|
John Graham Mellor, alias Joe Strummer (η ψυχή των Clash), 21/8/1952-22/12/2002, από wikipedia.
‘Let Fury Have the Hour’: The Passionate Politics of Joe Strummer, by Antonino D’Ambrosio, Monthly Review, 55/2.
Lucinda Mellor: My life with Joe Strummer. Joe Strummer was the leader of The Clash and a spokesman for his generation. Five years after his death, his widow Lucinda Mellor speaks for the first time about his life, love and legacy, Interview by Clare Dwyer Hogg, The Independent, 8/12/2007.
Οι «άλλοι Έλληνες», του Μανώλη Βαρδή.
Πηγή: Περιοδικό Κ της Καθημερινής, 14-15/8/2010, σσ. 32-39.
Στις 18 Ιουλίου έγινε η πρώτη συνάντηση των παιδιών των πολιτικών προσφύγων του Δημοκρατικού Στρατού στην Πολωνία. Τόπος μάζωξης και μνήμης το Νεστόριο του Γράμμου. Συγκινητικές προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων (περισσότεροι από 14.000 κατέφυγαν στην Πολωνία), οι οποίοι πέρασαν τα πάνδεινα, ένιωσαν τον νόστο, κατηγορήθηκαν ως «Πολωνοί» στην πατρίδα τους, την Ελλάδα, και νιώθουν συμπάθεια για την «παγωμένη» δεύτερη πατρίδα τους που τους αγκάλιασε. «Τα παιδικά μου χρόνια στο Κροστσένκο ήταν ανέμελα, χωρίς άγχος. Γεννήθηκα το 1954. Η ελληνική κοινότητα περίπου 2.000 άνθρωποι ήταν σαν μία οικογένεια και τα παιδιά μεγαλώναμε όλα μαζί. Τους παππούδες τους φωνάζαμε όλους θείους…Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που έφτασα στα σύνορα με το τρένο από τη Βουλγαρία. Με τη μύτη μου κολλημένη στο τζάμι έβλεπα έξω και δεν μιλούσα. Για εμάς η επιστροφή ήταν μεγάλη υπόθεση. Κάθε Πρωτοχρονιά, αντί για ευχές, λέγαμε: ‘άντε, και του χρόνου στην Ελλάδα’» (Γ. Μότσιος). «Στην αρχή ούτε που ξέραμε πού ήμασταν. Στο σπίτι απαγορευόταν να μιλάμε πολωνικά. Οι γείτονές μας ήταν Έλληνες. Στις γιορτές μαζευόμασταν στα σπίτια…» (Μ. Ζαχαροπούλου). «Στο Γράμμο η μητέρα μου ήταν έγκυος σ’ εμένα. Γεννήθηκα στην Αλβανία, το Νοέμβρη του 1949. Φύγαμε με πολωνικό καράβι από το Δυρράχιο της Αλβανίας μαζί με πρώην αντάρτες. Βρήκαμε βαρύ χειμώνα όταν φθάσαμε στο Γκντάνσκ…Το 1952 μας μετέφεραν στην άλλη άκρη, στα νοτιοανατολικά, στα σύνορα με την Ουκρανία, στο περίφημο Κροστσένκο, σε άθλια ξύλινα σπίτια. Ήταν πολύ δύσκολα τα χρόνια που ακολούθησαν. Θυμάμαι το χιόνι, που τους χειμώνες κάλυπτε τα πάντα, αλλά και τα ατελείωτα γλέντια των μεγάλων….» (Τ. Κουμαντάνος).
Η Ελλάδα ήταν κάποτε παντού. Ήταν στη ψυχή αριστερών και δεξιών. Ήταν γεμάτη με κακουχία και γλέντι. Κάποτε…
Οι πρόεδροι φεύγουν, η Goldman Sachs μένει. Μια μεταρρύθμιση που δεν ανησυχεί τη Wall Street, του Ibrahim Warde, Le Monde Diplomatique-Ελευθεροτυπία, 8/8/2010.
"Το ελληνικό σχέδιο
Βοήθησε την Ελλάδα να αλλοιώσει και να εξωραΐσει τους εθνικούς λογαριασμούς της, επιταχύνοντας την πτώση του ευρώ. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι, με τις κερδοσκοπικές της ενέργειες στις πρώτες ύλες, προκάλεσε την τεχνητή άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Από την άλλη πλευρά, κατόρθωσε να έχει κάθε χρόνο σημαντική κερδοφορία, είτε επρόκειτο για «καλή χρονιά» για την οικονομία είτε όχι, ακόμα κι όταν έσκασαν οι φούσκες, στη διόγκωση των οποίων είχε συμβάλει σε μεγάλο βαθμό. Την εποχή των παχιών αγελάδων αυτές οι ιδιαίτερα προσοδοφόρες συνταγές της θεωρούνταν λίγο πολύ αναμενόμενες Όμως, την εποχή των ισχνών αγελάδων, όταν κατέρρευσε ο πύργος με τα τραπουλόχαρτα κι ακολούθησε η κάθαρση, κατέληξαν να σοκάρουν την κοινή γνώμη, η οποία αναρωτήθηκε: μήπως η δυστυχία των (εξαιρετικά πολυάριθμων) θυμάτων του σκασίματος της φούσκας αποτελεί τη βάση στην οποία στηρίζεται η ευημερία της Goldman Sachs; Αυτή η επιχείρηση, η οποία ιδρύθηκε το 1869 από τον Μάρκους Γκόλντμαν, εβραίο μετανάστη από τη Βαυαρία ο οποίος πολύ σύντομα συνεταιρίστηκε με τον γαμπρό του, Σάμουελ Σαχς, ειδικεύτηκε αρχικά στη μεσιτεία «εμπορικών χρηματόγραφων» (βραχυπρόθεσμων δανειακών τίτλων που εκδίδονται από επιχειρήσεις) και έμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο περιθώριο του χρηματοοικονομικού κατεστημένου το οποίο μονοπωλούσαν οι WASP (Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες). Επλήγη πολύ σκληρά από την κρίση του 1929 και γνώρισε πραγματική άνθηση μονάχα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1956 διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην εισαγωγή της αυτοκινητοβιομηχανίας Ford στο Χρηματιστήριο. Σιγά σιγά απέκτησε μεγάλη φήμη χάρη στον επαγγελματισμό και το ομαδικό πνεύμα των στελεχών της, τα οποία διαπνέονται από μια ιδιαίτερη εταιρική κουλτούρα. Υπό την ηγεσία τραπεζιτών όπως ο Σίντνεϊ Γουάινμπεργκ ή ο Γκας Λεβί, οι οποίοι ήταν φορείς της παλιάς, κλασικής τραπεζικής αντίληψης, η τράπεζα άρχισε σταδιακά να μετατρέπεται σε έναν αξιόλογο παίκτη απέναντι στο παραδοσιακό χρηματοπιστωτικό κατεστημένο και τελικά ενσωματώθηκε σε αυτό. Ωστόσο, η Goldman Sachs παρέμεινε διαφορετική από τους ανταγωνιστές της. Η τράπεζα έγινε γνωστή για τη μεθοδικότητα και τη σύνεσή της, καθώς και για το γεγονός ότι δεν συμμετείχε ποτέ σε «επιθετικές» εξαγορές επιχειρήσεων. Ενα από τα εμβλήματά της, το «σπεύδε βραδέως», έγινε αφορμή να της κολλήσουν το παρατσούκλι «Η χελώνα». Καθώς, μάλιστα, θεωρούσε ότι το χρήμα δεν έπρεπε να αποτελεί το μοναδικό κίνητρο του προσωπικού της, τα στελέχη της αμείβονταν λιγότερο σε σχέση με εκείνα που εργάζονταν στους ανταγωνιστές της: στην κουλτούρα της επιχείρησης κυριαρχούσε μια σχετική «λιτότητα»".
The Great American Bubble MachineFrom tech stocks to high gas prices, Goldman Sachs has engineered every major market manipulation since the Great Depression — and they're about to do it again, by Matt Taibbi, Rolling Stone, 5/4/2010.
L' injustice social tue, par Pierre Rimbert, Le Monde Diplomatique-La valise diplomatique, 2/9/2008.
Is Britain broken?, The mantra of 'Broken Britain' has been a potent theme for the Tories. But is it an accurate description of life today – or glib jargon with no grounding in reality? Amelia Gentleman visits the Glasgow estate where Iain Duncan Smith began the Conservatives' moral crusade, The Guardian, 31/3/2010.
Work or lose your benefits: Iain Duncan Smith heralds biggest shake-up of welfare state since the war, by James Chapman, Daily Mail, 28/5/2010.
The humbling of Tom Hunter. Sir Tom Hunter wanted to be the new Carnegie — but the credit crunch killed his dream of giving away £1 billion, by Jenny Davey, The Times, 4/1/2009.
Glasgow: a city on the up, by Jeremy Hart, The Independent, 6/7/2009.
Νορβηγία: Διαφάνεια και αφέλεια. Σχέσεις χρήματος και πολιτικής στο Βορρά. Υπάρχουν, άραγε, δημοκρατικοί παράδεισοι στον Βορρά; Το νορβηγικό παράδειγμα δείχνει πόσα μπορεί να κερδίσει κάποιος από τη διαφάνεια στις σχέσεις χρήματος και πολιτικής. Ωστόσο, η διαφάνεια αυτή δεν είναι πανάκεια, του Remi Nilsen, Le Monde Diplomatique-Ελευθεροτυπία, 14/8/2010.
|
