|
Moon Aglow
Framed by the Earth's horizon and airglow, the full moon floats in the blackness of space in this photo from the Expedition 10 crew on board the International Space Station.
The Station plays a crucial role as an orbital outpost, as NASA pursues an exploration strategy that will send humans back to the lunar surface and eventually on to Mars and beyond.
Image Credit: NASA
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4ος τόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(1ο ΜΕΡΟΣ)
-Κατηγορούμενε, τι έχεις να απολογηθείς;
…………………………………………………………………………………..
Στην κυβική αίθουσα του κακουργοδικείου η λευκή σιωπή εξάπλωσε μετέωρα τα γιγαντιαία της φτερά……..
Όλοι οι παριστάμενοι, όλοι-και σύνεδροι και ένορκοι και δικηγόροι και ακροατήριο-, εκράτησαν την ανάσα των˙ στο στήθος των ασάλευτη εμαρμάρωσε η κοινή αγωνία.
Σαν αποβλακωμένος ο υπόδικος, σαν απορροφημένος από την πένθιμη παρέλαση των εσωτερικών βρυκολάκων του, δεν κινήθηκε˙ ούτε καν εφάνηκε να έχει ακούσει την καθιερωμένη δικονομική προσταγή του Προέδρου…
Πιο μετάλλινος, ξαναείπε ο τελευταίος:
-Κατηγορούμενε, τι απολογείσαι;
Mε τρόπο τον εσκούντηξε κάτω από το εδώλιο ένας από τους συνηγόρους του:
-Κύριε Βαλμή, την απολογία σας…
Και, πιο σιγά, για να τον καταλάβει μόνο το σωριασμένο πάνω στο σκαμνί της ατιμίας ερείπιο:
-Ελάτε˙ θάρρος, δυστυχισμένε μου φίλε….
Τότε μόνο συνήλθε ο κατηγορούμενος από το ληθαργικό του αποκάρωμα.
Τινάχθηκε πάνω, μηχανικά και αυτόματα ετακτοποίησε τα κατάμαυρα και σγουρά μαλλιά, που του εσκίαζαν βαρύ το κεφάλι, σαν με πτίλωμα κόρακος, και άνοιξε το στόμα για να μιλήσει.
Ήταν ο Παύλος Βαλμής, ο γνωστός στους κοσμικούς κύκλους γιατρός-νεαρός επιστήμων, τελειοποιημένος στην Ευρώπη, που έδινε τις πιο λαμπρές ελπίδες για ένα ένδοξο μέλλον και τον εθεωρούσαν σίγουρο υποψήφιο για μίαν από τις υφηγεσίες της Χειρουργικής.
Και τώρα;
Αλίμονο….
(Το φοβερό δράμα είχε έξαφνα πάνω του χιμήξει σαν όρνεο˙ του είχε τυφλώσει με το καννίβαλο ράμφος του και τα δύο μάτια της ευτυχισμένης του μοίρας…)
…………………………………………………………………………………….
Η «ελίτ» της αθηναϊκής κοινωνίας είχε συρεύσει την ημέρα της δίκης στο δικαστήριο˙ με μύριες αδηφάγες γλώσσες τον εροφούσε από όλους τους πόρους η λερναία περιέργεια του πλήθους.
Πράγμα παράξενο-γιατί θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο-˙ οι γυναίκες τον εσυμπονούσαν και οι άντρες του έριχναν το άδικο, του ακόντιζαν όλοι κατακέφαλα το βράχο της ύβρης:
-Κακούργε!
Ήταν κάτι πιότερο από πελιδνός την ώρα της απολογίας του ο Παύλος Βαλμής: ήταν πτωματικός, τεφρός, γαιόχρωμος-λες και από τώρα τον εκυρίευε, σαν πρόωρα πεθαμένο, η σκοτεινή πλημμυρίδα του χώματος…
(…………)
Άρχισε:
………………………………………………………………………………..
-Πού την εγνώρισα; Πώς την εγνώρισα; Γιατί την εγνώρισα; Δεν ξέρω…..Αρκεί ότι την εγνώρισα….Την εγνώρισα όσο μπορεί να γνωρίσει ένας άντρας μία γυναίκα. Δηλαδή δεν την εγνώρισα καθόλου….Γιατί όσο περισσότερο γνωρίζεις μία γυναίκα, τόσο περισσότερο την αγνοείς. Η γυναίκα είναι μία κατακόμβη λαβυρίνθου˙ όσο πιότερο εισδύεις στα βάθη της, τόσο και ολόγυρά σου μεγαλώνει το αβυσσαλέο σκοτάδι…
Ο Πρόεδρος τον διέκοψε με νευρικότητα:
-Κατηγορούμενε, εισέλθετε εις την ουσίαν, εις την ουσίαν! Εδώ δεν ήλθατε να φιλοσοφήσετε, αλλά να απολογηθείτε, να απολογηθείτε, να απολογηθείτε….
(…….)
Έτσι ο γιατρός Βαλμής μπόρεσε να συνεχίσει την απολογία του-με μία σύσταση μόνο: «να συντομεύει…., να συντομεύει…, να συντομεύει».
-Ήταν καλοκαίρι…..ένας κόκκινος Ιούλιος, κόκκινος σαν τα χείλη της, κύριοι….Ώρες-ώρες ενόμιζα ότι ο Ιούλιος είχε γεννηθεί από τα χείλη της, σα νάταν το στόμα της η μήτρα του χρόνου…Παραθέριζα τότε…(……)
Και την εγνώρισα!
Ούτε πατέρα είχε˙ ούτε μητέρα˙ ούτε συγγενείς˙ ήταν μόνη, και ξένη, και απόκοσμη, σαν να την είχε σπείρει στη γη μας ένας άλλος πλανήτης. Δεσποινίς; Κυρία; Χήρα; Δεν ήξερα, κανείς δεν ήξερε. Όλοι την έλεγαν: «Η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο…»
Εχόρεψα μαζί της….
Ήταν λυγερή και σβέλτη, σαν υλοποίηση νεκρής καλλονής. Στο χορό μου εγλυστρούσε από τα χέρια μου, σαν πνεύμα θηλυκό˙ την έχανα εξαφνικά από την αγκάλη μου, ενώ βρισκόταν όλη μέσα στην αγκάλη μου (….)
Την έβλεπα όλη, όμως την ένιωθα μισή. Τα μάτια μου δεν διέκριναν έλλειψη στο φωτεινό της περίγραμμα, όμως η αφή μου αντιλαμβανόταν ένα κενό…(…..) Το κορμί της έφευγε, εδραπέτευε, εξαϋλωνόταν, εταξίδευε, και μου άφηνε μόνο το σχήμα του-εχόρευα, αλίμονο, μόνο με το εξωτερικό περίβλημα, με το κούφιο φλοιό του τέρατος.
(….) Η μέθη της ελάττωνε ακόμα-τι παράξενο!-, αντί να της αυξάνει, το σώμα της, που εφάνταζε τώρα σα λευκό φάσμα, και διάκρινα στη φόρμα του διάκενα, ρωγμές, λες και δεν ήταν υπαρκτό πλάσμα, αλλ’ εκτόπλασμα.
Δεν είχε σάρκα πια εκείνη την ώρα ο άτιμος δαίμονας, σαν να την είχε όλη διαλύσει το διαβρωτικόν οξύ του αλκοόλ.
Ήταν ένα περίπνευμα θηλείας.
* Οι παρενθέσεις με τις εσωτερικές τους τελείες δηλώνουν την αναγκαστική εκ του μεγέθους του κειμένου αποκοπή τμημάτων αυτού-κατά την κρίση του μεταφορέα
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
H παραλία του τείχους, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr 24/08/2010
Τα παράδοξα και η ειρωνεία φύονται παντού κατά μήκος του Τείχους. Τοξικά κανάλια ρέουν από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ μεταφέροντας απόβλητα Αμερικανικών εργοστασίων που μετακόμισαν στο Μεξικό για να αποφύγουν την περιβαντολογική νομοθεσία των ΗΠΑ. Τα τοξικά που περιέχουν τα νερά τους αρκούν για να καταστρέψουν την επιδερμίδα μέσα σε λεπτά. Μαζί με τα τοξικά, τα κανάλια μεταφέρουν και λαθρομετανάστες που κολυμπούν στα τοξικά απόβλητα γνωρίζοντας ότι οι Αμερικανοί συνοριοφύλακες δεν τολμούν να μπουν στα νερά αυτά.
Κάπου πιο κει, τα τοξικά αυτά νερά τα χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί αγρότες για να ποτίζουν τα γενετικά μεταλλαγμένα δημητριακά τους. Οι ίδιοι αγρότες που προσλαμβάνουν, με μισθούς που το Τείχος κρατά χαμηλούς, όσους Λατινοαμερικάνους καταφέρνουν να περάσουν απέναντι είτε κολυμπώντας στα τοξικά είτε διασχίζοντας δεκάδες χιλιόμετρα στην έρημο κάτω από την μύτη των συνοριοφυλάκων και του στρατού.
Η πεμπτουσία του Τείχους είναι ο τρόπος που διαπλάθει, σε όλο το απέραντο μήκος του, τις ζωές: Των εν δυνάμει λαθρομεταναστών που πριν αποτολμήσουν να περάσουν το τείχος την νύχτα, περνούν την ημέρα τους μαζεύοντας δυνάμεις σε φτωχικές μεθοριακές πόλεις βουτηγμένες στην ηρωίνη και στο έλεος των βιομηχανιών που στην σκιά του Τείχους λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Σαν μία συμβολική μαζική βάπτιση πριν το μεγάλο εγχείρημα.
Στο μεταξύ μικροαστοί και ανασφάλιστοι Αμερικανοί περνούν νόμιμα το Τείχος από την ανάποδη για γιατρούς και φάρμακα που τους είναι απαγορευτικά στην υπερδύναμη. Τα φαρμακεία από την μεριά του Μεξικού ανταγωνίζονται σε αριθμό μόνο… τις κάβες (όπου τα οινοπνευματώδη πωλούνται μισοτιμής σε σχέση με την Αμερικανική μεριά).
(...)
Από την μία μεριά, την Αμερικανική, μία παραλία εκκενωμένη από ανθρώπους έτσι ώστε οι Αρχές, με το που βλέπουν άνθρωπο, να ξέρουν ότι είναι στόχος - παράνομος - ξένος.
Από την άλλη μεριά της ίδιας παραλίας, ζωή. Ένα πλήθος που ακόμα κι όταν κολυμπά και χαίρεται την παραλία στην πραγματικότητα έχει το μυαλό του αλλού - ελκύεται από το Τείχος σαν τα έντομα στο λυχνάρι, σαν ολόκληρη η ήπειρος της Νότιας Αμερικής, από την Terra del Fuego στην Tijuana και από την Βολιβία στην Juarez, να γέρνει πάνω σε αυτές τις ράγες με την ελπίδα της πρόσβασης στην σύγχρονη Γη της Επαγγελίας.
Η πολιτική οικονομία κάθε τμήματος του Παγκοσμιοποιούμενου πλέον Τείχους (από το Κόσοβο και τις συνοικίες της Βαγδάτης, στο Μπέλφαστ, στην Λευκωσία,, στην Παλαιστίνη, στα σύνορα Αιθιοπίας-Ερυθραίας, στο Κασμίρ, στην Κορέα) μπορεί να έχει τις ιδιαιτερότητές της όμως το Τείχος παγκοσμιοποιείται σε μια εποχή που υποσχέθηκε να το καταργήσει.
Μέχρι να καταργηθεί η εγκατάσταση του Αίσχους, μέχρι να πέσει το Τείχος, οι λουόμενοι της Tijuana θα συμβολίζουν την υποκρισία της ύστερης παγκοσμιοποίησης.
Παράξενες συμμαχίες: Παπανδρέου, Νετανιάχου και ο πόλεμος κατά του Ιράν, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, konstantakopoulos.blogspot.com 24/08/2010
Το θέμα ενός πολέμου κατά του Ιράν παραμένει ανοιχτό εδώ και χρόνια και αναζωπυρώθηκε πρόσφατα με άρθρο του Ατλάντικ Μάνθλυ και δηλώσεις του επιφανούς νεοσυντηρητικού Τζων Μπόλτον. Είναι ένα τεράστιο ζήτημα παγκόσμιας σημασίας, στο οποίο, υπογραμμίζοιυν διπλωμάτες στην Ελλάδα, η Αθήνα δεν έχει δυνατότητα να αναμειχθεί με ασφάλεια. Την υπερβαίνει πάρα πολύ και, λένε, το καλύτερο που θάχε να κάνει θάταν να μείνει μακριά από μια φωτιά που, αν ανάψει, μπορεί να εξελιχθεί στην πιο επικίνδυνη πολεμική σύγκρουση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε γενική σύρραξη Μουσουλμάνων και Δύσης με πιθανή χρήση και πυρηνικών όπλων. Πιο έξυπνη και πιο ρεαλιστική είναι, πιστεύουν, στο ζήτημα αυτό, η στάση του “επιτήδειου ουδέτερου”.
Απομένει να δούμε πως θα εξελιχθεί το Μεγάλο Παιχνίδι στο τετράγωνο Τεχεράνη-Τελ Αβίβ-Ουάσιγκτον-Αγκυρα και πως θα λειτουργήσει η ελληνική παρεμβολή. Την περασμένη Δευτέρα, η εφημερίδα Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δημοσίευσε ένα πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ που μιλούσε για τελεσίγραφο των ΗΠΑ προς την Αγκυρα. Κατά την εφημερίδα ο Πρόεδρος Ομπάμα προειδοποίησε προσωπικά τον Ταγίπ Ερντογάν ότι, αν δεν επαναπροσανατολισθεί εν σχέσει με το Ισραήλ και το Ιράν, θα έχει δυσκολίες να του εγκρίνει το Κογκρέσσο την αγορά μη επανδρωμένων αναγνωριστικών αεροσκαφών, που χρειάζεται για την αντικουρδική του καμπάνια.
The Point of No Return, by Jeffrey Golbgerg, The Atlantic Septmeber 2010 Issue
For the Obama administration, the prospect of a nuclearized Iran is dismal to contemplate— it would create major new national-security challenges and crush the president’s dream of ending nuclear proliferation. But the view from Jerusalem is still more dire: a nuclearized Iran represents, among other things, a threat to Israel’s very existence. In the gap between Washington’s and Jerusalem’s views of Iran lies the question: who, if anyone, will stop Iran before it goes nuclear, and how? As Washington and Jerusalem study each other intensely, here’s an inside look at the strategic calculations on both sides—and at how, if things remain on the current course, an Israeli air strike will unfold.
Στη μεταπολίτευση γυρνάει τα σχολεία η υπουργός Παιδείας, του Π.Στεφανάκου, Η Αυγή 24/08/2010
Τα σχολεία στις 13 Σεπτέμβρη θα ανοίξουν τύποις και είναι ζήτημα αν θα λειτουργήσουν με κανονικούς ρυθμούς ακόμα και στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Τα κενά από τη δραματική μείωση των διορισμών και τις υπερδιπλάσιες σε σχέση με πέρυσι συνταξιοδοτήσεις είναι τεράστια. Μόνο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση φτάνουν τις 11 με 12 χιλιάδες και δεν πρόκειται να καλυφθούν ούτε με αναπληρωτές, αφού κι εκεί έχει πέσει τσεκούρι.
Η εικόνα που διαμορφώνεται έχει ως εξής: Οι μόνιμοι διορισμοί έπεσαν φέτος στο μισό. Είναι μόλις 2.825 για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε σχέση με περίπου 6.000 πέρυσι. Οι φετινοί διορισμοί είναι οι λιγότεροι την τελευταία δεκαπενταετία. Την ίδια ώρα τινάζεται στα ύψη ο αριθμός των εκπαιδευτικών που υποχρεώθηκε σε πρόωρη συνταξιοδότηση, λόγω των αντιασφαλιστικών μέτρων της κυβέρνησης.
Αν δεν έφευγαν τώρα, θα έβγαιναν από την τάξη με... μαγκούρα, όπως θα συμβεί στις επόμενες γενιές, αν καταφέρουν να διοριστούν ποτέ. Από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση φεύγουν 3.930 εκπαιδευτικοί σε σχέση με 1.745 πέρυσι ενώ από τη δευτεροβάθμια 7.526 σε σύγκριση με 2.726 πέρυσι. Μόνο από τις συνταξιοδοτήσεις, τα κενά είναι 11.456. Τι στέλνει στα σχολεία η κ. Διαμαντοπούλου; Περίπου 5.000 αποσπασμένους και μόλις 2.825 νέους εκπαιδευτικούς.
Η χειρότερη σχολική χρονιά των τελευταίων 35 χρόνων, του Γ.Κυρίτση, Η Αυγή 24/08/2010
Έκτακτη συνάντηση αύριο δασκάλων - υπουργού Παιδείας για τα προβλήματα στα σχολεία, Το Βήμα 24/08/2010
Orwell And Social Security, by Paul Krugman, The New York Times 24/08/2010
But Social Security is actually a key testing ground — it’s the place where you really see what people are after, and also get a sense of whether they’re at all honest about what they’re trying to do.
So: Pat Toomey supports replacing much of Social Security with a system of private accounts, but denies that this is privatization — and denounces those who use the term:
I’ve never said I favor privatizing Social Security. It’s a very misleading — it’s an intentionally misleading term. And it is used by those who try to use it as a pejorative to scare people
Oh, my. Back in the 1990s the Cato Institute had something called The Project on Social Security Privatization, which issued papers like this one from Martin Feldstein: Privatizing Social Security: The $10 Trillion Opportunity.
Then the right discovered that “privatization” polled badly. And suddenly, the term was a liberal plot — hey, we never said we’d do that.
και δείτε (ξανά...) και αυτό: Attacking Social Security
U.S. Home Sales at Lowest Level in More Than a Decade, by David Streitfeld, The New York Times 24/05/2010
Bill Gross: We Need Total Nationalization Of Housing, And I'm Not Just Talking My Book, by Joe Weisenthal, Business Insider 24/08/2010
The first key to his argument is that the private sector has failed when it comes to housing finance:
I proposed a solution that recognized the necessity, not the desirability, of using government involvement, which would take the form of rolling FNMA, FHLMC, and other housing agencies into one giant agency – call it GNMA or the Government National Mortgage Association for lack of a more perfect acronym – and guaranteeing a majority of existing and future originations. Taxpayers would be protected through tight regulation, adequate down payments, and an insurance fund bolstered by a 50–75 basis point fee attached to each and every mortgage. Seemed commonsensical to me. After all, Fannie and Freddie had really blown up because of the private/public nature of their charter, which incentivized executives and stockholders to go for broke with the implicit understanding that Uncle Sam would be there as a backstop should anything go wrong. If you eliminated the private incentive and provided a tighter regulatory watchdog, we would have no more “liar loans” or “no docs” and a much sounder foundation for future homeowners and investors. The private market, to my mind, had really lost its claim as the most efficient and judicious arbiter in this particular case. Markets and private incentives without proper guardrails were as threatening to a sound economy in the 21st century as too much regulation and government ownership proved to be in the 1970s.
Σαν Σήμερα (24-08-1975). Εκδόθηκε η απόφαση για τους πρωταίτιους της 21ης Απριλίου, Το Βήμα, 24/8/2010.
Macht geht vor Recht. In drei Kriegen schuf Otto von Bismarck den ersten deutschen Nationalstaat. Ein Porträt des »Blut und Eisen«-Kanzlers, von Volker Ulrich, Die Zeit, 24/8/2010.
|
