|
Διαβάστε σήμερα την Ατζέντα της Ημέρας:
Αφιέρωμα στον Κώστα Καρυωτάκη (30 Οκτωβρίου 1896 – 21 Ιουλίου 1928)
(μερικά εισαγωγικά εδώ)
ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)
Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.
Και μονάχα η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,
το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι
Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, του ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.
ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΧΑΡΕΣ
Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος! Δ. Σολωμός Νέα Εστία, Γ', 62, 15 Ιουλίου 1929, 553-555 (μαζί με το «Φυγή»).
Ι. ΚΑΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
Είναι ένας αγαθός γεροντάκος. Έπειτα από τριάντα
χρόνων υπηρεσία, έχει να διατρέξει όλους τους βαθμούς.
Γραφεύς στο πρωτόκολλο.
Πάντα έκανε τη δουλειά του ευσυνείδητα, σχεδόν με
κέφι. Σκυμμένος από το πρωί ως το βράδυ στο παρθενικό
βιβλίο του, περνούσε τους αριθμούς και αντέγραφε τις
περιλήψεις. Κάποτε, μετά την καταχώριση ενός
εισερχομένου ή ενός εξερχομένου, ετράβαγε μια γραμμή
που έβγαινε από την τελευταία στήλη και προχωρούσε
προς το περιθώριο, έτσι σαν απόπειρα φυγής. Αυτή η
ουρά δεν είχε θέση εκειμέσα, όμως την τραβούσε
βιαστικά, με πείσμα, θέλοντας να εκφράσει τον εαυτό
του. Αν έσκυβε κανείς πάνω στην απλή και ίσια
γραμμούλα, θα διάβαζε την ιστορία του καλού
υπαλλήλου.
Νέος ακόμη, μπαίνοντας στην υπηρεσία, εχαιρέτησε με
συγκαταβατικό χαμόγελο του συναδέλφους του. Έτυχε να
καθίσει σ' αυτήν την καρέκλα. Κ' έμεινε εκεί. Ήρθαν άλλοι
αργότερα, έφυγαν, επέθαναν. Αυτός έμεινε εκεί. Οι
προϊστάμενοί του τον θεωρούσαν απαραίτητο. Είχε
αποκτήσει μια φοβερή, μοιραία ειδικότητα.
Ελάχιστα πρακτικός άνθρωπος. Τίμιος, ιδεολόγος. Μ' όλη
τη φτωχική του εμφάνιση, είχε αξιώσεις ευπατρίδου. Ένα
πρωί, επειδή ο Διευθυντής του τού μίλησε κάπως
φιλικότερα, επήρε το θάρρος, του απάντησε στον ενικό,
εγέλασε μάλιστα ανοιχτόκαρδα και τον χτύπησε στον
ώμο. Ο κύριος Διευθυντής τότε, μ' ένα παγωμένο βλέμμα,
τον εκάρφωσε πάλι στη θέση του. Κ' έμεινε εκεί.
Τώρα, βγαίνοντας κάθε βράδυ από το γραφείο,
παίρνοντας τον παραλιακό δρόμο, βιαστικός βιαστικός,
γυρίζοντας δαιμονισμένα το μπαστούνι του με την ωραία,
νικέλινη λαβή. Γράφει κύκλους μέσα στο άπειρο. Και μέσα
στους κύκλους τα σημεία του απείρου. Όταν περάσει τα
τελευταία σπίτια, θ' αφήσει πάντα να ξεφύγει ψηλά με
ορμή το μπαστούνι του, έτσι σαν απόπειρα λυτρωμού.
Μετά τον περίπατο τρυπώνει σε μια ταβέρνα. Κάθεται
μόνος, αντίκρυ στα μεγάλα, γφρεσκοβαμμένα βαρέλια.
Όλα έχουν γραμμένο πάνω απ' την κάνουλα, με παχιά,
μαύρα γράμματα, τ' όνομά τους: Πηνειός, Γάγγης,.
Μισσισσιππής, Τάρταρος. Κοιτάζει εκστατικός μπροστά
του. Το τέταρτο ποτηράκι γίνεται ποταμόπλοιο, με το
οποίο ταξιδεύει σε θαυμάσιους, άγνωστους κόσμους. Από
τα πυκνά δέντρα, πίθηκοι σκύβουν και τον χαιρετάνε.
Είναι ευτυχής.
ΠΡΕΒΕΖΑ
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
O Ρένος Αποστολίδης για τον Κώστα Καρυωτάκη
αλλά και εδώ
και από το πολιτικό καφενείο ΤΟ ΗΧΗΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ Κ. Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ
|
