνιζε, το κρέας της εκεί ελουλούδιζε καταπόρφυρο˙ και ύστερα αποχρωματίζονταν αμέσως-σα νάσβηνε κάποιο αόρατο χείλι την εστία της πυρκαγιάς…
Έτσι την επασπάτεψα σ’ όλες τις κοίλες της εκτάσεις, παντού όπου ήξερα δέρμα. Εκείνη με άφηνε αδιάφορη, με την ίδια έλλειψη αιδημοσύνης, σα να μην είχε περάσει ποτέ της από την περίοδο της παρθενικής συστολής-με άφηνε, λές και δεν εγνώριζε τη σεξουαλική σημασία του ανδρικού χαδιού, με την άπραγη αθωότητα δίχρονης παιδούλας…(….)
Την ήθελα (….)
Εψέλισσα:
-Μ’ αγαπάς;
Μου αποκρίθηκε με απόλυτο ειλικρίνεια.
-Όχι.
-Δε μ’ αγαπάς;
-Όχι.
(Ω, κόλαση! Όχι; Και μολαταύτα ήταν εκεί, θεόγυμνη, οριζόντια, χωρίς ούτε ένα χιλιοστόμετρο κενού ανάμεσα στις εφαρμοσμένες σκιές μας!)
Εψέλισσα οργίλα:
-Θα μ’ αγαπήσεις;
-Ίσως….
Ε, στο τέλος, τι μ’ ενδιέφερε η αγάπη, αφού εξασφάλιζα την ένωση; Τι με σκότιζε η ψυχή, αφού είχα τη σάρκα;
-Eλα!...
Δεν ήρθε κείνη σε μένα˙ όρμησα όμως εγώ σε κείνη, που δεν με απέφυγε, που με δέχθηκε με άβουλη συγκατάθεση. Και σε λίγο, κάτω από το διπλό βάρος έτριξε η άμμος….
Όταν συνήλθα από την εκμηδένιση, αυτή είχε ξαναπάρει την ίδια στάση κάτω από το φεγγάρι (…..)
Την ερώτησα:
-Τι βλέπεις;
Εσκίρτησε, έγινε πελιδνή:
-Τίποτα…
-Ποιο άστρο είναι αυτό;
-Το δικό μου άστρο.
Είδα ότι την ετάραζε αυτό το θέμα˙ όλο το κορμί της, σαν οργισμένο στόμα, εκατσούφιαζε. Άλλαξα συζήτηση:
-Να που μ’ αγάπησες λοιπόν….
-Όχι, σου είπα.
-Αφού μου δόθηκες…
Μ’ εκοίταξε κατάπληκτη˙ και ήταν πραγματικό, γεμάτο ειλικρίνεια, το ξάφνιασμά της:
-Eγώ;
-Εσύ…
-Σου δόθηκα εγώ;
Επείσμωσα στον ανδρικό μου εγωϊσμό:
-Τώρα δε σε χάρηκα;
Εκούνησε το κεφάλι της με οίκτο:
-Είσαι τρελός, αγόρι μου˙ ονειρεύεσαι. Είσαι φαίνεται ολιγαρκής. Σού φτάνει το όνειρο, όταν σου λείπει η πραγματικότης.
-Ώστε δεν έγινες δική μου;
Ύψωσε τους ώμους με φυσικότητα:
-Όχι, βέβαια. Και δε μπορούσα να γίνω δική σου, πρώτα-πρώτα γιατί δε σ’ αγαπώ. Και έπειτα γιατί…
-Γιατί;
-Είμαι ακόμη παρθένος.
Για πρώτη φορά είδα το αίμα της εντροπής να της βάφει τα μάγουλα.
Παρθένος;
Μου ήρθε να καγχάσω. Χα! Χα! Χα! Παρθένος; Ας ξαναγελάσω. . Χα! Χα! Χα! Τι με περνούσε δηλαδή; Για πρωτάρη έφηβο, με τις πρώτες δειλές ανιχνεύσεις, που αγνοεί τον αρχιτεκτονικό σχηματισμό του θηλυκού; (….)
Aλίμονο…
Ήξερε θαυμάσια τι έλεγε η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο˙ αυτή ήταν όντως παρθένος-και ήμουν εγώ ο τρελός!
Από τότε άρχισε για μένα μία αλλόκοτη ζωή, τέτια που σίγουρα δεν εδόθηκε σε κανένα αρσενικό της γης να γνωρίσει.
Την είχα, χωρίς να την έχω. Ήταν ερωμένη μου πολύ, όσο μπορεί να είναι η γυναίκα ερωμένη του άρρενος (…)
Το πείσμα της εγέννησε το πείσμα μου. Δεν μου αρκούσε να είμαι ιδιοκτήτης σ’ όλο της το οικόπεδο˙ δεν μου έφτανε να είμαι καραβοκύρης σ’ όλο το κοίλο της σκαρί…
Ήθελα να το ομολογήσει και η ίδια. Έτσι η κατάκτηση της μου φαινόταν μισή (…)
Και τη ρωτούσα:
-Tί είσαι τώρα;
-Τίποτα…
-Δεν είσαι δική μου τώρα;
-Όχι…
Όχι! Ω δαίμονα! Δεν ήταν δική μου, ενώ ήταν δική μου! Τι μαρτύριο!
Και τότε η παλάμη μου εγούβιαζε σε στραγγάλισμα˙ το χάδι μου τροχίζονταν σε νύχι˙ τα χέρια μου ολίσθαιναν από τα μάγουλά της πιο κάτω, στο λαιμό της-στα δάχτυλά μου εκάπνιζε ο πόθος του φόνου της.
Και το φίλημά μου εσάπιζε στο κλάμα…
(…..)
Με τον καιρό και με την οικειότητα, πρόσεχα και άλλα ανεξήγητα πάνω σ’ αυτό το όν:
Δεν μεταχειριζόταν ποτέ της ρούζ για τα χείλη. Κι όμως τα χείλη της ήταν καταπόρφυρα πάντοτε, μέρα και νύκτα˙ δεν εξέβαφαν ποτέ˙ ακόμα και το σάλιο της ήταν κόκκινο.
Στην αρχή ανησύχησα-ενόμισα ότι έκανε αιμοπτύσεις. Της το είπα.
Εχαμογέλασε.
-Είμαι καλά…
-Μα…
-Εξέτασέ με, αφού είσαι γιατρός…
Εγδύθηκε ατάραχη, έμεινε στα χέρια μου γυμνή, από την τάγια και πάνω. Επήρα το στηθοσκόπιο, τρέμοντας μη φτάσουν στην ακοή μου οι κλασσικοί υποτρίζοντες.
Ακροάσθηκα..
Τίποτα!
Το αναπνευστικό της σύστημα λειτουργούσε κανονικά και αθόρυβα (…)
-Αλλα τότε;
-Τι;
-Αυτό το αίμα;
-Δεν είναι αίμα…
Εσήκωσε νευριασμένα τους ώμους:
-Τι σε νιάζει;
Oι νόμοι της Φυσικής και της Ιατρικής δεν ίσχυαν λοιπόν γι’ αυτό το απίστευτο πλάσμα, που εξέφευγε από τις σιδερένιες αρπάγες των;
Αλλοτε πάλι επρόσεξα ότι δεν εκοιμόταν τη νύκτα ποτέ˙ η αυγή την εύρισκε πάντοτε με ορθό το στήθος προς τη δύση, μ’ εχθρικά γυρισμένα τα νώτα προς την πύρινη λάβα της ανατολής.
Άγρυπνη, εξαντλούσε στα χείλη της όλη της νυκτός την παλίροια˙ και σιωπηλή, αχνή, ξαπλωμένη στην πολυθρόνα, εκατάπινε τα άστρα…
Όλα τα άστρα;
Όχι.
Κατόρθωσα να διακρίνω ότι από όλα τα’ αστέρια εκείνη εστύλωνε ρεμβό, γιομάτο νοσταλγία το βλέμα της σ’ ένα στέρι κόκκινο, που την εμαγνήτιζε και την εμάγευε ακατανίκητα…
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
|
