|
Πηγή: The Geopolitics of Turkey: Searching for More, STRATFOR, published in www.nspm.rs
Αιχμηρή απάντηση Ερντογάν για την Παναγία Σουμελά:«Πρέπει να είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά», Το Βήμα 16/08/2010
«Oποιος έχει εμπιστοσύνη στις ιδέες του δεν φοβάται την ελευθερία ιδεών» δήλωσε ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σχολιάζοντας την ιστορική λειτουργία στην νέα Μόνη Παναγίας Σουμελά.
«Αν σήμερα μπορούμε και ρωτάμε τον Ελληνα πρωθυπουργό "πότε θα ανοίξουμε το τέμενος στην Αθήνα;", αυτό μπορούμε και το κάνουμε χάρις στα βήματα που έχουμε κάνει [...] Πρέπει να είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά» υποστήριξε.
Ο κ. Ερντογάν απάντησε στην κριτική που του ασκήθηκε στην Τουρκία, σύμφωνα με την οποία επέτρεψε τη λειτουργία στην Τραπεζούντα -88 χρόνια μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και την εκκένωση της Μικράς Ασίας από το χριστιανικό πληθυσμό- υποκύπτοντας σε ευρωπαϊκές πιέσεις και στην οικονομική λογική.
«Δημιουργούν μια ατμόσφαιρα φόβου για να προκαλέσουν αναταραχή» είπε ο τούρκος πρωθυπουργός απαντώντας στους επικριτές του.
«Οποιος έχει εμπιστοσύνη στις ιδέες του δεν φοβάται την ελευθερία ιδεών [...] Ανοίξτε την ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, τότε δεν φοβόντουσαν τέτοια πράγματα» δήλωσε, απευθυνόμενος σε μέλη της ένωσης Επιχειρηματιών MUSIAD στην πόλη Γκαζιαντέπ της νότιας Τουρκίας.
Τι ήταν το Τανζιμάτ; Αναζητήσαμε μια απάντηση στο www.answers.com
Tanzimat (tän'zēmät), [Turk.,=reorganization], the name referring to a period of modernizing reforms instituted under the Ottoman Empire from 1839 to 1876. In 1839, under the rule of Sultan Abd al-Majid, the edict entitled Hatti-i Sharif of Gulhane laid out the fundamental principles of Tanzimat reform. Foremost among the laws was the security of honor, life, and property for all Ottoman subjects, regardless of race or religion. Other reforms, which sought to reduce theological dominance, included the lifting of monopolies, fairer taxation, secularized schools, a changed judicial system, and new rules regarding military service. Tanzimat ended (1876) under Abd al-Hamid II's reign, when the ideas for a Turkish constitution and parliament promoted by the vizier Midhat Pasha were rejected by the sultan.
The Ecumenical Patriarchate of Constantinople and the Tanzimat Reforms:The National Regulations of 1860, by Dr Maria Tsikaloudaki
To do so, it is necessary to examine the social and economic origins of those who initiated this transformation. The reasons for the reform must be sought in the social and political conditions of the times. In fact, the reform constituted a redistribution of powers among the different social groups that comprised the elites of Greek Orthodox society in the empire. The regulations for the administration of the Greek Orthodox community were intended to overturn the existing status quo within the community. The new Phanariot aristocracy, including the magnates and the leaders of the Christian guilds, aimed at turning the coalition of forces to their benefit. This newly formed, moneyed Greek elite exploited the reforms to gain access to political resources. The social groups designated as the “middle class” by Greek historians consisted principally of new merchants and bankers, cadres of the Ottoman administration, tradesmen, members of the liberal professions, and employees of the foreign companies who invested funds in the Empire. They had been raised during the changes that affected Ottoman society and the economy in the mid-19th century, and expressed different aspirations than did the lay elements that had hitherto controlled the Church’s financial resources. As the power lay in the hands of the Patriarch, it became their objective to control the ecclesiastical institution.
A Response to Tanzimat: Sultan Abdul Hamid II and Pan-Islamism, by ALYSON M. CHOUINARD May 2010 studentpulse.com
Under the rule of the Sultan Abdul Hamid II in the late nineteenth century the concept of Pan-Islamism, the concept that all Islamic peoples should unite under the Caliphate, was used as a means of supporting the declining power of the Ottoman ruler. This was done for three distinct reasons that will be argued in this article. The first reason was to counteract the growing power of European powers in the area; the second to undo the secularization that occurred during the Tanzimat period; and the last reason was to give the Sultan political power both in the international arena and domestically.
Harry Reid weighs in on N.Y. mosque: It 'should be built someplace else', by Karen Tumulty, The Washington Post 16/08/2010
Obama's mosque duty, by Michael Gerson, The Washington Post 16/08/2010
But the view from the Oval Office differs from the view from a keyboard. A president does not merely have opinions; he has duties to the Constitution and to the citizens he serves -- including millions of Muslim citizens. His primary concern is not the sifting of sensitivities but the protection of the American people and the vindication of their rights.
By this standard, Obama had no choice but the general path he took. No president, of any party or ideology, could tell millions of Americans that their sacred building desecrates American holy ground. This would understandably be taken as a presidential assault on the deepest beliefs of his fellow citizens. It would be an unprecedented act of sectarianism, alienating an entire faith tradition from the American experiment. If a church or synagogue can be built on a commercial street in Lower Manhattan, declaring a mosque off-limits would officially equate Islam with violence and terrorism. No president would consider making such a statement. And those commentators who urge the president to do so fundamentally misunderstand the presidency itself.
Το καλοκαίρι των αφύσικων καταστροφών, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Η Καθημερινή 17/08/2010
Ενώ όμως η ανθρωπότητα βομβαρδίζεται από ερεθίσματα που θα έπρεπε να την έχουν θέσει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, αναφορικά με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στην πράξη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η κορύφωση του διεθνούς ενδιαφέροντος ήρθε το 2009, όταν η αντικατάσταση του Τεξανού «πετρελαιά» Μπους από τον πληθωρικό σε διακηρύξεις περί «πράσινης ανάπτυξης» Ομπάμα είχε δημιουργήσει ελπίδες ριζοσπαστικής αλλαγής εν όψει της διεθνούς διάσκεψης της Κοπεγχάγης. Ωστόσο, το ναυάγιο της διάσκεψης, τον περασμένο Δεκέμβριο, πιστοποίησε ότι, υπό την πίεση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι μεγάλες βιομηχανικές δυνάμεις, παλιές και νέες, αντιμετωπίζουν το οικολογικό πρόβλημα ως πολυδάπανη περιπέτεια.
Στην περιβαλλοντικά ευαίσθητη Γερμανία, η κυβέρνηση της κ. Μέρκελ επιστρέφει στην πυρηνική ενέργεια. Στη Βρετανία, ο Ντέιβιντ Κάμερον βιάζεται να ενταφιάσει τις προεκλογικές δεσμεύσεις του και να δώσει το «πράσινο φως» σε εξόχως ρυπογόνα εργοστάσια λιθάνθρακα. Από την πλευρά του, ο Ομπάμα έδωσε, λίγους μήνες πριν από την καταστροφή στον Κόλπο του Μεξικού, ειδική άδεια στην ΒΡ για άντληση πετρελαίου στα ανοιχτά της Αλάσκας, αντιγράφοντας την πολιτική Μπους, την οποία προεκλογικά είχε στηλιτεύσει.
Ωστόσο, η πολιτική μυωπία των ισχυρών δεν θα μείνει χωρίς συνέπειες: Στη Ρωσία, η τραγική ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού απέναντι στις πυρκαγιές αποκάλυψε τα όρια και το εύθραυστο της όποιας ανασυγκρότησης επί εποχής Πούτιν. Στην Αμερική, πολλοί χαρακτήρισαν την πετρελαιοκηλίδα της ΒΡ ως «τυφώνα Κατρίνα του Ομπάμα». Οσο για το Πακιστάν, η ανθρωπιστική κρίση απειλεί να αποσταθεροποιήσει το ευάλωτο προπύργιο της Δύσης στον ισλαμικό κόσμο, τη στιγμή που ο πόλεμος στο Αφγανιστάν διανύει την πιο δύσκολη φάση του. Οχι ότι «η Φύση εκδικείται», όπως ανοήτως λέγεται. Απλώς, τα περιβαλλοντικά εγκλήματα συναντούν εκθετικά αυξανόμενο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό τίμημα.
Κρίνεται η αξιοπιστία, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 16/08/2010
ΥΣΤΕΡΑ από 35 χρόνια λειτουργίας, το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει παρουσιάσει σημάδια κόπωσης, αναποτελεσματικότητας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παρακμής.
Το έχουν αναγνωρίσει όλες οι πολιτικές δυνάμεις, με πρώτες αυτές που άσκησαν τη διακυβέρνηση. Τα προβλήματα δεν εντοπίζονται μόνο στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και σε άλλες πλευρές του συστήματος, όπως η Αυτοδιοίκηση. Η διαπίστωση ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια αναβάθμισής του είναι καθολική· ο ίδιος ο πρωθυπουργός μιλάει για «ανατροπές παντού».
ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ η στιγμή που θα κριθούν η αξιοπιστία των διακηρύξεων και η αποτελεσματικότητα της εφαρμογής τους. Το πρώτο πεδίο δοκιμής είναι οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου, οι οποίες, μάλιστα, θα διεξαχθούν με τον νέο χάρτη, που διαμόρφωσε το σχέδιο «Καλλικράτης».
Ο Ράλλης Κοψίδης "επί πτερύγων ανέμων"..., Η Αυγή 17/08/2010
Ο Ράλλης Κοψίδης καταγόταν από την Αλεξανδρούπολη, όμως η Λήμνος, ο γενέθλιος τόπος, ήταν αυτός που σημάδεψε το έργο του, στο οποίο είναι διαρκώς παρών. Το 1949 ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο του Ανδρέα Γεωργιάδη, και στη συνέχεια μαθήτευσε κοντά στον Φώτη Κόντογλου (1953-1959), με τον οποίο συνεργάστηκε και στην αγιογράφηση εκκλησιών, μια πνευματική σχέση που στάθηκε καθοριστική στη διαμόρφωσή του ως εικαστικού καλλιτέχνη.
Τη δουλειά του παρουσίασε σε δεκάδες ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα, ενώ πήρε μέρος και σε πολλές πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις. Η δουλειά του παρουσιάστηκε επίσης σε ομαδικές εκθέσεις στην Κολωνία (1976), τη Γιαουντέ του Καμερούν (1980), καθώς και σε δύο εκθέσεις που οργάνωσε η Εθνική Πινακοθήκη στο Δουβλίνο (1979) και τις Βρυξέλλες (1988). Το 1989 η Εθνική Πινακοθήκη οργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα ζωγραφικής και χαρακτικής του Ρ. Κοψίδη στην Αθήνα και Αλεξανδρούπολη.
Ως αγιογράφος, ο Ρ. Κοψίδης ιστόρησε ορθόδοξες εκκλησίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως το μοναστήρι του Cheverogne του Βελγίου και ο ναός του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Chambesy της Γενεύης, ένα έργο που έτυχε ιδιαίτερης προβολής στον ελληνικό και τον ξένο τύπο και χαρακτηρίστηκε ως προσπάθεια εξεύρευσης μιας νέας εικαστικής μορφολογίας, βασισμένης στην παράδοση, αλλά με έντονα προσωπικό ύφος, για την εικονογράφηση ορθοδόξων εκκλησιών.
|
