|
Ρατσισμός, posted by Sleeping Village, 23/8/2010.
"Κλείνω με μία αφόρητα, για κάποιους, μαρξίζουσα προσέγγιση, η οποία όμως είναι το μόνο ερμηνευτικό εργαλείο του θέματος της μετανάστευσης και της συνδεόμενης με αυτήν εγκληματικότητα. Στο πλαίσιο της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, εργατών και προϊόντων, στο πλαίσιο αυτού που είχε χαρακτηριστεί από τις αρχές του περασμένου αιώνα μονοπωλιακός καπιταλισμός και υπέρ-ιμπεριαλισμός η μετανάστευση είναι ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω. Ή μάλλον ακολουθεί τον ρου του ποταμού που λέγεται σύγχρονος καπιταλισμός. Η ενσωμάτωση του Τρίτου Κόσμου στο καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι δυνατόν να γίνει χωρίς την ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Ακόμη όμως κι αν αφήσουμε στην άκρη αυτήν την προσέγγιση, μια αναδρομή στην απώτερη ιστορία επιβεβαιώνει τον κανόνα. Όσοι πεινάνε ζητάνε φαϊ στην όποια γη της επαγγελίας είτε με ειρηνική είτε με βίαιαη μετανάστευση. Τα κλειστά σύνορα των εθνών-κρατών είναι χάρτινα όταν αντιπαρατίθενται με τους νόμους της πολιτικής οικονομίας , αλλά και της γριάς ιστορίας. Αυτά για να μην παραμυθιαζόμαστε".
Ανοδος της οικονομίας, αλλά όχι τέλος της κρίσης, του Γ. Γαλιάνου, Το Βήμα, 22/8/2010.
"Ο ενθουσιασμός δεν είναι αδικαιολόγητος. Η αύξηση του ακαθάριστου εισοδήματος κατά 2,2% το β΄ τρίμηνο του 2010 (το μεγαλύτερο ποσοστό μετά την ένωση της χώρας!) έθεσε απροσδόκητα τη Γερμανία επικεφαλής στους ρυθμούς ανάπτυξης των μεγάλων οικονομιών της Δύσης- πιο μπροστά από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Μεγάλη Βρετανία. « Ξαφνικάη Γερμανία παίρνει στροφές όπως η Κίνα! » σχολίασε εμφατικά η εβδομαδιαία εφημερίδα «Die Ζeit»".
ΙΑΠΩΝΙΑ. Μια οικονομία στη δύση της. Πώς και γιατί η Κίνα ξεπέρασε τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου σε ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο του έτους και σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης μετά τις ΗΠΑ, του Leo Lewis, Το Βήμα, 22/8/2010.
Καμπότζη . Επιστροφή στο βασίλειο του τρόμου. Στο εδώλιο τα πρωτοπαλίκαρα των Κόκκινων Χμερ, που έσφαξαν 1,7 εκατομμύρια πολίτες από το 1975 ως το 1979, της Τάνιας Μποζανίνου, Το Βήμα, 22/8/2010.
Κυβερνήτης της ρωσικής ψυχής. Σε δύο σημαντικές νουβέλες ο Λεονίντ Αντρέγεφ, πρωτοπόρος της ρωσικής πνευματικής αναγέννησης, μας προσφέρει μια καλειδοσκοπική εικόνα της χώρας του στις αρχές του 20ού αιώνα, του Β. Τριανταφυλλίδη, Το Βήμα, 22/8/2010.
ΣΤΑΥΡΟΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ. Η ανθρώπινη διάσταση του πολέμου. Η γλαφυρή αναπαράσταση του ανθρώπινου βιώματος στη μάχη μέσα από ένα ανάγνωσμα που απευθύνεται σε ειδικούς και μη, του Νίκου Μαραντζίδη, Το Βήμα, 22/8/2010.
"Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι ο Κάλαμος το 1810 δέχθηκε και φιλοξένησε τον Γέρο του Μοριά, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος ήρθε και παρέλαβε από τον Στρατηγό Λεπενιώτη στρατιώτες και τους πήγε στο Μεγανήσι απ' όπου αποβιβάστηκε λαθραία στην Αγία Μαύρα. Εκεί με τη βοήθεια του αγγλικού στόλου κατάφεραν να διώξουν τους Γάλλους και να υψώσουν την αγγλική σημαία. Είναι επίσης ιστορικά βεβαιωμένο ότι ο Κάλαμος στάθηκε το καταφύγιο και το άσυλο 60.000 φυγάδων κατά την Επανάσταση του 1821. Τη φυγή αυτή απαθανάτισε με μια γνωστή στροφή ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης από το αφιερωτικό στον εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄:
«Διωγμένοι από τον Κάλαμο με την ψυχή στο στόμα
Χιλιάδες γυναικόπαιδα δεν βρίσκουν xούφτα χώμα
Να μείνουν ακυνήγητα… κι ο χάρος δεκατίζει».
Κατά την ανθολογία του ιστορικού Γιάννη Βλαχογιάννη, στον Κάλαμο βρήκε άσυλο κατά τα χρόνια της Επανάστασης η οικογένεια του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ο ίδιος ο Καραϊσκάκης είχε πάει αρκετές φορές να τους δει όσο του το επέτρεπαν οι συνθήκες της εποχής εκείνης. Αξίζει από τη συγκεκριμένη ανθολογία να παραθέσουμε το παρακάτω απόσπασμα:
«Ο Καραϊσκάκης ήτανε παντρεμένος με την όμορφη Γκόλφω, η οποία καταγόταν από το χωριό Σύντεκνο του Βάλτου. Η Καραϊσκάκαινα πέθανε το 1827 στον Κάλαμο, ενώ ο Στρατηγός πολεμούσε στην Αθήνα τον Κιουταχή. Η κυβέρνηση ανησύχησε τότε, μην αφήσει ο Στρατηγός το στρατόπεδο και πάει να παρηγορήσει την οικογένειά του. Αυτός όμως έκανε την καρδιά του πέτρα και έγραψε στην κυβέρνηση για να την καθησυχάσει ότι δεν θα αφήσει τον πόλεμο.»
Ο Κάλαμος είναι ένα νησί που η παρουσία του στο χάρτη λόγω μεγέθους είναι ανύπαρκτη. Τα ιστορικά γεγονότα όμως και η αποφασιστικότητα των κατοίκων του απέναντι σε αυτά κυρίως κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης έχουν αναγνωριστεί κατά καιρούς από διαφόρους. Η μεγαλύτερη διάκριση που του δόθηκε ποτέ είναι το χρυσό μετάλλιο της Ιερής Πόλης του Μεσολογγίου για την προσφορά του νησιού στους διωγμένους από την ηρωική έξοδο των κατοίκων της πόλης, τη 10η Απριλίου 1826."
"Το χωριό επισκέφθηκε ο βασιλιάς Όθων και η βασίλισσα Αμαλία στις 28 Μαΐου 1839 και προσκύνησαν στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Λέγεται ότι η Αμαλία και άλλες γυναίκες ανέβηκαν στον πλάτανο και από τότε ο πλάτανος ονομάζεται «πλάτανος της Αμαλίας». Ο Όθων έφτασε στο Μύτικα με πλοίο"
(Φωτογραφία του παραλιακού Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας)
|
