|
Χίος, Θάλασσα...
Πώς το σύστημα, με την ευγενική χορηγία και της αριστεράς, έχει μετατρέψει έναν δυναμικό καπιταλισμό σε …αόρατο, του Δημήτρη Λιβιεράτου, από aformi.wordpress.com
Σ’ ένα κόσμο που το 2009 είχε πληθυσμό 6.768.167.712 κατοίκους, η Ελλάδα των 11.260.000 κατοίκων αποτελούσε το 0,166% του πλανήτη. Ωστόσο, ο ελληνικός καπιταλισμός κατέχει την 22η θέση στον κόσμο στη λίστα των πιο πλούσιων χωρών.
Ας δούμε πώς εξειδικεύεται αυτό σε μερικά βασικά χαρακτηριστικά του, που αποτελούν τους πυλώνες της δυναμικής του:
1. Μέχρι το 2009 ήταν πρώτος στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο. Το 2010 έγινε δεύτερος, κατέχοντας το 14,8% του συνόλου της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Ο ελληνόκτητος εμπορικός στόλος αποτελείται από 2.974 πλοία συνολικής χωρητικότητας 175.540.000 τόνων. Όμως, αν συνυπολογιστεί ότι ελέγχουν και το στόλο άλλων, μικρότερων πλοιοκτητών, φτάνουμε στο 20% περίπου του παγκόσμιου στόλου! Ο υπό ελληνική σημαία στόλος είναι πέμπτη δύναμη στον κόσμο (αυτό σημαίνει ότι πολλά ελληνόκτητα πλοία ταξιδεύουν με ξένη σημαία – τους συμφέρει καλύτερα) και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχοντας το 39,7% του συνόλου.
(...)
2. Έχει ένα δυναμικά αναπτυσσόμενο και επεκτατικό στο εξωτερικό τραπεζικό τομέα: Οι ελληνικές τράπεζες, από τη στιγμή που άνοιξαν τα βόρεια σύνορα το 1989-1990 με τη διάλυση των Ανατολικών καθεστώτων, προχώρησαν αμέσως “στους δρόμους τους παλιούς”, όπως τότε γράφαμε. Αυτή την περίπου εικοσαετία μέχρι σήμερα, η επέκταση των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια και τις Ανατολικές χώρες όχι μόνο ήταν καλπάζουσα αλλά μάλλον και πρωτοφανής στην ταχύτητά της. Σήμερα, στα μέσα του 2010, λειτουργούν περίπου 3.500 υποκαταστήματα των ελληνικών τραπεζών σ’ αυτές τις χώρες – χωρίς να λογαριάζουμε και την επέκταση των μεγάλων κυπριακών τραπεζών στις ίδιες περιοχές. Ταχύτατη είναι επίσης η επέκταση των ελληνικών τραπεζών στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Να σημειώσουμε επίσης ότι στην αρχή αυτής της περιόδου οι ελληνικές τράπεζες αποσύρθηκαν τελείως από τις δυτικές αγορές, πουλώντας τα καταστήματα που είχαν σε Ευρώπη και ΗΠΑ, ρίχνοντας το βάρος τους σε πιο παρθένες αγορές.
(...)
3. Έχει χιλιάδες επιχειρήσεις με παρουσία στις Βαλκανικές χώρες, την Ανατολική Ευρώπη, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Τουρκία, την Αίγυπτο κ.λπ.
(...)
Να σημειώσουμε ότι ένα σημαντικό μέρος αποτελούν 480 ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία, με εργοστάσια, εμπορικές και παντός άλλου τύπου αντιπροσωπείες, συνεργαζόμενες πολλές φορές με Τούρκους επιχειρηματίες. Το σύνολο των ελληνικών επενδύσεων στην Τουρκία είναι περίπου 6 δισ. δολάρια. Η σημαντικότερη απ’ αυτές ήταν η εξαγορά της τουρκικής τράπεζας FINANS BANK από την Εθνική το 2009 με 4,5 δισ. δολάρια. Ειδικά το 2009, έτος οικονομικής κρίσης για την Ελλάδα, επενδύθηκαν στην Τουρκία από Έλληνες καπιταλιστές 780 εκατ. δολάρια. Για να κάνουμε τις συγκρίσεις, ο τουρκικές επενδύσεις στην Ελλάδα αντιπροσωπεύονται από 10 επιχειρήσεις με συνολική επένδυση 30 εκατ. ευρώ. Και παρ’ όλα αυτά ήταν αρκετό να έρθει πρόσφατα ο Ερντογάν στην Ελλάδα με πολυμελή αντιπροσωπεία Τούρκων επιχειρηματιών για ν’ αρχίσει το κλαψούρισμα ότι οι Τούρκοι θα “καταλάβουν οικονομικά” την Ελλάδα…
(...)
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε και με άλλα σοβαρά μεγέθη στη βιομηχανία, το εμπόριο, την τεχνογνωσία, τον τουρισμό κ.λπ. Αλλά όσα αναφέραμε δειγματοληπτικά αρκούν για να δώσουν μια πρώτη εικόνα για το δυναμισμό του ελληνικού καπιταλισμού, ιδιωτικού και δημόσιου. Δεν τα αναφέρουμε προφανώς για να δοξάσουμε τον ελληνικό καπιταλισμό, αλλά για να πούμε ότι η ελληνική εργατική τάξη αλλά ακόμη περισσότερο οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα δεν έχουν πάρει ποτέ το μερίδιο που δικαιούνται από την ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού. Μέχρι και το 2008 και για 14 συνεχόμενα χρόνια η αύξηση του ελληνικού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) ήταν από 3 έως 5,6% σε ετήσια βάση. Από τους ταχύτερους και διαρκέστερους ρυθμούς ανάπτυξης στον κόσμο. Μια πραγματική εποποιία για τον νεοελληνικό καπιταλισμό, μια εποποιία κερδών και επέκτασης. Ωστόσο, οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι εργαζόμενοι μετανάστες δεν πήραν παρά ψίχουλα από αυτή την ανάπτυξη, ενώ η φτώχεια σταθεροποιήθηκε στο 20% και πάνω και ο επίσημος δείκτης της ανεργίας (που κρύβει μεγάλο μέρος της πραγματικής ανεργίας) παρέμεινε κοντά στο 10%.
Η ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης,του Κώστα Zώρα, Η Καθημερινή 05/08/2010
Μια ευρύτατη σύμπτωση νέων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, εφόσον μεταφρασθεί σε πλειοψηφικό αντιπροσωπευτικό συσχετισμό, θα μπορούσε να οδηγήσει σε δημοψηφισματικού και μόνον χαρακτήρα αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος, η οποία θα κατέληγε, μεταξύ άλλων, σε αποφασιστική ενίσχυση των προεδρικών σε βάρος των κοινοβουλευτικών χαρακτηριστικών του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος.
Η ανάγκη για νέα μεταπολίτευση υπογραμμίζει ένα απλό και αυταπόδεικτο γεγονός: ότι οι ιστορικές συνθήκες έχουν αλλάξει, το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας κατέστη πλέον καθολικό και το δημοκρατικό κεκτημένο της «παλαιάς» μεταπολίτευσης χρειάζεται αλλαγές, εμπλουτισμό και προσαρμογή στις προκλήσεις της νέας εποχής.
Η νέα μεταπολίτευση συνεπώς πρέπει να είναι εγχείρημα επανίδρυσης της Δημοκρατίας και ουσιαστικής μεταρρύθμισης του πολιτικού συστήματος. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ένα πολιτικάντικο πυροτέχνημα, ώστε τελικώς να μην αλλάξει τίποτα.
Η μόνη ελπίδα αναστροφής της κρίσης, του Δημήτρη Μπουραντά, antifono.gr 01/08/2010
Αν απαντήσουμε σε όλα αυτά και τόσα άλλα «γιατί» με κοινή λογική, θα φτάσουμε εύκολα στα πρωτογενή αίτια της οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας. Πρώτα, θα συναντήσουμε το τεράστιο έλλειμμα πολιτικού πολιτισμού. Το πολιτικό σύστημα χτίστηκε, λειτούργησε και άσκησε την εξουσία στο θεμέλιο του πολιτικού αμοραλισμού και κυνισμού.
Αντί για την αξία της ακεραιότητας με την έννοια της εντιμότητας, της ειλικρίνειας, της ευθύτητας, της διαφάνειας, της συνέπειας λόγων και πράξεων, της τήρησης των υποσχέσεων, της ανάληψης των ευθυνών και της δικαιοσύνης, κυριάρχησαν οι αξίες της ανεντιμότητας, της διαπλοκής, της μίζας, της ανευθυνότητας, του ατομισμού, της πονηριάς, της αλαζονείας, της δημαγωγίας, του λαϊκισμού. Αντί για την αξία της αποτελεσματικότητας και της ανταγωνιστικότητας, κυριάρχησε η μετριότητα, ο ωχαδερφισμός, η αρπαχτή, η σπατάλη και η εφήμερη κατανάλωση. Αυτός ο πολιτικός αμοραλισμός και κυνισμός του πολιτικού συστήματος ήταν επόμενο να μεταδοθεί και στους πολίτες, αφού κριτήρια αξιολόγησης και επιλογής των πολιτικών δεν ήταν η ακεραιότητα και η συνεισφορά στο κοινό καλό και την πρόοδο της χώρας αλλά η εξυπηρέτηση των ατομικών μικροσυμφερόντων βραχυπρόθεσμα.
Δεύτερο αίτιο, σε αλληλεπίδραση με το πρώτο, ήταν η έλλειψη της φρόνησης με την έννοια του Αριστοτέλη.
Φρόνηση σημαίνει τεχνοκρατικός ορθολογισμός, με την έννοια να εφαρμόζει κανείς την τέχνη και την επιστήμη ούτως ώστε να επιτυγχάνει τα μέγιστα δυνατά αποτελέσματα με τους μικρότερους δυνατούς πόρους ή θυσίες, ταυτόχρονα με τον ηθικό ορθολογισμό, δηλαδή, με ηθικές αξίες και πολιτικό καλό και κατανέμονται δίκαια μεταξύ των πολιτών με διαφορετικά συμφέροντα. Το πολιτικό σύστημα της χώρας ούτε τεχνοκρατικό, ούτε ηθικό, ούτε πολιτικό ορθολογισμό επέδειξε, αφού παρά τους τόσους πόρους είμαστε ουραγοί σε όλα, η διαφθορά κυριάρχησε και μια μερίδα του ελληνικού λαού ευνοήθηκε προκλητικά έναντι των πολλών.
Τρίτον, η σημερινή κατάσταση έχει ως αίτιο, επίσης σε αλληλεπίδραση με τα προηγούμενα, την έλλειψη αξιοκρατίας και ικανοτήτων σε όλους όσους διαχειρίστηκαν τα κοινά, είτε σε κυβερνητικές θέσεις, είτε στην τοπική αυτοδιοίκηση, είτε σε θέσεις δημόσιων οργανισμών. Κρίσιμες θέσεις στελεχώθηκαν με ανθρώπους ημιμαθείς, ανεπάγγελτους ή με αποτυχημένες ή μέτριες καριέρες. Σε ανθρώπους που είχαν κομματικές ή άλλες διασυνδέσεις και προωθούσαν συγκεκριμένα συμφέροντα ή σε άλλους που αναδείχθηκαν λόγω οικογενειοκρατίας και πολιτικού μάρκετινγκ, χωρίς να διαθέτουν επαγγελματικές και κυρίως διοικητικές και ηγετικές ικανότητες, χαρακτήρα και αξίες. Σε ανθρώπους που βλέπουν την πολιτική ως επάγγελμα και μέσο εξουσίας, διασημότητας, πλουτισμού και life style.
Για ποιόν (δεν) χτυπάει η καμπάνα, της Ρίκας Βαγιάνη, protagon.gr 05/08/2010
Βλέπετε, έχασα την πίστη μου πριν πολλά χρόνια. Συνειδητοποίησα νωρίς, και με μεγάλη λύπη ότι μου ήταν αδύνατον να ευθυγραμμίσω τη ζωή μου με το γνώμονα των Εκκλησιαστικών κανόνων. Ετσι, με συνοπτικές διαδικασίες, έθεσα εαυτήν εκτός κλαμπ ( κάτι που δεν εύχομαι, δεν συνιστώ και δεν επιθυμώ για κανέναν).
(...)
Είδα λοιπόν το τυρί που ήταν νοστιμότατο και εξαίσια σερβιρισμένο αλλά είδα και τη φάκα: Η Εκκλησία δεν είναι μπουφεδάκι για να τσιμπήσεις ότι σου γουστάρει, και να αφήσεις, ή να φτύσεις διακριτικά στην πετσέτα ό,τι δεν σου πολυταιριάζει στην όρεξη. Είναι ρεστοράν με συγκεκριμένο και αυστηρό μενού. Ο σεφ δεν σηκώνει τσιριμόνιες: Η θα φας ό,τι σερβίρει, ή καλό θα είναι να τα μαζέψεις και να φύγεις από το εστιατόριο.
(...)
Καλό λοιπόν είναι να σταματήσουμε τα κλαψουρίσματα και να αναγνωρίσουμε μια οδυνηρή αλήθεια, όταν αυτή έρχεται και μας χαστουκίζει στα μούτρα. Οι κανόνες της Εκκλησίας είναι πασίγνωστοι, δεν κάμπτονται, δεν παρακάμπτονται και δεν εκπίπτουν. Οσοι πραγματικά ενδιαφέρονται να συμπορευθούν με τα Εκκλησιαστικά, είναι άξιοι θαυμασμού και σεβασμού, αφού ασπάζονται ένα δόγμα που ευαγγελίζεται την αγάπη, την ελπίδα και τη συγχώρηση, μέσα από έναν πολύ δύσκολο ηθικό δρόμο. Ποιος είπε όμως ότι η Ορθοδοξία είναι προιόν light, μια χαλαρή πίστη (όπως λέμε «χαλαρή ψήφος); Ποιος είπε ότι ο Παράδεισος κατακτιέται με αντίδωρα και κοσμικές πλακίτσες;
Στα όρια του ηλεκτροσόκ για τη ΔΕΗ, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα 05/08/2010
Στο υπουργείο Οικονομικών προσπαθούν να αποφύγουν την πώληση μονάδων της ΔΕΗ, αλλά γνωρίζουν καλά ότι παρά τις διαπραγματεύσεις και τα εναλλακτικά σχέδια που παρουσίασε το υπουργείο Περιβάλλοντος, το θέμα δεν έχει κλείσει. Χθες, πάντως, συμφωνήθηκε με την τρόικα να παρουσιαστεί το σχέδιο για την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας ως το τέλος του έτους, όπως προβλέπει το μνημόνιο.
Οι υπουργικές διαφωνίες αποκαλύπτουν ένα ευρύτερο πρόβλημα, ότι δηλαδή η κυβέρνηση δεν έχει οριστικοποιήσει το σχέδιό της για τις συμβατικές πηγές ενέργειας και για τις ανανεώσιμες πηγές, με αποτέλεσμα να συγκρούονται διάφορες απόψεις και οπτικές.
Ενδεχομένως, ο συνεργάτης του Πρωθυπουργού δηλώνοντας τα παραπάνω να ήθελε να βάλει ένα τέλος σε αυτόν τον κυκεώνα, καθώς δήλωσε ακόμη ότι «είμαστε εδώ για να εφαρμόσουμε την πολιτική μας. Τα περισσότερα από αυτά που εξαγγέλλουμε πρέπει να γίνουν, δεν είναι θέμα μνημονίου. Εμάς επέλεξε ο λαός, εμείς θα αποφασίσουμε. Το θέμα δεν είναι αν θα γίνει η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα προχωρήσει η διαδικασία».
Κινητικότητα στα ενεργειακά ζητήματα, του Θάνου Ντόκου, Η Καθημερινή 04/08/2010
Στην περίπτωση της Κύπρου η πιθανότητα ύπαρξης μεγάλων κοιτασμάτων φαίνεται να είναι υψηλότερη, ενώ στην υπόθεση εμπλέκονται, εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Τουρκία, και άλλες γειτονικές χώρες όπως η Αίγυπτος, ο Λίβανος και το Ισραήλ. Ιδιαίτερα μετά τη διαφαινόμενη αλλαγή των γεωστρατηγικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο λόγω της ψύχρανσης των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας, το ενεργειακό παιχνίδι στην περιοχή αποκτά νέο ενδιαφέρον για την Αθήνα και τη Λευκωσία. Η Κύπρος πολύ ορθά επιχειρεί να εξασφαλίσει την εμπλοκή μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών -και άρα την υποστήριξη των αντίστοιχων κυβερνήσεων- και το ίδιο πρέπει να επιδιώξει και η Αθήνα. Σε μια εποχή δε όπου η Ευρώπη ανησυχεί για την ενεργειακή της ασφάλεια, θα είχε προφανή οφέλη μια προσπάθεια «κοινοτικοποίησης» του πιθανολογούμενου κυπριακού ενεργειακού πλούτου. Τέλος, ως θετική αξιολογείται η απόφαση της Ελλάδας να θέσει ζήτημα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως δικαιούται, άλλωστε, με βάση το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Ασφαλώς, αυτό δεν αρέσει στην Τουρκία, αλλά χρειαζόμαστε κάθε «βέλος στη φαρέτρα μας».
Αγοραίες εμμονές..., Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 04/08/2010
ΑΥΤΗ είναι η θετική πλευρά των πραγμάτων. Ταυτόχρονα, όμως, η ύφεση αρχίζει να δείχνει τα δόντια της για τα καλά. Η αγορά έχει «καθίσει» και η ανεργία τραβάει την ανηφόρα. Οι διεθνείς οργανισμοί προβλέπουν ότι μπορεί να φτάσει το ποσοστό-ρεκόρ 14%. Ακόμη πιο δυσοίωνη είναι πρόβλεψη της ΓΣΕΕ, που δεν αποκλείει το ποσοστό αυτό να γίνει 20%, αν η σημερινή τάση συνεχιστεί. Και αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμβεί, όσο συνεχίζεται η ασφυκτικά περιοριστική πολιτική την οποία επιβάλλουν οι διεθνείς δανειστές και αποδέχεται αδιαμαρτύρητα η κυβέρνηση.
ΜΠΟΡΕΙ η κυβέρνηση να είναι δέσμια του περίφημου Μνημονίου, ωστόσο έχει υποχρέωση να εξηγήσει στην τρόικα ότι καμία προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν μπορεί να τελεσφορήσει αν αγνοεί το κοινωνικό κόστος. Για παράδειγμα, ο στόχος της αύξησης των εσόδων του κράτους δεν θα επιτευχθεί αν η ύφεση στην αγορά βαθύνει κι άλλο. Και οι κοινωνικές εντάσεις, που μοιραία θα ακολουθήσουν, θα υπονομεύσουν τον στόχο της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ αυτό η κυβέρνηση πρέπει να καταστήσει σαφές στην τρόικα ότι ορισμένες εμμονές της μπορεί να έχουν το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, η πίεση για πώληση μονάδων της ΔΕΗ σε ιδιώτες και μάλιστα με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα προϊδεάζει για αρνητικές εξελίξεις. Η κατ' αυτόν τον τρόπο απελευθέρωση ίσως οδηγήσει -αντίθετα απ' ό,τι προβλέπουν οι υπέρμαχοί της- σε αύξηση της τιμής του ρεύματος για τα νοικοκυριά. Τέτοια απελευθέρωση πρέπει να αποφευχθεί. Ο τιμάριθμος στην Ελλάδα είναι ήδη στα ύψη. Η τσέπη των καταναλωτών δεν αντέχει άλλες επιβαρύνσεις.
Πόλεμος με την τρόικα για τη ΔΕΗ,Τελεσίγραφο στην κυβέρνηση για πώληση μονάδων της, του Γιώργου Φιντικάκη, Τα Νέα 30/07/2010
Προσάρτημα στο μνημόνιο με ρητά χρονοδιαγράμματα για την πώληση του 40% των λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών μονάδων της ΔΕΗ μέχρι τον Μάρτιο του 2011 φέρεται να έχει έτοιμο η τρόικα, σύμφωνα με πληροφορίες από την Κομισιόν.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση αναζητά γραμμές άμυνας απέναντι σε τέτοιες ακραίες λύσεις για το άνοιγμα της αγοράς ηλεκτρισμού, ενώ κύκλοι του υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλάγής μιλώντας στα «ΝΕΑ» δήλωναν άγνοια για την ύπαρξη του προσαρτήματος. Σε κάθε περίπτωση σημείωναν πως η πώληση μονάδων αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για την κυβέρνηση και πως όλοι οι υπουργοί είναι κάθετα αντίθετοι με αυτό το σενάριο.
Παρ΄ όλα αυτά οι πληροφορίες επιμένουν. Σύμφωνα με αυτές, το προσάρτημα (Αnnex) θέτει τελεσίγραφο μέχρι τον Σεπτέμβριο στην κυβέρνηση να έχει δρομολογήσει τους διαγωνισμούς για την πώληση του 40% των υδροηλεκτρικών μονάδων της ΔΕΗ, καθώς επίσης του 40% των λιγνιτικών της, μαζί με τα ορυχεία που τις εξυπηρετούν. Η διαδικασία εκποίησης, σύμφωνα πάντοτε με τις ίδιες κοινοτικές πηγές, θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τον προσεχή Μάρτιο (!), χρονοδιάγραμμα- εξπρές για τα ελληνικά δεδομένα. Το προσάρτημα αναφέρεται και στον ιδιοκτησιακό διαχωρισμό των δικτύων της ΔΕΗ από την επιχείρηση, μέτρο που έρχεται σε αντίθεση με την ίδια την Κοινοτική Οδηγία που δίνει τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις των κρατών- μελών να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο άλλες, λιγότερο επώδυνες λύσεις (δίκτυα σε έναν ανεξάρτητο διαχειριστή, παραμονή της κυριότητάς τους στην επιχείρηση υπό μορφή θυγατρικής).
Δεν αρκεί η απελευθέρωση, του Γιώργου Παπαϊωάννου, Το Βήμα 05/08/2010
Στην περίπτωση της ενέργειας η καλύτερη λειτουργία της αγοράς και η μείωση των τιμολογίων δεν είναι θέμα απελευθέρωσης. Στην ενέργεια η απελευθέρωση σε μεγάλο βαθμό έχει συντελεστεί με τη συμμετοχή ιδιωτών στην παραγωγή. Στον χώρο ήδη δραστηριοποιούνται τρεις όμιλοι (Εdison- Ελληνικά Πετρέλαια, Gaz de FranceΤΕΡΝΑ, Εdessa- Μυτιληναίος). Το πρόβλημα εντοπίζεται στον τρόπο που λειτουργεί η αγορά και ειδικότερα στον τρόπο υπολογισμού της οριακής τιμής του συστήματος από τον ΔΕΣΜΗΕ, όπου η ΔΕΗ ελέγχει την οριακή τιμή ρεύματος αποκλείοντας στην ουσία από την αγορά τους ιδιώτες.
Στην αγορά φαρμάκων το πρόβλημα της πολυφαρμακίας και της καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων μέσω της υπερσυνταγογράφησης δεν πρόκειται να λυθεί με την απελευθέρωση. Οι τιμές των φαρμάκων και το ποσοστό κέρδους των φαρμακοποιών δεν διαμορφώνονται από τον ανταγωνισμό, αλλά ορίζονται από το υπουργείο Οικονομίας, ενώ οι καταναλωτές δεν πληρώνουν από την τσέπη τους τα φάρμακα, την αγορά των οποίων καλύπτουν τα Ταμεία. Το πιθανότερο είναι η απελευθέρωση να φέρει και άλλα φαρμακεία και να αυξήσει την υπερσυνταγογράφηση.
H λερναία ύδρα του ελλείμματος εξωτερικών συναλλαγών, του Γιάννη Παπαδόπουλου, capital.gr 05/08/2010
3) Σε πολλές περιπτώσεις όπου έγινε προσπάθεια να μειωθεί ο ρόλος του κράτους τούτο έγινε όχι στην βάση του ανοίγματος της αγοράς αλλά απλά και μόνο στη λογική της μετατροπής του κρατικού μονοπωλίου σε ιδιωτικό, ή της μοναδικής στο κόσμο ελληνικής λογικής της μετοχοποίησης και πιο πρόσφατα διάθεσης μετοχών. Κατανοητή η ανάγκη άμεσης είσπραξης για λόγους προϋπολογισμού και ελλειμμάτων αλλά στην ουσία παραμένουμε στις ίδιες με πριν συνθήκες ανταγωνισμού και ποιότητας των αγορών.
4) Η Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει μια χώρα των επενδύσεων σε υποδομές όπως πριν 30 χρόνια και δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει στο διάστημα των 25 ετών από την είσοδο της χώρας στην ΕΕ και αμέτρητων ευρωπαϊκών ενισχύσεων, ούτε μια νέα αγορά με διακριτό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα διεθνώς. Το έτος 2010 και είμαστε ακόμη μια οικονομία που το σημαντικό και μεγάλο είναι οι δρόμοι και τα γιοφύρια... Θυμηθείτε τα βασικά spot των δύο μεγάλων κομμάτων το 2004 (γέφυρα Ρίου) και το 2009 (Εγνατία Οδός)...
5) Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που έχει διαρκώς μεταβαλλόμενο φορολογικό σύστημα. Διαχρονικά δε οι συντελεστές αυτοί είναι στο 40% για τις επιχειρήσεις που μοιράζουν μέρισμα, όταν στο διάστημα αυτό πολλές ευρωπαϊκές χώρες για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα τους και να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις μείωσαν και μειώνουν δραστικά τους συντελεστές ακόμη και κάτω από το 20%.
Σε κίνδυνο, επικουρικές των αδύναμων, της Ελένης Κωσταρέλου, Ελευθεροτυπία 05/08/2010
Επεμβάσεις και στις επικουρικές συντάξεις. «Σε ορισμένα Ταμεία θα χρειαστεί να υπάρξει περιορισμός των συντάξεων, ανάλογα με το πώς εξελίσσονται τα οικονομικά τους», τόνισε ο κ. Κουτρουμάνης. Για την ώρα είναι εν αναμονή των αναλογιστικών μελετών, που θα αρχίσουν να βγαίνουν από τον προσεχή Οκτώβριο (βασική και αναλογική σύνταξη) και μέχρι την άνοιξη του 2011 (επικουρικές), βάσει των οποίων θα κριθεί ο «χρόνος ζωής» των επικουρικών ταμείων. Αλλωστε, όπως είπε και ο κ. Κουτρουμάνης, το Ασφαλιστικό δεν έχει κλείσει, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «το συνολικό έργο που χρειάζεται το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας είναι μεγάλο» κι αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων επεμβάσεων.
Κι επειδή το πολιτικό κόστος μόνο από το Ασφαλιστικό είναι τεράστιο, κι ας κάνει ο υπουργός Εργασίας πως δεν τον ενδιαφέρει, τώρα αρχίζουν να στρώνουν το έδαφος για κοινωνικές παροχές, καθώς ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να πάει με άδεια χέρια στη ΔΕΘ στις 11 Σεπτεμβρίου. Το υπουργείο Εργασίας ετοιμάζει νομοσχέδιο «κοινωνικής οικονομίας», το οποίο θα καταθέσει στη Βουλή τέλη Αυγούστου και το οποίο θα περιλαμβάνει παροχή υπηρεσιών κοινωφελούς χαρακτήρα, βοήθεια στο σπίτι, περιβαλλοντική προσφορά, προνοιακά προγράμματα κ.λπ., με τη βοήθεια ανθρώπων που θέλουν να προσφέρουν κοινωνικό έργο. Ο κ. Λοβέρδος έστειλε ήδη επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο για σύγκληση της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων.
|
