|
Η Ελλάδα που αγαπήσαμε στις υδατογραφίες του James Foot, έκθεση στις Σπέτσες, Η Καθημερινή 04/08/2010
Λάτρης της Ελλάδας, ο Τζέιμς Φουτ μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα σε δύο πατρίδες, το Λονδίνο και τη Λακωνία. Εχει σπίτι στο Κυπαρίσσι, ένα από τα ωραιότερα παραθαλάσσια χωριά της πατρίδας μας, η επιτομή της ομορφιάς της Μεσογείου.
Εκεί, και στη γύρω περιοχή, όπως και στα νησιά του Αργοσαρωνικού, στη Λακωνία και στην Αργολίδα, ο Τζέιμς Φουτ είδε τα πεύκα, που μυρώνουν τον θαλασσινό αέρα, τα λιόδεντρα, τα ξωκλήσια και τα αρχοντικά, αγάπησε τους ανθρώπους του τόπου και είχε μάτι μόνο για όσα μένουν και αξίζουν. Εντόπισε τους παλιούς μαντρότοιχους, τις κεραμιδένιες στέγες, τις γέρικες θύρες, σήκωσε το βλέμμα στα καμπαναριά και στον γαλανό ουρανό.
ΡΟΝΑΛΝΤ ΓΙΑΝΣΕΝ Ελλάδα - ΔΝΤ: Ποιος σώζει ποιον, του Γιώργου Τσιάρα, Το Βήμα 01/08/2010
Τι λέει; «Σε τρία χρόνια από σήμερα η Ελλάδα θα κληθεί να αντιμετωπίσει ακόμη μεγαλύτερα ελλείμματα, ενώ η απασχόληση και η οικονομική ανάπτυξη θα έχουν θυσιαστεί.Το μόνο που θα αλλάξει με το πακέτο διάσωσης είναι η ιδιοκτησία του χρέους. Το ελληνικό χρέος στην ουσία μεταβιβάζεται από τους ισολογισμούς των τραπεζών στους προϋπολογισμούς των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων- και ο πραγματικός στόχος της επιχείρησης είναι η διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών... από την πιθανότητα μιας ελληνικής χρεοκοπίας» γράφει χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του.
Επειτα από μια σύντομη αναδρομή στο ιστορικό της κρίσης- όπου τονίζονται τα μεγάλα δημοσιονομικά λάθη των κυβερνήσεων της τελευταίας δεκαετίας, τα «μαγειρέματα» της Στατιστικής και τα τεράστια επικοινωνιακά σφάλματα της παρούσας κυβέρνησης από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά που οδήγησαν σε «διαδοχικά κύματα κερδοσκοπίας», στέρησαν τη χώρα από κάθε δυνατότητα δανεισμού και ουσιαστικά την οδήγησαν δεμένη χειροπόδαρα στο μνημόνιοο Γιάνσεν μπαίνει στο «ζουμί» αναλύοντας διεξοδικά το βαρύτατο τίμημα που καλείται να πληρώσει ο ελληνικός λαός για την υποτιθέμενη «διάσωσή» του. Καταλήγει ότι βασικός στόχος του προγράμματος προσαρμογής είναι η ταχύτατη εξάλειψη του πρωτογενούς ελλείμματος μέσω των ήδη γνωστών, ασφυκτικών για μεγάλες μάζες του πληθυσμού μέτρων αλλά και όσων έρχονται. «Τα μόνα ελλείμματα που θα επιτραπεί στην Ελλάδα να δημιουργήσει τα επόμενα χρόνια θα είναι αυτά που θα οδεύουν κατευθείαν στην πληρωμή των τόκων και χρεολυσίων» καταλήγει.
(...)
«Τη διάσωση ποιου;»
«Για τι και για τη διάσωση ποιου μιλάμε;» διερωτάται. Για να απαντήσει αμέσως:
«Ο σκοπός του πακέτου διάσωσης είναι η μεταβίβαση χρέους από τις (κυρίως ιδιωτικές) τράπεζες σε δημόσια χέρια. Τα 110 δισ. ευρώ που δίνονται στην Ελλάδα από το ΔΝΤ και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα χρησιμοποιηθούν κυρίως για την αποπληρωμή των τραπεζών και των θεσμικών επενδυτών που κατέχουν σήμερα τα ελληνικά χρεόγραφα. Τράπεζες, ασφαλιστικές και Ταμεία θα είναι οι αληθινοί ωφελημένοιαφού η πιθανότητα μιας ελληνικής στάσης πληρωμών έχει απομακρυνθεί».
Η Ελλάδα και η δύναμη της αρνητικής σκέψης, των Τhierry Μaleret, Οlivier Οulier, Το Βήμα 04/08/2010
Πρώτα απ΄ όλα, οι «ακραίες κρίσεις» αποδίδουν. Το νευρικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού, όταν αναμένουμε κάποια επιβράβευση, ενεργοποιείται πολύ νωρίτερα από εκείνο που χρησιμοποιείται για την εκτίμηση του κινδύνου. Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί και διαμορφωτές γνώμης γνωρίζουν ότι η επιβράβευση κάποιου που προβλέπει ακραία αποτελέσματα είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη ενός άλλου που απλώς αρκείται σε αναλύσεις των δεδομένων. Με άλλα λόγια, ένας αρθρογράφος επωφελείται πολύ περισσότερο από την πρόβλεψη ενός «δυσοίωνου» γεγονότος από ό,τι αν ασχοληθεί με τα δεδομένα τα οποία οδηγούν σε ένα περίπλοκο και αβέβαιο συμπέρασμα. Επομένως μια απόλυτη πρόβλεψη περί «ενδεχόμενης κατάρρευσης του ευρώ» θα ανταμειφθεί με δημοσιογραφική επιτυχία και αναγνώριση από τον πνευματικό κόσμο. Και αν αποδειχθεί λανθασμένη, μπορεί να μη γίνει καν αντιληπτή.
Άλλο ένα πρόβλημα είναι η στενή πλαισίωση των επιλογών και η αυξανόμενη εξειδίκευση των σημερινών επιστημόνων. Αυτό επηρεάζει τις επιλογές των επενδυτών σε μεγάλο βαθμό, καθώς τείνουν να ενεργούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το περιβάλλον τους. Σκέφτονται μέσα σε «κουτάκια» και συχνά αδυνατούν να «συνδέσουν τις τελείες». Για παράδειγμα, πριν από τις 2 Μαΐου, όταν η κυβέρνηση της Αθήνας τελικά υπέγραψε τη συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ενωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι αγορές ήταν πεπεισμένες για την αφερεγγυότητα της Ελλάδας, αρνούμενες να πιστέψουν ότι η πολιτική θα μπορούσε να επιβληθεί στην οικονομική πραγματικότητα. Για να το θέσουμε πιο απλά, δεν ένωσαν τις τελείες μεταξύ της πολιτικής και της οικονομίας.
Απελευθέρωση με μικρό καλάθι, του Δημήτρη Καστριώτη, Το Βήμα 04/08/2010
Μήπως παρά ταύτα θα έπεφταν οι τιμές, αν καταργούνταν οι ελάχιστες νόμιμες αμοιβές; Ασφαλώς. Τότε ο δικηγόρος θα έπαιρνε ίσως λίγο λιγότερα, αλλά όλα μαύρα, ο δε πελάτης του θα πλήρωνε αμέσως 513 ευρώ λιγότερα, σχεδόν τα μισά απ΄ ό,τι κατέβαλε τώρα. Με τη διαφορά ότι έτσι ούτε το κράτος θα έπαιρνε φόρο, ούτε ο Δικηγορικός Σύλλογος και το Ταμείο θα είχαν έσοδα.
Τα παραπάνω δεν επάγονται ότι οι ρυθμίσεις περί κλειστών επαγγελμάτων ή ελαχίστων αμοιβών είναι πάντοτε ορθολογικές, ούτε ότι σε ορισμένους κλάδους δεν θα υπήρχε όντως μείωση τιμών αν καταργούνταν. Αν όμως δεν θέλουμε να ζούμε με μύθους, πρέπει να έχουμε συναίσθηση ότι οι φορολογικές επιβαρύνσεις είναι συχνότατα πολύ επαχθέστερες από τις αμοιβές. Η απελευθέρωση δεν θα ρίξει τα τιμολόγια παρά μόνον εάν, μαζί με τις αμοιβές, μειωθεί (συνήθως διά της παράνομης αποφυγής) το «δημόσιο» μερίδιο.
Με την ίδια λογική πρέπει να προσεγγίσει κανείς την προβαλλόμενη άποψη ότι η κατάργηση των περιορισμών θα αυξήσει δήθεν το ΑΕΠ. Σε ορισμένους τομείς, μπορεί. Στους περισσότερους, δύσκολα. Δεν νομίζω ότι αποφάσισε κανείς να αγοράσει ακίνητο αλλά τον απέτρεψαν τα συμβολαιογραφικά έξοδα, ούτε ότι τα κόμιστρα των βυτιοφόρων, οσοδήποτε αναχρονιστικά, ματαίωσαν μεταφορές που διαφορετικά θα γίνονταν. Ακόμη και όπου οι τιμές πέσουν, είναι πιθανότερο ότι το προϊόν θα αναδιανεμηθεί (π.χ. υπέρ των αγοραστών ακινήτων και εις βάρος των συμβολαιογράφων) παρά ότι θα αυξηθεί.
Το αυτονόητο άργησε δέκα μήνες, Ελευθεροτυπία 03/08/2010
ΑΥΤΕΣ τις μέρες είχαμε ένα τέτοιο παράδειγμα. Μόλις χθες ανέλαβε τα καθήκοντά του ο νέος διοικητής του ΙΚΑ. Η επιλογή του δεν έγινε με ανοιχτή διαδικασία. Δικαιολογημένα -θα μπορούσε να πει κανείς- εφ' όσον η κυβέρνηση έκρινε ότι έπρεπε να επιλέξει δοκιμασμένη λύση στο μεγαλύτερο ασφαλιστικό ίδρυμα της χώρας. Τότε, όμως, τίθεται το εύλογο ερώτημα: γιατί η τοποθέτησή του έπρεπε να καθυστερήσει δέκα μήνες;
Ο ΝΕΟΣ διοικητής δεν είναι άγνωστο πρόσωπο. Παλαιός συνδικαλιστής, ήταν δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου, ως γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ, την περίοδο της αντιπολίτευσης. Πριν από λίγο καιρό τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας. Ηταν, δηλαδή, δίπλα στον αρμόδιο και για τη σημερινή τοποθέτησή του υπουργό.
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ και ο διοικητής μίλησαν χθες για το μεγάλο πρόβλημα της εισφοροδιαφυγής που αντιμετωπίζει το ΙΚΑ. Το ποσόν που οι μελέτες υπολογίζουν ότι χάνεται για το Ταμείο και τους ασφαλισμένους του -το καρπώνονται οι εργοδότες που δεν ασφαλίζουν τους εργαζομένους τους- αγγίζει τα εννιά δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Αν καταφέρει να εισπράξει έστω το ένα πέμπτο από αυτά, αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων του.
«Υψηλής τάσης» ρίσκο για την τρίτη δόση του δανείου, Ελευθεροτυπία 04/08/2010
Οι κοινοτικοί επιμένουν πάντως να κρατούν ψηλά το θέμα της «βίαιης απελευθέρωσης» με πώληση μονάδων της ΔΕΗ, στέλνοντας τελεσίγραφο στην ελληνική πλευρά να έχει οριστικοποιήσει τις αποφάσεις της μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου, μήνα κατά τον οποίο η Ελλάδα έχει δεσμευθεί ότι θα έχει άρει τις στρεβλώσεις στη χονδρεμπορική αγορά και θα έχει προχωρήσει στην αναδιάρθρωση των τιμολογίων ρεύματος. Τόσο κατά τη συνέντευξη Τύπου που θα παραχωρήσουν πιθανότατα αύριο όσο και μέσω της έκθεσης που οριστικοποιείται σήμερα, οι εκπρόσωποι της τρόικας αναμένεται ότι θα ανοίξουν τα χαρτιά τους.
Οπως κατέστη εμφανές από τη χθεσινή έκτακτη συνάντηση της αρμόδιας υπουργού Τίνας Μπιρμπίλη με τους εκπροσώπους της τριμερούς επιτροπής, η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρισμού αναδεικνύεται σε απαραίτητη προϋπόθεση για την αποδέσμευση της τρίτης δόσης του δανείου προς τη χώρα μας στο τέλος Δεκεμβρίου, με την ελληνική πλευρά να έχει μπροστά της ελάχιστο χρόνο και εξαιρετικά δύσκολο έργο.
ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ: Θα φτάσουμε στα άκρα αν πουλήσετε εργοστάσια, Η Αυγή 03/08/2010
"Θα φτάσουμε στα άκρα" και "θα ματώσουμε", προειδοποιεί, μεταξύ άλλων σε μήνυμα που απέστειλε στα κινητά των βουλευτών της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ αλλά και σε υπουργούς, ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, Ν. Φωτόπουλος, προειδοποιώντας την κυβέρνηση να μην υποκύψει στην εντολή της τρόικας για πώληση του 40% των μονάδων της ΔΕΗ.
Eλληνο-τουρκική συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Αιγαίου επιθυμούν οι ΗΠΑ, από strategyreport.gr 01/08/2010
Σε ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας προχώρησε ο ειδικός απεσταλμένος του State Department για την ενέργεια στην Ευρασία, Richard Morningstar. Σε συνέντευξή του στη Καθημερινή, o Aμερικανός αξιωματούχος προκρίνει εμπορική συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που βρίσκονται στο Αιγαίο, ακόμη και αν προηγουμένως δεν έχουν επιλύσει τις μεταξύ τους διαφορές ενώ χαρακτηρίζει το Αιγαίο «αμφισβητούμενη περιοχή». Πρόκειται για τις πρώτες επίσημες δηλώσεις αξιωματούχου των ΗΠΑ μετά την απόφαση σύστασης ελληνικού δημόσιου φορέα για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων αλλά και τη δημοσίευση της προκήρυξης διεθνούς διαγωνισμού από την ΤRAO (Turkiye Petrolleri Anonim Ortakligi) για την πραγματοποίηση τρισδιάστατων σεισμικών ερευνών (3D seismics) σε θαλάσσια περιοχή 1.100 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μεγάλο μέρος της οποίας καλύπτει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) Καστελόριζου.
Why We Must Judge, It’s not all relative: Without judgment, a society loses its sense of justice, by Roger Berkowitz, Fall 2010 Issue of Democracy magazine
Judgment is in short supply, and not just in the media. President Obama has made it clear that he has no interest in prosecuting and determining the responsibility of the torturers. As he said in April 2009, “This is a time for reflection, not retribution.” “Nothing,” he said, “will be gained by spending our time and energy laying blame for the past.” And so, seven years after the first death by torture in the war on terror, six years after the photos from Abu Ghraib, two years after Vice President Dick Cheney admitted that he personally authorized waterboarding and other techniques of torture, and two years after Barack Obama was elected, the vast majority of those who conceived, justified, and carried out the U.S. policy of torture—acts that are inhuman, unjust, and illegal by both international and domestic law—have not been accused, tried, or judged. Eleven low-ranking army personnel were court-martialed after Abu Ghraib. For the murder of Major General Abed Hamed Mowhoush, Chief Warrant Officer Lewis Welshofer Jr. was convicted of negligent homicide, but given no jail time and not even discharged from the army. Aside from these scapegoats, the vast majority of those involved in the torture regime continue to work for the government. While Obama worries about a rush to judgment, our real problem is that we have abdicated our right and our duty to judge at all.
(...)
Our unwillingness to judge is also part and parcel of liberalism itself. There is, as Arendt has written, a great temptation to explain away evil and perversion by means of liberal rationalizations. Liberals are so prone to suspend judgment in the name of tolerance that they are susceptible to a values vacuum. To sympathize with the plight of the poor is unquestionably humane. But well-meaning liberal paternalism that insists the poor be hidden in shelters and offers up compassion in the form of a dehumanizing bureaucracy deprives those we are trying to help of the basic respect of being free and independent persons. To worry about our impact on our planet and expose corporate irresponsibility shows farsightedness. But to hope that politicians will solve the problem while we drive our SUVs, swim in our heated pools, and run our air conditioners reflects a profound unwillingness to judge ourselves and those around us.
Israeli colonel, three Lebanese soldiers and journalist killed in border clashes, by Harriet Sherwood, The Guardian 03/08/2010
Lethal Clash at Israeli-Lebanon Border, by Isabel Kershner and Nada Bakri, The New York Times 03/08/2010
|
