Τετάρτη 21/07/10 Η Ατζέντα της ημέρας

Ανοιχτό παραμένει το ενδεχόμενο να απαιτηθούν νέα μέτρα στο πλαίσιο των αλλαγών στο ασφαλιστικό, σύμφωνα με την ενδιάμεση έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) για την ελληνική οικονομία, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση πέρασε πριν από λίγες μέρες στη Βουλή το νέο καθεστώς με τις επίπονες αλλαγές. Παράλληλα, στην έκθεση αναφέρονται και οι άλλοι κίνδυνοι όσον αφορά την εκτέλεση του προϋπολογισμού, οι οποίοι έχουν να κάνουν με τις δαπάνες των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών ταμείων, των ΔΕΚΟ, των ΟΤΑ και την ποιότητα των στατιστικών στοιχείων.

«Στην έκρηξη βόμβας στα χέρια του μικρού Αφγανού είχες βγάλει σε ελάχιστο χρόνο τα συμπεράσματά σου και καταδίκαζες τους ΣΠΦ, τους αποκαλούσες ψευτοεπαναστάτες, χέσ..., άνανδρους, δολοφόνους. Οταν συλλήφθηκαν τα μέλη του “Επαναστατικού Αγώνα”, πανηγύριζες και μιλούσες με απαξιωτικά λόγια για αυτούς.Σχολίαζες την εμφάνιση μιας εγκύου γυναίκας και τη χλεύαζες. Σχολίαζες τα πρόσωπα και την εμφάνιση των άλλων μελώνενώ είχαν πρηστεί από τα χτυπήματα των αστυνομικών.Στους νεκρούς της Μarfin καταδίκασες όλο τον αντιεξουσιαστικό χώρο χωρίς στοιχεία. Ε, ΠΑΡΤΑΑΑ ΤΩΡΑ!». Ετσι «υποδέχθηκε» χθες ανώνυμος συγγραφέας του Ιndymedia τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια.

Μεταξύ των δύο ιστοσελίδων εμφανίζονταν τακτικά «σύννεφα πολέμου», κυρίως σε περιόδους κρίσεων και τρομοκρατικών χτυπημάτων. Τα πράγματα όμως δεν ήταν έτσι από την αρχή. Στον απόηχο των επεισοδίων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όταν το Τroktiko κατέστη δημοφιλές, προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στην κατακραυγή και στην αντίδραση στις καταστροφές. Τότε, ωστόσο, αναδημοσίευε αφειδώς τις ειδήσεις του Ιndymedia, το οποίο αντιμετωπιζόταν φιλικά.

Διοικητικός εφέτης κατέθεσε την πρώτη προσφυγή κατά των μέτρων Παπακωνσταντίνου, ζητώντας να ακυρωθεί ολόκληρο το πακέτο ως αντίθετο με το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων(ΕΣΔΑ). Είναι χαρακτηριστικό ότι στην προσφυγή του ο δικαστής επιτίθεται συλλήβδην κατά των επιλογών όλων των κυβερνήσεων, επιρρίπτοντας στο πολιτικό σύστημα την ευθύνη για αναποτελεσματική διαχείριση των δημοσίων οικονομικών, αλόγιστες προμήθειες και πελατειακή συμπεριφορά.

Συγκεκριμένα υποστηρίζει ότι «το χρέος και τα ελλείμματα συσσωρεύθηκαν εξαιτίας των μακροχρόνιων παραβιάσεων των στοιχειωδών κανόνων ορθολογικής δημοσιονομικής διαχείρισης, προς εξυπηρέτηση συνειδητών πολιτικών επιλογών των οργάνων της εκτελεστικής εξουσίας, όπως οι αλόγιστοι ψηφοθηρικοί διορισμοί και οι ανεξέλεγκτες μισθολογικές και συνταξιοδοτικές παροχές στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, καθώς και οι αδιαφανείς διογκώσεις των δαπανών των δημοσίων έργων, των δημοσίων εν γένει προμηθειών και των εξοπλισμών στα πλαίσια της παθογένειας του πολιτικού συστήματος».

Οι Αμερικανοί νόμισαν ότι είχαν κερδίσει οριστικά το παιχνίδι. Υποτίμησαν τις λαϊκές αντιστάσεις, νομίζοντας ότι οι Ελληνοκύπριοι έχουν καταντήσει σαν τις πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδας. Εφαγαν έτσι ένα απροσδόκητο χαστούκι με το 76% του "Οχι" στο επαίσχυντο σχέδιο Ανάν, το οποίο είχε υποστηρίξει ως νεοεκλεγείς πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.

Οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι για καμιά δεκαετία επέκριναν, τουλάχιστον στα λόγια, τον Αττίλα, τώρα έχουν φτάσει στο έσχατο σημείο πολιτικής αλλά και ηθικής κατάπτωσης να ανησυχούν σφοδρότατα για τη... "συνεχιζόμενη απομόνωση" του παράνομου κατοχικού καθεστώτος! Εκβιάζουν μάλιστα συνεχώς την κυπριακή κυβέρνηση με μύριους τρόπους να πάψει να βάζει εμπόδια στην αποκατάσταση απευθείας σχέσεων της ΕΕ με το καθεστώς του Αττίλα! Εκτακτο δείγμα του "ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού" με τον οποίον εκστασιάζονται κάποιοι...

Το ερώτημα είναι αν έχουν απομείνει στην Κύπρο ακόμη κάποιοι πολιτικοί ηγέτες που συνεχίζουν να "φυλάττουν Θερμοπύλες". Δύσκολη, δυσάρεστη η απάντηση. Το μέτωπο του "Οχι" δεν υφίσταται πλέον. Υπέκυψε στις κομματικές σκοπιμότητες, αλλά και στα ρήγματα που υπάρχουν στην κυπριακή κοινωνία.

Η κυβέρνηση Χριστόφια είναι πολύ αδύναμη. Λόγω της γραμμής του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, η ΕΔΕΚ αποχώρησε από την κυβέρνηση.

Κάθε 24ωρο, η ίδια παράσταση σε εξέλιξη. Και η αστυνόμευση στο φόρτε της. Κοιτάει πάντα σε άλλο σημείο. Είναι τα βαριεστημένα βλέμματα των παιδιών στις διμοιρίες ΜΑΤ που φρουρούν τις «πύλες» των Εξαρχείων. Αλλοτε με ένα φρέντο στο χέρι και άλλοτε μιλώντας στο κινητό, ακουμπισμένοι πάνω στην ασπίδα, δύσκολα κρύβουν την κόπωση από αυτήν την ατέλειωτη αναμονή για ένα γεγονός που θα γίνει, όταν τα χειρότερα έγιναν ήδη πιο πέρα. Εκεί που μόλις έκλεισε η συναλλαγή για την ηρωίνη. ΄Η στον διπλανό δρόμο, σε ένα αυτοκίνητο περιωπής, όπου η Νιγηριανή εξασφάλισε τα 10 ευρώ από τον αγρότη που έφτασε βράδυ από το χωριό της Κορίνθου σε αυτήν την απίστευτη πόλη...

Νομίζω ότι εδώ διαγράφεται η διαφορά ανάμεσα σε δύο κουλτούρες: την κουλτούρα της δυσπιστίας, της αγωνιστικότητας, της ανυπακοής και της εξέγερσης και την κουλτούρα της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συναίνεσης (κάποιοι θα έλεγαν ίσως υπακοής ή και υποταγής). Η ελληνική κουλτούρα συνιστά το εμβληματικό άκρο της πρώτης, ενώ οι βορειοευρωπαϊκές κουλτούρες βρίσκονται στο αντίθετο άκρο, επιζητώντας τη συνδιαλλαγή, τη διαιτησία και τη συναίνεση. Αλλες μεσογειακές κουλτούρες (ιταλική, ισπανική αλλά και η γαλλική) κινούνται στο ενδιάμεσο αυτών των άκρων αλλά λόγω της ισχυρής παράδοσης κρατισμού κλίνουν ενίοτε προς το πρώτο.

Η αγωνιστική κουλτούρα βασίζεται στον θυμό και στο ρίσκο, ενώ αυτή της συναίνεσης στη θετική σκέψη (τον αγγλοσαξονικό νεολογισμό του «positive thinking») που αντιπροσωπεύει ένα είδος νοητικής πειθαρχίας και επιχειρεί να συγκαλύψει τις αιτίες ή να αμβλύνει την ένταση της όποιας δυσαρέσκειας. Η πρώτη βλέπει το κράτος αμφιθυμικά και αντιφατικά ως αρωγό και ως αντίπαλο του πολίτη, ως αστείρευτη πηγή θέσεων εργασίας και επιδομάτων αλλά και ως άτεγκτο φοροεισπράκτορα ή απρόσωπο και αφηρημένο θεσμικό όργανο, ενώ η δεύτερη προβάλλει την ιδέα της κοινωνίας όπου οι πολίτες αυτενεργούν, συνεργάζονται, είναι συνυπεύθυνοι, παίρνουν τις δικές τους πρωτοβουλίες, έχουν τις δικές τους οργανώσεις και δεν τα περιμένουν όλα από το κράτος (αυτή η αντίληψη εκφράστηκε στις τελευταίες εκλογές στη Βρετανία μέσω της ιδέας της «μεγάλης κοινωνίας»- big society- των συντηρητικών του Κάμερον). Δεν υπεισέρχομαι εδώ σε αξιολογήσεις των δύο στάσεων αλλά θέλω απλώς να δείξω αδρομερώς τις διαφορές τους.

Μια αλλαγή, που εγείρει σοβαρά ερωτήματα, επέρχεται στη θέση του εκπροσώπου της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο καθηγητής και πρώην υπουργός οικονομικών, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, αποχωρεί από το συγκεκριμένο πόστο, στο οποίο είχε τοποθετηθεί μόλις τον περασμένο Απρίλιο. Πηγές του υπουργείου Οικονομικών σχολίαζαν στο Capital.gr ότι δεν πρόκειται ούτε για παραίτηση, ούτε για αποπομπή, αλλά για προειλημμένη απόφαση, για την οποία είχε ενημερώσει ο κ. Ρουμελιώτης το οικονομικό επιτελείο, αφού ήθελε να ασχοληθεί με κάτι άλλο.

"Of course you [may be] a nomad – but you are a nomad in the 21st century, and you have to adapt to the market to survive," said Tungalag, who believes herders need training in risk management and new livestock practices.

Yet many are undeterred by the turbulence of the last few years. Lkhagvasuren moved to Ulan Bator when a cruel winter wiped out his livestock three years ago, rebuilding his herd only to see it destroyed again this winter. Now he plans to find labouring work.

"But if I make some money I'll use it to buy more animals," he said as he crouched in his leaking ger. "Mongolia without herders is unimaginable."

The five must-read blogs from today on Afghanistan, the alternative vote and polling.

1. Depression Debt

Responding to Niall Ferguson, Paul Krugman looks back to the 1930s and finds that the deterioration in the US debt took place under the tight-fisted Hoover rather than the high-spending FDR.

2. The Alternative Vote in Australia - what does it produce?

At ConservativeHome, Tim Roll-Pickering looks at what outcomes the Alternative Vote has produced in Australia, including the impact on extremist parties and whether one party can win the most votes but not the most seats. (...)

He’s right. Decentralised power must flow somewhere, and it will reach your hearth if it has bypassed local government. And we return to the questions of time. Voluntarism and collective action are highly beneficial, but they are generally small scale and rarely if ever permanent. It is the once weekly school run, the occasional visit to a community centre, the fortnightly shift for the Samaritans. Whilst you might have the inclination to chase overdue council tax bills in your block of flats, you certainly won’t have the time. As Steve Richards notes, the Big Society’s daring radicalism is illusory because government will not transfer the responsibility for public services if no one can run them. Without empowering and thoroughly reforming councils, the Big Society will be small.

"Examples of this phenomenon are everywhere, and many young professionals know of someone who has had information posted online bite them in the behind. A friend of mine was once all the way into the second round of interviews with a new company when he posted some frustrations with the hiring process on his personal blog. The company looked him up soon thereafter, read what he had written, and decided to cancel his next interview"