|
Διαβάστε εδώ την Ατζέντα της Ημέρας:
Η φωτογραφία της ημέρας
(O αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Haile Selassie I, 1892-26 Αυγούστου 1975)
Haile Selasie I, από Wikipedia
The Habit of War, by Jeremy Harding, London Review of Books, 20/7/2006.
"Haile Selassie returned to Addis in 1941. Of the many projects he had in mind, incorporating Eritrea into the Ethiopian Empire was probably the most important. There is a famous photo of Jomo Kenyatta taken at the Fifth Pan-African Congress in Manchester in 1945, which gives a providential glimpse of Ethiopia’s ambitions and the writing on the wall for the Eritreans – or some of the writing anyhow. At the time of the Congress, the British were still running Eritrea, the world war was over and decolonisation was the next great step for Europe and its subject peoples".
Emperor Haile Selassie I, Part I.
Haile Selassie I - God of the Black race, BBC Religions.
Haile Selassie of Ethiopia Dies at 83, by ALDEN WHITMAN, New York Times, 28/8/1975.
Excerpts from the speech of H.I.M. Haile Selassie I on African Unity, Rasta Livewire, 23/3/2006.
Haile Selassie I, Essays.
La controversa figura di Haile Selassie I, Nella Terra di Zion, 18/1/2010.
HAILÉ SELASSIÉ, PER LA LEGGENDA DISCENDENTE DI RE SALOMONE, di RENZO PATERNOSTER.
La Guerra di Etiopia, video (στα ιταλικά).
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4ος τόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(2ο ΜΕΡΟΣ)
(…..)
Μού έγνεψε:
-Πάμε;
-Πού;
-Πάμε…
Δεν επρόφερε αυτό το ρήμα˙ όχι, δεν το επρόφερε, σας το ορκίζομαι στο απαραίτητο και ιερό μου έγκλημα-το ορκίζομαι! Γιατί να σας απατήσω; Τι ανάγκη έχω εγώ να σας απατήσω; Με βλέπετε: Είμαι πεθαμένος…
Δεν εμίλησε τη λέξη «πάμε», δεν την άρθρωσε το στόμα της˙ και όμως με ξεκούφανε ο φοβερός της πάταγος-μου διάρηξε το τύμπανο.
Κι εγώ επήγα, την ακολούθησα δέσμιος πίσω της˙ η σκιά της με τραβούσε σα σκύλο της.
Κ’ επήγαμε! Εγώ και η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο˙ εγώ και ο δαίμονας! Επήγαμε σ’ έναν ήρεμο δρόμο, σ’ ένα απόκρυφο κολπίσκο, απόμακρο, όπου το κύμα σα μέλι εγλύκαινε το ακρογιάλι, και πέρα απλωνόταν η θάλασσα πηχτή και ύπουλη και ασυνείδητη, λάγνη και στείρα, λες και τα νερά της είχε πληθύνει όλος ο σίελος των παγκόσμιων μοιχειών (…..)
Την εκοίταξα…
Φαινόταν ολόκληρη-και όμως δεν ήταν ούτε καν η μισή. Πού είχε πάει το άλλο, το υπόλοιπο σώμα της;
Η γυναίκα άρχισε να γδύνεται…
Γδυνόταν εμπρός μου ατάραχη, χωρίς αιδώ, αλλά και χωρίς αναίδεια, σα να μην ήταν πλάι της ο Άντρας, σα να μην ήμουν εγώ, παρά μόνον ο ίσκιος μου…
Με αγνοούσε;
Με ξεχνούσε;
Ποιος ξέρει;
Γδυνόταν…
Ένας-ένας έπεφταν από το ημιάυλο σώμα της οι πέπλοι του, σαν ατμοί που χωρίζουν από ατμούς. Κι’ εγώ έτρεμα…Έτρεμα, σαν κατάδικο κτήνος, μήπως μαζί με τα φορέματα, εξατμισθεί τώρα και η σάρκα της, μήπως η γυναίκα διαλυθεί στα μάτια μου και σκορπίσει σε αέρα, σ’ ομίχλη, σε τίποτα!
Δίχως να ανοίξει το στόμα της, μου είπε καθαρά (….)
-Πέσε…
-Πού;
-Στο νερό. Πέσε… (…)
Εψέλισσα, τρελός:
(Τρελός; Όχι, δεν ήμουν τρελός, όχι, δεν είμαι τρελός, ποιος λέει ότι είμαι τρελός;)
(…)
H γυμνή γυναίκα επιτακτικά μου έδειξε τη νεκρή θάλασσα (…)Η γυναίκα υψωνόταν ορθή, ανάμεσα στο φεγγάρι και σε μένα, και τότε εγώ, με ανέκφραστη φρίκη μου, παρατήρησα ότι ανάμεσά της έβλεπα το φεγγάρι! Το σώμα της, λες κι’ ήταν διάφανο, δεν διαθλούσε τις ακτίνες˙ δεν τις σταματούσε, δεν τις εμπόδιζε˙ το φεγγαρόφως επερνούσε λεύτερο μες από τους ιστούς της-σα να μην είχε σώμα από σάρκα, αλλ’ από γιαλί! (…..)
Ω! σίγουρα, δεν ήταν αυτή πλασμένη όπως οι γυναίκες της Γης, από νερό, ασβέστη, φώσφορο και κύτταρο. Αυτή ήταν ένα γέννημα υπερφυσικών βιολογικών συνδυασμών (…..)
Την είδα να πέφτει σε λίγο κι αυτή σιμά μου, στο ίδιο νερό.
Και πάλι ανατρίχιασα.
Έπεσε χωρίς ν’ ακούσω τον παραμικρό παφλασμό, βυθίστηκε σιωπηλά στο νερό, καθώς σκιά μέσα σε βελούδο….
Και η θάλασσα ολόγυρα στην πτώση της δεν εκυμάτισε, δεν άφρισε, (…..)
Αισθάνθηκα τρόμο. Ήθελα να την ιδώ! Ήθελα να την αγγίσω! Ήθελα ν’ εξακριβώσω τώρα, όχι ποια είναι-τι είναι….
Όρμησα πάνω της…(…)
Και τότε έγινε κάτι το φρικαλέο (….) Το χέρι μου καθώς την αγκάλιαζε δε συνάντησε αντίσταση! Το κορμί της δεν είχε ειδική πυκνότητα ανώτερη από την ειδική πυκνότητα του νερού!
Και της εχώρισα το σώμα της στη μέση, της το εδιχοτόμησα με το σφίξιμο˙ το χέρι μου, χωρίς να βρίσκει εμπόδιο στη σάρκα της, επίεσε το κορμί μου! (…..)
Δεν ήταν λοιπόν από ύλη;
Και τότε από τι ήταν;
Λες και κάποια αφάνταστη εξωγήινη αρρώστια είχε χαλαρώσει τη συνοχή των μορίων της, είχε αυξήσει τις αποστάσεις ανάμεσα στα κύτταρα, είχε εξαλείψει τη στενή επαφή των ατόμων-και το χέρι μου έτσι εύρισκε κάποιο τρόπο, κάποιο χώρο να περάσει μες από τα χάσματα. (….)
Με δεισιδαίμονα τρόμο-καθώς ατενίζει ο νυχτοπόρος στα μνήματα ένα βρυκόλακα-εκοίταξα το γυμνό κορμί της Γυναίκας.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
Οι δηµογραφικές εξελίξεις στη νεώτερη Ελλάδα (1830-2007), posted by Ερανιστής, 7/8/2010.
|
