|
Γιατί η κυβέρνηση θέλει την κοινωνία ηττημένη;, του Β.Πάικου, Αυγή 08/08/2010
Ωραία, λοιπόν. Στην αναμέτρησή της με την κοινωνία η κυβέρνηση Παπανδρέου νικά κατά κράτος. Και η κοινωνία ηττάται. Είναι γι' αυτό προφανώς που οι απεργιακές διαδηλώσεις που επιχειρήθηκαν κατά τις γενικές απεργίες έβαιναν φθίνουσες. Ήταν η αίσθηση των εργαζομένων πως δεν γίνεται τίποτα. Πως ό,τι κι αν κάνουν, αποτέλεσμα δεν πρόκειται να υπάρξει. Κι είναι γι' αυτό που η κυβέρνηση δεν δείχνει ν' ανησυχεί και πάρα πολύ για τις σχεδιαζόμενες για το φθινόπωρο κινητοποιήσεις.
Αλλά πώς μπορεί άραγε να προχωρήσει και πώς μπορεί να ανακάμψει, πώς μπορεί να σηκώσει κεφάλι ή ακόμη και να βάλει πλάτη για την έξοδο από την κρίση μια κοινωνία απογοητευμένη, μια κοινωνία καθημαγμένη, μια κοινωνία παραιτημένη, μια κοινωνία που αισθάνεται βαθιά ηττημένη; Οι οικονομικοί εγκέφαλοι, ημεδαποί και αλλοδαποί, λένε και ξαναλένε πως η οικονομία είναι πάνω απ' όλα ψυχολογία. Κι από ψυχολογία η ελληνική κοινωνία σήμερα, υπό το μηδέν. Και καλά η τρόικα. Αυτοί λογαριάζουν επί χάρτου και εν κενώ. Με καθαρά και μόνο λογιστική λογική μετρούν και συν και τα πλην και αποφαίνονται. Και εντέλλονται. Και διατάζουν. Η ελληνική κυβέρνηση, όμως; Και τις καλύτερες των προθέσεων αν είχε, πώς μπορεί να σχεδιάζει ερήμην και κόντρα στο πολιτικό υποκείμενο αναφοράς της; Πού ακριβώς λογαριάζει να στηριχθεί για να προχωρήσει;
Ανάλυση στα γεγονότα, του Κώστα Βεργόπουλου, Ελευθεροτυπία 16/07/2010
Τέλος Μεταπολίτευσης. Ομως, τι ήταν τελικά αυτή; Φάση κοινωνικών κατακτήσεων σε καθυστερημένη κοινωνία ή μήπως διά δόλου μεθόδευση κατάργησης, ακόμη και όσων από πριν υπήρχαν; Ο,τι δεν κατόρθωσαν κεντρο-αριστερο-δεξιές κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης συνοψίζεται σήμερα στο εσχατολογικό δίλημμα, που μόνο «σοσιαλιστική» κυβέρνηση μπόρεσε να διατυπώσει: «Μνημόνιο ή θάνατος», με έμπρακτη σαφή απάντηση «Θάνατος διά του Μνημονίου».
Το Μνημόνιο, ακόμη και αν δεν υπήρχε, έπρεπε να εφευρεθεί, εφόσον εγκαθιστά την ελληνική κοινωνία στην κόλαση, μεταθέτοντας τις ευθύνες στους «ξένους». Θα πρέπει κάποιος να έχει πολύ εξιδανικεύσει τον σοσιαλισμό για να αποδέχεται ότι ο δρόμος προς αυτόν διέρχεται από τη νεοφιλελεύθερη κόλαση. Αφθονούν σήμερα «ιδεαλιστές» κυλισμένοι στις λάσπες για τα ιδανικά τους. Οι νοσηρές αδυναμίες του απερχόμενου συστήματος κηρύσσονται σήμερα ανεπανόρθωτες και οι θεσμοί κατεδαφίζονται, με τη φαντασιοπληξία ότι νέοι υγιείς θα αναδειχθούν αντί των «παλαιών». Σε πόσο χρόνο, ποιες δυνάμεις, ποια δυναμική, όταν η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια οικονομία παραμένουν στην κατιούσα; «Οσο πιο επώδυνα τα μέτρα τόσο ριζικότερη η εξυγίανση», διαβεβαιώνεται με «σοσιαλιστικό» μαζοχισμό. Αντιστροφή ειδώλων, φροϊδική «πατροκτονία»
(...)
Στη διαμάχη του 1930 μεταξύ Κέινς και φιλελευθέρων, παρενέβη ο Ερβιν Φίσερ (1867-1947), ο «μεγαλύτερος Αμερικανός οικονομολόγος», κατά τον Μίλτον Φρίντμαν. Μολονότι της Σχολής τού Σικάγου, με εντιμότητα, ο Φίσερ διαπίστωσε το προφανές: όταν οι τιμές αποκλιμακώνονται, η ανταγωνιστικότητα βελτιώνεται, τα ισοζύγια ισοσκελίζονται, αλλά τα χρέη επιβαρύνονται, η αποπληρωμή αποβαίνει αδύνατη, καθ' όσον απαιτούνται απείρως περισσότερα πραγματικά αγαθά προς εξυπηρέτηση των δανείων. Ο πληθωρισμός απαξιώνει τα χρέη, ο αποπληθωρισμός επιβαρύνει την πραγματική αξία τους. Εάν τα αγαθά και η τιμή της εργασίας υποτιμηθούν, απαιτούνται περισσότερα αγαθά και εργασία προς αποπληρωμή του χρέους. Ο αποπληθωρισμός συνεπάγεται πρόσθετη απομύζηση του οφειλέτη από τον πιστωτή. Επιεικής λύση σε παρόμοια περίπτωση θα ήταν η συναινετική επαναδιαπραγμάτευση της αποπληρωμής των δανείων, ώστε το εθνικό εισόδημα να αυξάνει και οι οφειλέτες να μη συνθλίβονται με τον αποπληθωρισμό. Στη χώρα μας, η κυβέρνηση παραμένει εκτός πραγματικότητος: ο πληθωρισμός δεν αποκλιμακώνεται, εφόσον δεν οφείλεται στο εργασιακό κόστος, αλλά στη δυσκαμψία του νομίσματος. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι αποκλιμακώνεται, ενόσω η κυβέρνηση αποκλείει κάθε αναδιάρθρωση του χρέους, το ειδικό βάρος του στο εθνικό εισόδημα δεν θα ελαφρύνεται, αλλά θα επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο. Στην Ελλάδα, πρόβλημα δεν είναι τόσο ο νεοφιλελευθερισμός όσο η ακεραιοφροσύνη και αδιαλλαξία των νεόφυτων και των καθυστερημένα αυτομολούντων προς αυτόν.
Θα μας χρεοκοπήσει η Λέσχη του Βερολίνου;, του Γιώργου Δελαστίκ, Επίκαιρα 05/08/2010
Την πεποίθηση ότι έχουμε εισέλθει σε εποχή χρεοκοπίας κρατών έχει και η γερμανική κυβέρνηση της καγκελαρίου Μέρκελ, γι’ αυτό και προωθεί με εξαιρετική επιμονή στην ΕΕ την άποψή της ότι πρέπει να καταρτιστεί και να συμφωνηθεί από όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες συγκεκριμένη διαδικασία «συντεταγμένης», κατά τη γερμανική ορολογία, χρεοκοπίας κρατών της Ευρωζώνης, η οποία και θα αντικαταστήσει το σήμερα υφιστάμενο «πακέτο στήριξης» των 750 δις ευρώ. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, επιβάλλεται μια καλύτερη ενημέρωση γύρω από το τι σημαίνει χρεοκοπία και αναδιάρθρωση χρέους, όσο κι αν η συζήτηση αυτή είναι ιδιαιτέρως δυσάρεστη.
Ο καθοριστικός παράγοντας στην αναδιάρθρωση χρέους είναι αν την πρωτοβουλία της απόφασης την έχει η κυβέρνηση μιας χώρας ή αν αυτό το αποφασίζουν οι δανειστές, οι οποίοι τότε επιβάλλουν και τους όρους της αναδιάρθρωσης. Ας εξετάσουμε αναλυτικά αυτές τις δύο εκδοχές και τις δυνητικές επιπτώσεις τους στην περίπτωση της χώρας μας.
Αν αποφασίζαμε εμείς
Στην περίπτωση που η κυβέρνηση μιας χώρας αποφασίσει να προχωρήσει σε στάση πληρωμών και αναδιάρθρωση του χρέους της, πληροφορεί τους δανειστές της ότι σταματά να πληρώνει τις δόσεις της. Ανακοινώνει η ίδια ότι, αντί να αποπληρώσει το σύνολο των δανείων της, θα πληρώσει, π.χ., το 60% μόνο. Επίσης, ανακοινώνει ότι αντί να πληρώσει, π.χ., σε έξι χρόνια θα πληρώσει σε δεκαπέντε, ότι αντί να πληρώνει με επιτόκιο 8% θα υπολογίζει τα χρέη της με επιτόκιο 4%, ότι επί τρία χρόνια δεν θα πληρώνει ούτε τόκους ούτε τοκοχρεολύσια μέχρι να ορθοποδήσει η οικονομία της κ.λπ. Πάνω σε αυτούς τους όρους γίνεται μια διαπραγμάτευση με τους δανειστές, οι οποίοι συνήθως είναι υποχρεωμένοι να συμφωνήσουν, γιατί η κυβέρνηση της χρεοκοπημένης χώρας προβάλλει το ακαταμάχητο επιχείρημα «αν σας αρέσει, αλλιώς δεν παίρνετε φράγκο»!
Η λύση αυτή έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα ότι είναι η ίδια η κυβέρνηση της πληττόμενης χώρας που χαράζει τη στρατηγική και την τακτική της εξόδου από την κρίση και της ανόρθωσης της οικονομίας. Ακολουθεί αναπτυξιακή πολιτική, αδιαφορώντας για τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και το δημόσιο χρέος, προτάσσοντας την απασχόληση των εργαζομένων. Η επιλογή αυτή προϋποθέτει την προσωρινή εθνικοποίηση των τραπεζών.
Λεφτά υπάρχουν, τα πήραν οι τράπεζες, Κύριο Άρθρο, Πριν 07/08/2010
Πρωτοφανές πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο αποτελεί η απόφαση του υπερ-υπουργού Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, να εγκρίνει για τις τράπεζες το μυθικό ποσό των 25 δισ. ευρώ, το οποίο ανεβάζει στα 78 δισ. τα χρήματα που έχουν πάρει από το δημόσιο κορβανά οι τραπεζίτες την τελευταία διετία. Από το 2008 συγκεκριμένα, όταν επί Αλογοσκούφη στο υπουργείο Οικονομικών δόθηκαν τα πρώτα 28 δισ. κάτω από την ηχηρή αντίδραση του ΠΑΣΟΚ που διά στόματος του σημερινού πρωθυπουργού –και σε ένα όργιο δημαγωγίας και εξαπάτησης των εργαζομένων μέχρι να τους υφαρπάξει την ψήφο– δήλωνε πως «αποτελεί τεράστια κοινωνική πρόκληση, έγκλημα σε βάρος του κοινωνικού συνόλου»!
Τα ίδια ισχύουν σήμερα στο πολλαπλάσιο, καθώς η λευκή επιταγή των 25 δισ. που παίρνουν οι τραπεζίτες εκδίδεται σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων σημερινών συνταξιούχων που βλέπουν τις συντάξεις τους να μειώνονται κι εκατομμύρια σημερινών εργαζομένων που δεν θα πάρουν σύνταξη ποτέ και είδαν τις τιμές των πιο απλών αγαθών να εκτοξεύονται στα ύψη, όπως βεβαιώνει η άνοδος του πληθωρισμού για το μήνα Ιούλιο στο 5,5%, λόγω των επιπλέον φόρων.
Παρόλ’ αυτά, όπως έκαναν σαφές και οι εκπρόσωποι της τρόικας στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν την Πέμπτη, μετά την ολοκλήρωση του ελέγχου, όταν τόνισαν πως «υπάρχουν σημαντικές δυσκολίες και κίνδυνοι», νέα αντιλαϊκά μέτρα είναι προ των πυλών. Οι διαπιστωμένες αποκλίσεις και η ύφεση καταστούν αμφίβολη την εκταμίευση της δόσης του Δεκεμβρίου. Οι διαβεβαιώσεις του εκπροσώπου Τύπου της τρόικας, Γ. Παπακωνσταντίνου, ότι δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα είναι εφάμιλλης αξιοπιστίας με άλλες διαβεβαιώσεις που έχουν δώσει μέχρι στιγμής οι κυβερνητικοί για να τις ανακαλέσουν πριν αλέκτωρα φωνήσαι.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και η υπαγωγή τους σε δημόσιο έλεγχο που θα εγγυάται τη λειτουργία τους προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, αποτελεί σήμερα κοινωνική αναγκαιότητα και ώριμο στόχο πάλης για το εργατικό κίνημα, στο πλαίσιο της διεκδίκησης μιας σειράς συμπληρωματικών μέτρων όπως είναι: Η παύση πληρωμών, η έξοδος από το ευρώ, η επιβολή ελέγχων στη διεθνή κίνηση κεφαλαίων, η εφαρμογή μιας βιομηχανικής πολιτικής στήριξης της απασχόλησης και της παραγωγής κοινωνικά αναγκαίων αγαθών και υπηρεσιών.
Εφαλτήριο για τις τιμές ρεύματος, η «απελευθέρωση», του Βασίλη Γεώργα, Ελευθεροτυπία 07/08/2010
Για τους ιδιώτες της ενέργειας που καλοβλέπουν μονάδες της ΔΕΗ και επιδιώκουν πρόσβαση σε φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα, η προοπτική μεγάλων αυξήσεων στα τιμολόγια, από το 2011 ώς το 2013, αποτελεί «μαγνήτη».
Σήμερα, η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα είναι μακράν η φθηνότερη για τους οικιακούς καταναλωτές σε όλη την Ευρώπη, καθώς τα τιμολόγια είναι ρυθμιζόμενα από την εκάστοτε κυβέρνηση για λόγους κοινωνικής πολιτικής.
Το παράδοξο πρόβλημα που καλείται να διαχειριστεί η κυβέρνηση είναι πως, ενώ το πνεύμα της απελευθέρωσης των αγορών είναι να απολαμβάνουν οι καταναλωτές φθηνότερες υπηρεσίες, στην περίπτωση του ηλεκτρικού ρεύματος θα συμβεί το αντίθετο.
Οι τιμές θα αρχίσουν από φέτος τον Σεπτέμβριο ή τις αρχές του 2011 να αυξάνονται κατακόρυφα για τους περισσότερους από τους 7,5 εκατομμύρια καταναλωτές, ώστε από τη μία η ΔΕΗ να ανακτήσει το μερίδιο που έχασε από ιδιώτες προμηθευτές στη χονδρική και από την άλλη να αναμορφωθεί η αγορά σε ό,τι αφορά την παραγωγή ώστε να έχουν κίνητρο να δραστηριοποιηθούν οι ιδιώτες που διαθέτουν μονάδες φυσικού αερίου και σήμερα «ζημιώνονται» μη μπορώντας να ανταγωνιστούν τη ΔΕΗ στο κόστος παραγωγής.
Νέοι και παλιοί μνηστήρες στην αγορά ενέργειας, του Μιχαίλ Γελαντάλι, Ελευθεροτυπία 08/08/2010
Το νέο αφήγημα του Γιώργου, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα 08/08/2010
Η περιγραφή του νέου μοντέλου για το κοινωνικό κράτος και για την ανάπτυξη που θα παρουσιάσει στις 3 Σεπτεμβρίου και στη ΔΕΘ αντιστοίχως ο Πρωθυπουργός είναι μεγάλης σημασίας. Η πρόταση για το κοινωνικό κράτος, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, θα έχει στον πυρήνα της την πολιτική για τα οικογενειακά επιδόματα. Η πρώτη εκτίμηση από τα στοιχεία που έχουν συλλεγεί είναι ότι επιδόματα συνολικού ύψους 2,5 δισ. ευρώ χορηγούνται χωρίς κριτήρια. «Είναι σαν να πετάει το κράτος λεφτά από το αεροπλάνο» επισημαίνει κορυφαίο στέλεχος του ΠαΣοΚ. Η πρόταση λοιπόν είναι να δομηθεί ένα μεικτό σύστημα το οποίο θα προβλέπει την παροχή επιδομάτων με κριτήρια εισοδηματικά και αναγκαιότητας αλλά ταυτοχρόνως θα παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους πολίτες.
(...)
Στη λογική «λίγα λόγια και αποτελέσματα», η οποία θα αποτελέσει τη βάση της κυβερνητικής στρατηγικής, ο κάθε υπουργός θα κληθεί να παρουσιάσει με χειροπιαστό τρόπο τους καρπούς των κόπων του. Αυτό ακούγεται εύκολο αλλά η πράξη έδειξε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν μάθει να συντάσσουν γενικόλογες εκθέσεις και αδυνατούν να συγκεντρώσουν δεδομένα και να εκτιμήσουν με μολύβι και χαρτί το όφελος που θα προκύψει από τις προτεινόμενες αλλαγές. Αν δεν γίνει όμως μια τέτοια προσπάθεια είναι ορατός ο κίνδυνος μια μεγάλη μάζα πολιτών, μην κατανοώντας τι διακυβεύεται και υποφέροντας από τα σκληρά μέτρα, να στρέψει την πλάτη της στο πολιτικό σύστημα. Ηδη οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν μια τέτοια τάση στις αυτοδιοικητικές εκλογές και αυτό είναι ένα θέμα που προβληματίζει έντονα το Μέγαρο Μαξίμου αλλά και το ΠαΣοΚ.
ΣΕΡΒΑΣ ΝΤΕΡΟΥΖ "Μια επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη", του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 08/08/2010
- Η αποδοχή των αλλαγών δεν είναι πάντως δεδομένη. Σας προβλημάτισαν οι αντιδράσεις απέναντι στην πρόταση για την (μερική) ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ;
«Υπήρξε παρανόηση. Μιλάμε για απελευθέρωση του κλάδου ενέργειας, όχι για ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Και υπάρχουν διαφορετικά σενάρια για την απελευθέρωση. Το θέμα είναι ότι η ΔΕΗ διατηρεί μονοπωλιακή θέση στην αγορά ενέργειας και πρέπει να βρεθούν τρόποι για να συμμετάσχουν στην αγορά ανεξάρτητοι παραγωγοί».
- Ωστόσο η απελευθέρωση δεν λειτουργεί χωρίς κρατικές επιδοτήσεις στους ανεξάρτητους παραγωγούς. Ομως τι είδους απελευθέρωση είναι αυτή όταν το κράτος απλώς μεταφέρει την υποστήριξή του από μια δημόσια επιχείρηση ενέργειας σε πολλές ιδιωτικές; Και πάντως μήπως μέσα από την απελευθέρωση η Ελλάδα γίνει μια «Καλιφόρνια της Μεσογείου» με πεπαλαιωμένο δίκτυο και συχνές διακοπές ρεύματος;
«Το παράδειγμα της Καλιφόρνιας είναι ενδιαφέρον, αλλά, εν προκειμένω, τις επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού δικτύου αναγκάστηκε να τις κάνει το κράτος. Αν η αγορά απελευθερωθεί, σύμφωνα με αξιόπιστες μελέτες θα εισρεύσουν ιδιωτικές επενδύσεις στην ενέργεια ύψους περίπου 4 δισεκατομμυρίων ευρώ».
- Θα πρέπει όμως να αυξηθεί και το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας που σήμερα είναι χαμηλό, επηρεάζοντας αρνητικά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
«Το κόστος θα αυξηθεί ούτως ή άλλως π.χ. γιατί πρέπει να αυξηθεί το ποσοστό ενέργειας που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές. Η ουσία είναι ότι το κόστος θα αυξηθεί περισσότερο χωρίς την απελευθέρωση της αγοράς».
Εχει η δημοκρατία αδιέξοδα;, του Θεόδωρου Λιανού, Το Βήμα 08/08/2010
Συνεπώς, η πρόταση ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα είναι άνευ περιεχομένου. Εκείνο που έχει σημασία είναι η δημιουργία θεσμών και μηχανισμών τέτοιων που να αποτρέπουν την εμφάνιση δύσκολων καταστάσεων για τις οποίες οι αναγκαίες λύσεις θα ήταν ανεπιθύμητες, δραματικές ή βίαιες.
Δυστυχώς, η χώρα μας έχει να αντιμετωπίσει πολλά αδιέξοδα τέτοιου τύπου. Μετά τους φορτηγατζήδες έρχονται τα παλικάρια της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που έστειλαν και τις πρώτες επαναστατικές διακηρύξεις προς τους πολιτικούς μας. Είμαι βέβαιος ότι κάτι ανάλογο θα κάνουν και οι του ΟΣΕ μόλις έρθει η ώρα τους, και ασφαλώς θα ακολουθήσουν οι άλλες συντεχνίες του δημοσίου τομέα που έχουν βρει τον μήνα που τρέφει τους έντεκα.
Υπάρχουν όμως και χειρότερα, τα οποία οι πολιτικοί μας προσποιούνται εδώ και είκοσι χρόνια ότι δεν τα βλέπουν. Εννοώ βέβαια την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τις χιλιάδες νομίμων και παράνομων μεταναστών που ζουν στη χώρα μας και η οποία είναι εξαιρετικά δυσάρεστη και ταυτόχρονα αδύνατον να αντιμετωπισθεί ομαλά.
Αναζητείται Kεντροδεξιά, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 08/08/2010
Εδώ πρέπει να προσθέσουμε και μία ακόμη διάσταση. Ενα δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πιστεύει τώρα ότι η εμπειρία της διακυβέρνησης 2004–09 ήταν η απόλυτη προδοσία της αστικής τάξης σε αυτήν τη χώρα. Είναι οι άνθρωποι που πίστεψαν στα περί νέας διακυβέρνησης και που είχαν κουρασθεί από τη συσσωρευμένη σαπίλα του βαθέος ΠΑΣΟΚ και των υποσυστημάτων του. Πολλοί εξ αυτών είχαν εγκαταλείψει τη Ν.Δ. προς όφελος του κ. Σημίτη, αλλά τον εγκατέλειψαν όταν είδαν πως δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τα υπόψια του κόμματός του. Αυτοί οι άνθρωποι, που συχνά δείχνουν τον δρόμο που ακολουθεί το εκλογικό σώμα, θα είναι εξαιρετικά δύσπιστοι απέναντι στον κ. Σαμαρά.
Ο νυν αρχηγός της Ν.Δ. απέτυχε σε ένα πρώτο τεστ υπευθυνότητας με την ψήφο του κατά του Μνημονίου. Είναι όμως ακόμη νωρίς στη θητεία του για να βγουν οριστικά συμπεράσματα. Ο κ. Σαμαράς αντιμετωπίζει το πρόβλημα που έχουν συνήθως οι Ρεμπουμπλικανοί υποψήφιοι για την προεδρία. Εξελέγη παίζοντας το «αντισυστημικό» χαρτί και βασιζόμενος σε μια αφοσιωμένη ομάδα αουτσάιντερ που συχνά υιοθετεί ακραίες θέσεις. Ετσι πήρε το χρίσμα, αλλά για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της μεσαίας τάξης, πρέπει να απεγκλωβισθεί από τους «Tαλιμπάν» και να πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει.
Η πολιτική έχει πάντοτε πολλές εκπλήξεις. Οποιος είναι έτοιμος να ξεγράψει τον αρχηγό της Ν.Δ. θα πρέπει να θυμηθεί όσα λέγονταν και γράφονταν για τον νυν πρωθυπουργό το 2004 έως το 2008 ή και, αντιστρόφως, για τον Κώστα Καραμανλή. Ο «ποτέ δεν θα γίνει πρωθυπουργός» εξελέγη πανηγυρικά και ο «εγώ σου λέω θα κάνει τρεις τετραετίες» βρίσκεται στα ορεινά της Βουλής.
(και ένα μικρό σχόλιο: φυσικά και ο καθένας μπορεί να ονειρεύεται την κεντροδεξιά που του κάνει, που του αρέσει...Οι λέξεις όμως καμιά φορά αποκαλύπτουν τις ενδόμυχες αγωνίες μας και εν προκειμένω η υπό τη διεύθυνση του κου Παπαχελά Καθημερινή αναζητεί κεντροδεξιούς φηφοφόρους για να την αγοράζουν στο περίπτερο. Και δεν τους βρίσκει...Βλέπετε αυτοί δε δίνουν ψήφο υπέρ του Μνημονίου και της μεταφοράς των εισοδημάτων τους στα μεγάλα funds των δανειστών. Αυτή η μεσαία τάξη δεν εμπιστεύεται τους Ταλιμπάν του ΔΝΤ και των εγχώριων ανταποκριτών και πρακτόρων (με την καλή έννοια) τους...)
Το Μνημόνιο, η χύτρα και το «σημείο βρασμού», του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 08/08/2010
Αυτή η ιδεολογικοπολιτική μεταλλαγή δεν θα είναι χωρίς συνέπειες. Προς το παρόν, όμως, οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν πρώτο κόμμα και ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα αποφασιστικό επιχείρημα. Δεν φαίνεται να κατανοεί, όμως, ότι η κατάσταση στην κοινωνία είναι ρευστή. Η ηθική απαξίωση και οικονομική κατάρρευση του προηγούμενου μοντέλου ανάπτυξης συγκρατεί προς το παρόν τις αντιδράσεις και διευκολύνει την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής. Για πόσο ακόμα, όμως, θα αποδίδει ο εκβιασμός «Μνημόνιο ή πτώχευση»;
Οι πολίτες φοβούνται και προσπαθούν να επιβιώσουν στο νέο δυσμενές περιβάλλον. Εάν, όμως, η ανεργία και η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων υπερβούν ένα όριο, εάν δηλαδή συγκεντρωθεί η κρίσιμη μάζα απόγνωσης, θα μεταλλαχθεί σε οργή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μια ασήμαντη αφορμή μπορεί να πυροδοτήσει κοινωνική έκρηξη. Οι ενδιάμεσες λύσεις έχουν φύγει από το τραπέζι. Η κατάσταση μοιάζει με ερμητικά κλεισμένη μεταλλική χύτρα, που έχει τοποθετηθεί στη φωτιά, κι αναμετριέται με την εγκλωβισμένη δύναμη του ατμού. Πόσο θα αντέξει;
Εάν το Μνημόνιο ήταν μόνο μία συνταγή δημοσιονομικής εξυγίανσης, τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πρόγραμμα βίαιου μετασχηματισμού της ελληνικής οικονομίας-κοινωνίας, με βάση τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες προδιαγραφές. Είναι αλήθεια ότι η τρόικα επιβάλλει μέτρα, τα οποία έπρεπε να είχαν προ πολλού εφαρμοσθεί από τις κυβερνήσεις κυρίως για την καταπολέμηση της κλεπτοκρατίας, των πελατειακών σχέσεων και του ανορθολογισμού.
Υπερασπίζοντας με εμμονή το Σύνταγμα, του Προκόπη Παυλόπουλου, Η Καθημερινή 08/08/2010
Οπως προκύπτει απ’ αυτό τούτο το άρθρο πρώτο του ν. 3845/2010, το Μνημόνιο είναι ένας συνδυασμός συμφωνίας οικονομικής και χρηματοπιστωτικής πολιτικής και συμφωνίας συνεννόησης στις συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης. Αρα, ακόμη και με την πιο αυστηρή νομική αντιμετώπιση, πρόκειται για ένα σύμπλεγμα νόμων και διεθνών συμβάσεων, κυρίως «οικονομικής συνεργασίας και συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς ή ενώσεις», κατά την έννοια του άρθρου 36 –ιδίως παρ. 2– του Συντάγματος.
Τόσο στη θεωρία όσο και στη νομολογία γίνεται, χωρίς την παραμικρή διαφοροποίηση, δεκτό ότι το Σύνταγμα υπερέχει και των κάθε μορφής διεθνών συμβάσεων. Με απλές λέξεις, και όταν ακόμη, διά νόμου, οι διεθνείς συμβάσεις έχουν ενσωματωθεί στην έννομη τάξη μας, όσοι από τους κανόνες τους δεν συμβαδίζουν προς το Σύνταγμα είναι ανίσχυροι και ανεφάρμοστοι. Κορυφαίος υποστηρικτής της άποψης αυτής υπήρξε ο Αρ. Μάνεσης.
Υπό τα δεδομένα αυτά οι κανόνες του Μνημονίου, αλλά και των επί μέρους νόμων, συμβάσεων και κανονιστικών πράξεων εφαρμογής του, που δεν συνάδουν προς το Σύνταγμα είναι επίσης ανίσχυροι και ανεφάρμοστοι.
Τα όσα προεκτέθηκαν αποτελούν για όλους μας –ιδίως δε για εκείνους που υπηρετούν το Συνταγματικό Δίκαιο– κοινό τόπο. Κατά συνέπεια για όλους μας, πολύ περισσότερο τούτες τις κρίσιμες ώρες για τη χώρα, ισχύει το άρθρο 120 παρ. 2 του Συντάγματος: «Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων».
Ο λαϊκισμός της Τρόικας, του Γιώργου Λακόπουλου, protagon.gr 08/08/2010
Ο Τόμσεν δεν δίνει δεκάρα για την ανάπτυξη στην Ελλάδα. Η θεωρία του είναι η θεωρία ενός τεχνοκράτη που θαυμάζει τον Προκρούστη, αλλά καταφεύγει στην εύκολη ρητορική και τα κηρύγματα… Άλλωστε αυτό που ενδιαφέρει την Τρόικα είναι να πάρουν οι δανειστές πίσω τα δανεικά. Πως θα αναπτυχτεί η οικονομία, θα παραχθεί προϊόν, ανταγωνιστικό και επικερδές, πως θα εκσυγχρονιστεί πράγματι η κοινωνία και η παραγωγική διαδικασία αντιμετωπίζεται μόνο εμμέσως και με τυφλοσούρτες. Ποτέ ευλόγως, όπως στην η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και ποτέ υπόπτως, όπως είναι η θεωρία για τον περιορισμό του μισθολογικού κόστους- δηλαδή η μισθολογική ασφυξία.
Και στις δύο περιπτώσεις ο κύριος Τόμσεν βλέπει τους αριθμούς και ξεχνάει ότι πίσω τους υπάρχουν άνθρωποι. Και οι άνθρωποι νοιάζονται μάλλον περισσότερο από την Τρόικα για το μέλλον της χώρας τους. Κατά συνέπεια όταν ακούνε μπούρδες αφ υψηλού απλώς σκέφτονται «αυτά μας τα’παν κι άλλοι».
Τρόποι αξιοποίησης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, του Παναγιώτη Μερεκούλια, capital.gr 06/08/2010
Ένας τρόπος για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας θα ήταν η δημιουργία μιας ενιαίας Αρχής που θα είχε υπό την εποπτεία της το σύνολο της δημόσιας ακίνητης περιουσίας και θα ήταν πολιτικά ανεξάρτητη. Η εν λόγω Αρχή θα είχε ως κύρια δραστηριότητα την άμεση καταγραφή της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, την επίλυση των Νομικών και Πολεοδομικών ζητημάτων άμεσα και έγκυρα καθώς και τη διασφάλιση της διαφάνειας σε μελλοντικούς διαγωνισμούς για την αξιοποίηση των ακινήτων. Οι διαδικασίες για την απεμπλοκή των ακινήτων από νομικά και θεσμικά εμπόδια μπορεί να είναι αντίστοιχες εκείνων που ακολουθήθηκαν για τις απαλλοτριώσεις ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων.
Το Ελληνικό Δημόσιο θα μπορούσε, για μέρος των ακινήτων, να οργανώσει Δημόσιους Διεθνείς Διαγωνισμούς προκειμένου να πετύχει συμβάσεις μακροχρόνιων παραχωρήσεων σε ενδιαφερόμενους επενδυτές έναντι μισθώματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τακτικής αξιοποίησης είναι η μεταολυμπιακή εκμετάλευση της αρένας του Badminton. Μετά τη δημοσίευση του Ν. 3342, οι διατάξεις του οποίου κατέστησαν πρακτικά δυνατή την υλοποίηση του στρατηγικού σχεδιασμού για την μεταολυμπιακή αξιοποίηση, η Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε. προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό για τη μακροχρόνια εκχώρηση του δικαιώματος χρήσης (εκμίσθωση) της αρένας του Badminton και το ακίνητο αυτό αξιοποιήθηκε επιτυχώς.
|
