|
(Πηγή: http://www.matia.gr/7/78/7806/7806_3_12.html)
H Σέχτα της Πλάκας, από Sleeping-Village.blogspot.com, 29/7/2010.
Ακριβή μου Ελλάδα, Editorial, Ελεύθερος Τύπος 02/08/2010
Οι εκτιμήσεις του αρμόδιου υφυπουργού κ. Γ. Νικητιάδη για μείωση των τουριστικών εσόδων φέτος κατά 10% σε σχέση με πέρυσι, είναι μάλλον αισιόδοξες εάν κρίνουμε από την εικόνα που παρουσιάζουν βασικοί τουριστικοί προορισμοί της χώρας.
Η κυβέρνηση υπονόμευσε τις προοπτικές του τουρισμού σχεδόν με την ανάληψη των καθηκόντων της. Οι αναφορές του πρωθυπουργού για το ρεκόρ της διαφθοράς και οι ανεύθυνες δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών περί Τιτανικού στην οικονομία δημιούργησαν μία αρνητική εικόνα για το μέσο ευρωπαίο τουρίστα, που δεν θα ήθελε να πραγματοποιήσει τις διακοπές του σε μία χώρα που αυτοδυσφημείται.
Η κατάσταση χειροτέρεψε από τις συνεχείς κινητοποιήσεις διάφορων επαγγελματικών ομάδων όπως οι λιμενεργάτες και οι ιδιοκτήτες φορτηγών αλλά και από το χαμηλό επίπεδο της δημόσιας διοίκησης που επέτρεψε να είναι κλειστά δεκάδες μουσεία, ελλείψει ωρομισθίων.
Εξομαλύνεται πλήρως η κατάσταση στην αγορά, του Δημήτρη Δελεβέγκου, capital.gr 02/08/2010
Τί άλλαξε την στάση των απεργών
Η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης, όπως και η εμπέδωση της επίταξης (που αποφασίστηκε με σημαντική καθυστέρηση) οδήγησαν τους απεργούς στην αποδοχή της πρόσκλησης του υπουργείου Υποδομών για διάλογο, με ταυτόχρονη άρση της επίταξης και λύση της απεργίας.
Έτσι μετά από μία μαραθώνια σύσκεψη της ομοσπονδίας χερσαίων μεταφορών, με την «βάση» των συνδικαλιστών να ζητούν τη συνέχιση των κινητοποιήσεων, αποφασίστηκε η αναστολή της απεργίας με μία, ωστόσο, σημαντική προϋπόθεση.
Η κυβέρνηση δηλαδή να μην αθετήσει τις δεσμεύσεις που παρείχε στους συνδικαλιστές για βελτίωση ορισμένων σημείων του νομοσχεδίου.
Σημειώνεται ότι οι ιδιοκτήτες Δ.Χ. φορτηγών και βυτιοφόρων επιδιώκουν την άμβλυνση της οικονομικής ζημιάς που προκαλείται για όσους πρόσφατα αγόρασαν άδεια, η αξία της οποίας θα εκμηδενιστεί με την απελευθέρωση της αγοράς.
Ζητούν επίσης, την ύπαρξη επιπρόσθετων φορολογικών ελαφρύνσεων, όπως και την διευκρίνιση του τρόπου με τον οποίο θα εντάσσονται στις ρυθμίσεις του Αναπτυξιακού νόμου.
Φόβος που κόβει μονέδα, της Τασούλας Kαραϊσκάκη, Η Καθημερινή 01/08/2010
Στην Ολλανδία αγόρασαν 31 εκατ. δόσεις εμβολίου κατά της νέας γρίπης, χρησιμοποίησαν 11 εκατ. και θα καταστρέψουν 18 εκατ. καθώς πλησιάζει η ημερομηνία λήξης τους. Στη Γαλλία αγόρασαν 94 εκατ. δόσεις, χρησιμοποίησαν 5 εκατ. και απέτυχαν να πουλήσουν τα υπόλοιπα σε άλλη χώρα. Στην Ιταλία αγόρασαν 24 εκατ. δόσεις και χρησιμοποίησαν μόνο 800.000. Στην Ελλάδα το υπουργείο Υγείας παρήγγειλε 16 εκατ. δόσεις, από την πρώτη παρτίδα των 8 εκατ. παρέλαβε τελικώς 3,6 εκατ. (προς 25,2 εκατ. ευρώ) και ακύρωσε τη δεύτερη παρτίδα των 8,4 εκατ. δόσεων. Εμβολιάστηκαν μόνο 364.559 άτομα. Το Κεντρικό Εργαστήριο Δημόσιας Υγείας στη Βάρη διένειμε 1,2 εκατ. δόσεις και διαθέτει ακόμη 2,4 εκατ. Αγνωστο πόσες, συμπεριλαμβανομένων των 835.441 αχρησιμοποίητων δόσεων στα εμβολιαστικά κέντρα και τα νοσοκομεία, έληγαν τον Μάιο, πόσες θα λήξουν τον Αύγουστο και πόσες μέσα στο 2011. (Για την αγορά των εμβολίων, το υπουργείο Υγείας έλαβε δάνειο 200 εκατ. ευρώ με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Θεωρητικά, τα 174,8 εκατ. ευρώ που εξοικονομήθηκαν από την ακύρωση των παραγγελιών χρησιμοποιήθηκαν για να καλυφθούν άλλες ανάγκες. Ποιες;)
(...)
Ο φόβος απεδείχθη πιο μεταδοτικός από τον ιό. Προσέβαλε δισεκατομμύρια πολιτών, ενώ πολύ ισχυρός απεδείχθη και ο ιός της φιλοχρηματίας, κυρίως μεταξύ των συμβούλων των υπουργείων Υγείας και του ΠΟΥ. Οι δύο ιοί δημιούργησαν μια τεράστια αγορά με μυθικά κέρδη. Εκατοντάδες εκατομμύρια δόσεις διατέθηκαν, δισεκατομμύρια τα κέρδη για τις φαρμακευτικές εταιρείες. Δεν είναι να απορείς λοιπόν που αυτές ξοδεύουν για τις ανάγκες των «πλασιέ» τους, μόνο στις ΗΠΑ, 135 εκατ. δολάρια, ποσό υπερδιπλάσιο εκείνου που δαπανούν για τον ίδιο σκοπό, π. χ. οι πετρελαϊκές...
Από το Watergate στο WikiLeaks, της Ειρήνης Ψυχάρη, Το Βήμα 01/08/2010
ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, τρεις μεγάλοι πόλεμοι και μία μοναδική παραίτηση προέδρου των ΗΠΑ. Το Wikigate δεν είναι Watergate και ο Ομπάμα δεν είναι Νίξον. Αλλά οι διαρροές και η μεγάλη παράδοση της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας συνεχίζονται, ντροπιάζοντας Λευκό Οίκο και Πεντάγωνο. Αξιος διάδοχος των ρεπόρτερ της «Washington
Ρost» είναι, το 2010, ο Τζούλιαν Ασάντζ της ιστοσελίδας WikiLeaks. Εφερε στο φως της δημοσιότητας δεκάδες χιλιάδες απόρρητα έγγραφα του αμερικανικού στρατού που δείχνουν στα μάτια όλου του κόσμου τα εγκλήματα πολέμου και την αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής στο Αφγανιστάν. Πρόκειται για μια διαρροή- μαμούθ και παίρνει τη θέση της στην Ιστορία, μετά το «βαθύ λαρύγγι» του Watergate και τα Ρentagon Ρapers του Βιετνάμ.
Ενας άγνωστος πόλεμος, του Ν.Ζηργάνου, Ελευθεροτυπία 01/08/2010
Οι 76.000 σελίδες που ήδη αναρτήθηκαν στον κυβερνοχώρο (σύντομα θα δημοσιοποιηθούν και οι υπόλοιπες 16.000) μας δίνουν μια ευρεία γνώση για τον τρόπο που διεξάγεται αυτός ο πόλεμος στην μικροκλίμακα μιας επιχείρησης, μας περιγράφουν ανάγλυφα την αντίληψη που έχουν τα ξένα στρατεύματα για την αξία της ζωής των αμάχων, τις προσπάθειες συγκάλυψης εγκλημάτων -εγκλήματα πολέμου, σύμφωνα με τον ιδρυτή του «WikiLeaks»- αλλά κυρίως μας εμπεδώνουν την αντίληψη πως η βαθιά διεφθαρμένη κυβέρνηση στην Καμπούλ είναι σήμερα πιο αδύναμη από ό,τι πριν από λίγα χρόνια και οι Ταλιμπάν όλο και δυναμώνουν, παρά την αύξηση των αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων και τα 300 δισ. δολάρια που έχει κοστίσει μέχρι στιγμής αυτός ο πόλεμος.
Από τη σταχυολόγηση των εγγράφων προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι:
*Το Πεντάγωνο έχει εκπονήσει λίστα θανάτου για 2.000 στελέχη των αφγανών ανταρτών που δολοφονούνται από ειδική ομάδα του στρατού (Task Force 373) έξω από κάθε νομική διαδικασία.
* Ανακοινώνονται επισήμως πολύ λιγότεροι θάνατοι αμάχων από την πραγματικότητα και γίνεται προσπάθεια συγκάλυψης του τεράστου αριθμού των «παράπλευρων απωλειών».
* Οι αμερικανικές αρχές κάνουν τα στραβά μάτια σε περιπτώσεις που δολοφονούνται ή εκτελούνται άμαχοι από φιλικές τους αφγανικές πολιτοφυλακές.
* Οι Αμερικανοί ανέχονται και συνεργάζονται με βαρόνους του οπίου, με αντάλλαγμα τη συμπόρευσή τους με την κυβέρνηση Καρζάι.
* Υπάρχει ειδικό σχέδιο της CIA επηρεασμού και παραπληροφόρησης της δυτικής κοινής γνώμης για να μειωθεί ο αρνητικός αντίκτυπος του πολέμου και για να συνεχιστεί η αποστολή ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων παρά την αντίθεση των λαών της Ευρώπης.
Οι επιδιώξεις των Βούλγαρων στη Μακεδονία, της Κατερίνας Τσέκου, Η Καθημερινή 01/08/2010
Οι προσπάθειες αφελληνισμού του πληθυσμού
Ο Ελληνισμός, ανεπιθύμητος στη βουλγαροκρατούμενη Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη υπέστη, κατά την τρίχρονη κατοχή (1941 - 1944), μέτρα κατάργησης κάθε εθνικής και θρησκευτικής του ελευθερίας, αλλά και σκληρότατα μέτρα εξόντωσής του:
- Κατάλυση του ελληνικού κράτους σε όλες του τις εκδηλώσεις (Διοίκηση, Εκκλησία, Παιδεία...).
- Ανάληψη της δημόσιας και ιδιωτικής οικονομικής ζωής από το βουλγαρικό κράτος και από Βούλγαρους ιδιώτες (αναγκαστικός συνεταιρισμός, απαγόρευση άσκησης επαγγελμάτων...).
- Αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου με την απομάκρυνση των στηριγμάτων του, πνευματικών, κοινωνικών, ηθικών, τις απελάσεις, τη στρατολογία και την απαγωγή των ανδρών μακριά από τις εστίες τους (ομηρία, «τάγματα εργασίας»).
- «Βουλγαροποίηση» του ελληνικού στοιχείου, με την υποχρέωση έκδοσης βουλγαρικής ταυτότητας, πίεση για δήλωση βουλγαρικής εθνικότητας, υποχρεωτική χρήση βουλγαρικής γλώσσας σε όλες τις εκδηλώσεις της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής κ.ά.
- Οικονομική αφαίμαξη του ελληνικού στοιχείου με την επιβαλλόμενη ανεργία, τη βαριά φορολογία, τον αναγκαστικό δανεισμό από το βουλγαρικό Δημόσιο, τις αρπαγές κ.ά.
- Τρομοκράτηση, βιαιοπραγίες, απαγορεύσεις, εξαθλίωση των λαϊκών τάξεων, κυρίως με τους περιορισμούς στη διατροφή, το νερό, τον φωτισμό.
- Δημογραφική αραίωση του τόπου, καθώς με τις διάφορες πιέσεις προωθούνταν η εκούσια ή ακούσια μετανάστευση των Ελλήνων κατοίκων του.
- Αλλοίωση της εθνολογικής σύνθεσης με τον εποικισμό με Βούλγαρους εθελοντές εποίκους.
- Προπαγάνδα του βουλγαρικού ενδιαφέροντος με την οργάνωση συνεδρίων, διασκέψεων κ.ά., την κατασκευή τεχνικών έργων κ.ά. διαφημιζόμενων με απροκάλυπτες τυμπανοκρουσίες από τον βουλγαρικό Τύπο.
- Εμφάνιση μορφωτικού - καλλιτεχνικού - «εκπολιτιστικού» έργου με εκδηλώσεις στις κατεχόμενες περιοχές προς επίδειξη του βουλγαρικού χαρακτήρα της «Νέας Βουλγαρίας» (κοινής καταγωγής, θρησκείας, γλώσσας, ηθών και εθίμων).
Ελλάδα και Wall Street: Η ίδια τραγωδία, διαφορετικά σενάρια, του Walden Bello (απόδοση από τον Ζώη Σταθερό), omadeon.wordpress.com
Δύο είναι οι βασικοί λόγοι για τους οποίους η ελληνική αφήγηση έχει περιοριστεί σε ένα τετριμμένο προειδοποιητικό μύθο για λαούς που τάχα ζουν πέρα από τις δυνατότητές τους, αντί για μια περίπτωση χρηματοπιστωτικής ανευθυνότητας από την πλευρά των τραπεζιτών και των επενδυτών.
Πρώτα απ’όλα, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σφετερίστηκαν επιτυχώς την αφήγηση της κρίσης για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς. Οι μεγάλες τράπεζες ανησυχούν πλέον πραγματικά για την απαίσια κατάσταση των ισολογισμών τους οι οποίοι έχουν πληγεί από τα τοξικά επισφαλή στοιχεία του ενεργητικού τους και συνειδητοποιούν πως υπερεπέκτειναν σοβαρά τις δανειοδοτικές τους πράξεις. Ο κύριος τρόπος με τον οποίον προσπαθούν να ανοικοδομήσουν τους ισολογισμούς τους είναι η δημιουργία νέων κεφαλαίων χρησιμοποιώντας τους ίδιους τους δανειστές τους ως ενέχυρο. Με βάση τον κεντρικό άξονα της στρατηγικής αυτής, οι τράπεζες επιδιώκουν να πείσουν τις δημόσιες αρχές για τη διάσωσή τους για μια ακόμη φορά, όπως ακριβώς οι αρχές είχαν κάνει και στην πρώτη φάση της κρίσης με τη μορφή κεφαλαίων διάσωσης και ένα χαμηλό βασικό επιτόκιο δανεισμού.
(...)
Ο δεύτερος λόγος για την προώθηση της αφήγησης περί «ζωής πέραν των δυνατοτήτων» στην περίπτωση της Ελλάδας και άλλων υπερχρεωμένων χωρών είναι για να εκτρέψει τις πιέσεις για αυστηρότερο χρηματοπιστωτικό ρυθμιστικό πλαίσιο, που προέρχονται από πολίτες και κυβερνήσεις από την έναρξη της παγκόσμιας κρίσης. Οι τράπεζες θέλουν και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Εξασφάλισαν κεφάλαια διάσωσης από τις κυβερνήσεις κατά την πρώτη φάση της κρίσης, αλλά δεν θέλουν να αποδεχτούν αυτό που οι κυβερνήσεις είπαν στους πολίτες τους πως αποτελούσε ουσιαστικό μέρος της συμφωνίας για τη διάσωσή τους: την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού ρυθμιστικού πλαισίου.
Οι κυβερνήσεις, από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως την Κίνα και την Ελλάδα, είχαν καταφύγει σε τεράστια προγράμματα τόνωσης της ρευστότητας των τραπεζών για να στηρίξουν την πραγματική οικονομία από την κατάρρευση κατά την πρώτη φάση της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Οι τράπεζες, προωθώντας μια αφήγηση που μετακινεί τους προβολείς από την έλλειψη ρυθμιστικού πλαισίου στις τεράστιες δαπάνες των κυβερνήσεων ως το κύριο πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας, επιδιώκουν να αποφευχθεί η επιβολή ενός αυστηρού ρυθμιστικού καθεστώτος.
Οι Αλβανοί και οι Γεωργιανοί φεύγουν, οι Ασιάτες έρχονται, του Κώστας Ονισένκο, Η Καθημερινή 01/08/2010
«Πλέον στην Ομόνοια μένουν πολλοί αλλοδαποί από ασιατικές και αφρικανικές χώρες. Η ενοικίαση σε αυτούς, καθώς πολλοί δεν έχουν νόμιμα χαρτιά ή δεν είναι ασφαλισμένοι, εμπεριέχει ένα ρίσκο» συμπληρώνει ο ίδιος. Η Ομόνοια αποτελεί πόλο έλξης για αλλοδαπούς εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια πολλές επιχειρήσεις που ανήκαν σε αλλοδαπούς (π. χ. Αλβανούς) έχουν αλλάξει αντικείμενο εργασιών και χέρια, περνώντας σε νεότερους μετανάστες, αυτή τη φορά από ασιατικές και αφρικανικές χώρες. Αντίστοιχα, παλαιότεροι μετανάστες έχουν εγκαταλείψει το κέντρο και ως τόπο διαμονής αλλά και ως τόπο συνάθροισης και μετακινούνται προς άλλες περιοχές, όπως τα Πατήσια, οι Αμπελόκηποι, η Καλλιθέα κ. ά.
«Από τους πρώτους μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στο κέντρο της Αθήνας ήταν οι ομογενείς από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Αυτοί έφτιαξαν δικά τους καταστήματα, πολλά γουναράδικα που συνέβαλαν θετικά στην ανάπτυξη της περιοχής με τον κόσμο που μαζευαν. Ταυτόχρονα, στις αρχές του ’90, άρχισε η εισροή Αλβανών οι οποίοι επίσης εγκαταστάθηκαν στο κέντρο αφήνοντας το δικό τους στίγμα», μας λέει ο ξενοδόχος Μανώλης Καρδάμης που ζει και εργάζεται κυριολεκτικά όλη τη ζωή του στο κέντρο της Αθήνας. «Τα επόμενα χρόνια, στα μέσα της ίδιας δεκαετίας, άρχισαν να έρχονται μετανάστες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τα Βαλκάνια. Τα τελευταία χρόνια, εκτός από τους Ελληνες, και εκείνοι οι πρώτοι μετανάστες αφήνουν την περιοχή. Πλέον, οι περισσότεροι ξένοι που κινούνται σε αυτούς τους δρόμους είναι Ασιάτες και Αφρικανοί» αναφέρει. Λιγοστοί είναι οι Αλβανοί που μαζεύονται τις Κυριακές στα περίπτερα της πλατείας Ομονοίας συζητώντας με πάθος για τα θέματα που γράφουν τα πρωτοσέλιδα των αλβανικών εφημερίδων. Ακόμα και οι οικιακές βοηθοί από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ αποφεύγουν πια την πλατεία του Αγίου Κωνσταντίνου, στέκι το οποίο τις «φιλοξενούσε» τα τελευταία 15 χρόνια.
WikiLeaks Posts Mysterious ‘Insurance’ File, by Kim Zetter, Wired 30/07/2010
WikiLeaks, on Sunday, posted several files containing the 77,000 Afghan war documents in a single “dump” file and in several other files containing versions of the documents in various searchable formats.
Cryptome, a separate secret-spilling site, has speculated that the new file added days later may have been posted as insurance in case something happens to the WikiLeaks website or to the organization’s founder, Julian Assange. In either scenario, WikiLeaks volunteers, under a prearranged agreement with Assange, could send out a password or passphrase to allow anyone who has downloaded the file to open it.
It’s not known what the file contains but it could include the balance of data that U.S. Army intelligence analyst Bradley Manning claimed to have leaked to Assange before he was arrested in May.
In chats with former hacker Adrian Lamo, Manning disclosed that he had provided Assange with a different war log cache than the one that WikiLeaks already published. This one was said to contain 500,000 events from the Iraq War between 2004 and 2009. WikiLeaks has never commented on whether it received that cache.
The Great (Double) Game, by Thomas Friedman, The New York Times 31/07/2010
It is more complicated. This double game goes back to 9/11. That terrorist attack was basically planned, executed and funded by radical Pakistanis and Saudis. And we responded by invading Iraq and Afghanistan. Why? The short answer is because Pakistan has nukes that we fear and Saudi Arabia has oil that we crave.
So we tried to impact them by indirection. We hoped that building a decent democratizing government in Iraq would influence reform in Saudi Arabia and beyond. And after expelling Al Qaeda from Afghanistan, we stayed on to stabilize the place, largely out of fears that instability in Afghanistan could spill into Pakistan and lead to Islamist radicals taking over Islamabad and its nukes.
That strategy has not really worked because Pakistan and Saudi Arabia are built on ruling bargains that are the source of their pathologies and our fears.
Could Japan Collapse?, by Paul Jackson, The Diplomat 08/07/2010
And when it comes to debt, Tokyo has plenty of it. In fact, Japan has the highest proportion of outstanding debt in relation to GDP among major economies. The Ministry of Finance officially calculates Japan’s gross national debt in 2010 at 181 percent of GDP (though the latest figures suggest it’s closer to 200 percent), far in excess of the Eurostat figure for Greek national debt of 115 percent (2009). Meanwhile, to pay for this year’s 92.3 trillion yen budget, Japan needs to issue 44.3 trillion yen’s worth of new government bonds. That’s more than the 37.4 trillion yen it expects to raise from taxes for the year. Servicing the national debt now uses 22.4 percent of that budget, well in excess of spending on public works, education, science and defence spending combined.
Titanic-Style Problems for Euro Zone, by IRWIN STELZER, The Wall Street Journal, 02/08/2010
These divergences conceal a fundamental, unsolved problem in the euro zone economy—its outsize dependence on the German export machine. That machine is now at risk of a real slowdown. Markets in the periphery of Europe are shrinking as austerity replaces deficit-financed bingeing on imports. Asian markets are showing signs of slowing, especially in China, an important outlet for German goods. And the American recovery is losing momentum, further reducing demand for imported goods. Add to that the 8% rise of the euro against the dollar in July, and you have a German economy more rather than less likely to slow in the second half of the year, and with it all of euroland.
(...)
he basic structural deficiency of the common currency area—a single currency with multiple national fiscal policies—is too often mentioned to warrant expanded treatment here. It might well constitute the largest part of the submerged portion of the iceberg towards which the good ship euroland is headed. Unless the iceberg melts, in which case, according to Canadian Geographic magazine, "it makes a fizzing sound… [which] comes from the popping of compressed air bubbles." Not all that different from a financial meltdown.
Time to Buy Dollars as Euro Economies Reach Limits of Austerity, by Liz Capo McCormick and Anchalee Worrachate, Bloomberg 02/08/2010
FX Concepts LLC, the hedge fund that bought the euro in June just as it began a 9.7 percent surge against the dollar, now says it’s almost time to get out of the currency.
The firm, which manages $8 billion in assets, expects the euro’s advance from a four-year low on June 7 to come undone by September, partly because European austerity programs will start to weigh on growth. Reports last week that showed Spanish consumer confidence falling to the lowest level this year and banks tightening credit standards in the region suggest the budget measures may already be undermining the recovery.
The same fiscal measures that helped restore confidence in the euro may soon weaken the region’s economies and torpedo the rally. A July 30 survey of 21 money managers overseeing $1.29 trillion by Jersey City, New Jersey-based research firm Ried Thunberg ICAP Inc. found 75 percent don’t expect Europe’s common currency to strengthen over the next three months.
“Austerity is really bad for growth,” said Jonathan Clark, vice chairman at New York-based FX Concepts, the world’s biggest currency hedge fund. “In the U.S., austerity is mainly on the state level, but in Europe they are whole-hog into cutting spending to reduce deficits. Under a pessimistic scenario, the European currencies are in a lot of trouble.”
A Revolution Of the Mind, by Trevor Butterworth, The Wall Street Journal 30/07/2010
But the power of knowledge would not, by itself, have given Britain its formidable economic edge; the Continent, too, had an array of scientific genius as brilliant as any in Scotland and England. (Think only of the French chemist Antoine Lavoisier.) The reason for Britain's exceptionalism, Mr. Mokyr says, lies in the increasing hostility to rent-seeking—the use of political power to redistribute rather than create wealth—among the country's most important intellectuals in the second half of the 18th century. Indeed, a host of liberal ideas, in the classic sense, took hold: the rejection of mercantilism's closed markets, the weakening of guilds and the expansion of internal free trade, and robust physical and intellectual property rights all put Britain far ahead of France, where violent revolution was needed to disrupt the privileges of the old regime.
Such political upheaval in Europe, notes Mr. Mokyr, disrupted trade, fostered uncertainty, and may well have created all kinds of knock-on social disincentives for technological and scientific innovation and collaboration with business. Much as we might deplore too many of our brightest students going into law rather than chemistry or engineering, it is not unreasonable to think that many of France's brightest thinkers were diverted by brute events into political rather than scientific activism (or chastened by poor Lavoisier's beheading during the Revolution).
Hidden away in a sunlit mountain valley …, by Charlie Whitaker, fistfulofeuros.net 01/08/2010
This is the first time I’ve seen ‘rent-seeking’ defined as ‘the use of political power to redistribute rather than create wealth’. It’s a bad definition, since we naturally tend to think of ‘political power’ as something wielded by the state; this particular definition, then, will lead us to think of ‘rent-seeking’ as primarily an activity of government. Which it ain’t. For example, ‘robust physical and intellectual property rights’ will create rent opportunities for any suitably placed individual or private company. Sky TV, to take a random example. But let’s take the main point as given: at one time, Britain was comparatively liberal, France was comparatively regressive. And France did indeed experience revolution. Of course, you’d think that revolution might allow France a bit of a catch-up opportunity. Apparently not:
|
