|
ΤΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ...ΣΤΙΛΕΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΞΙΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ-2010
Ένας αντιεθνικιστικός μύθος, του Νάσου Βαγενά, Το Βήμα, 11/7/2010.
"Τα ιδεολογήματα παράγονται και από την ταύτιση ενός πράγματος με τη χρήση του. Μύθους δεν παράγει μόνο ο εθνικισμός, αλλά και ο αντιεθνικισμός. Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να ενισχύσει τον εθνικισμό περισσότερο απ΄ όσο μπορεί να τον ενισχύσει οποιοδήποτε άλλο άθλημα ή αθλοπαιδιά, ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο του ανθρώπινου βίου (η θρησκεία, λ.χ., ή η τέχνη). Συνεπώς, το να το ξεχωρίζουμε και να το δακτυλοδεικτούμε ως ενισχυτή του εθνικισμού δεν έχει νόημα.........Ετσι φτάσαμε στο σημείο η αίσθηση κάποιου ότι είναι Γάλλος, Βούλγαρος ή Αρμένιος να χαρακτηρίζεται ως εξ ολοκλήρου κατασκευή, δηλαδή ψευδαίσθηση· η άποψη ότι είναι το έθνος εκείνο που γεννάει τον εθνικισμό και όχι ο εθνικισμός εκείνο που γεννάει το έθνος να καταγράφεται ως εθνικιστική· ο πατριωτισμός να θεωρείται επιγέννημα του εθνικισμού· και να υποστηρίζεται με πάθος από αρκετούς «η κατάργηση, ως προϊόντος του εθνικισμού, του παγκοσμίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου»".
«Xειρονομίες» και εθνική ταυτότητα στο ποδόσφαιρο. Ζουμ από τον Ολιβιέ Πουριόλ σε έξι ιστορικά «φάουλ» και στους πρωταγωνιστές τους, του Κώστα Θ. Καλφόπουλου, Η Καθημερινή, 11/7/2010.
"Το αργεντίνικο (ποδοσφαιρικό) έθνος θα περάσει, συχνά με επώδυνες εμπειρίες, από διαφορετικές ιστορικές περιόδους: τη μυθολογική ίδρυση του ποδοσφαίρου στη δεκαετία του ’20 χάρις στους Αγγλους, τον επαγγελματισμό του Μεσοπολέμου, την κρατική χειραγώγηση στα χρόνια του Περόν, την κρίση της δεκαετίας του ’60, τις επιτυχίες της Εθνικής στη δικτατορία του Βιντέλα, την «εποχή Μαραντόνα» και το σήμερα, με την επιστροφή του «Ντιεγκίτο» στη θέση του εθνικού εκλέκτορα. Αυτονόητα, ένα εκτενές κεφάλαιο («Μαραντονισμός ή η υπέρβαση του περονισμού με άλλα μέσα») είναι αφιερωμένο στα χαρακτηριστικά και τις μεταπτώσεις ενός εθνικού συμβόλου, που υμνείται ακόμα και στους στίχους του Μανού Τσάο: «Αγιε Μαραντόνα, προσευχήσου για μένα»".
Αντίο Ν. Αφρική, καλημέρα Βραζιλία. Ηρθε κιόλας η ώρα ν' αποχαιρετήσουμε τη Νότια Αφρική και να καλωσορίσουμε τη Βραζιλία, τη δεύτερη συνεχόμενη χώρα του νοτίου ημισφαιρίου (πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για έναν νέο χειμώνα), που από τις 13 Ιουνίου έως τις 13 Ιουλίου του 2014 θα πάρει την σκυτάλη του επόμενου Μουντιάλ, του Αλεσάντρο Μερκιόρι, Ελευθεροτυπία, 11/7/2010.
"«Ας μην κρυβόμαστε: στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, η Βραζιλία δεν διαθέτει ούτε ένα, κατάλληλο για παιχνίδια του Μουντιάλ γήπεδο. Κι αν συνεχιστεί το ίδιο τροπάριο και στο επόμενο 6μηνο, δεν βλέπω το γιατί να μην προχωρήσουμε στο σχέδιο Β, εν ολίγοις της ανάθεσης της διοργάνωσης από κοινού στην Αργεντινή και τη Χιλή». Ετσι τα λέει αυτά ο Μπλάτερ, στην πραγματικότητα δεν τα πιστεύει. Τις ίδιες συστάσεις είχε κάνει και στη Νότια Αφρική και, κουτσά στραβά το Μουντιάλ έγινε μία χαρά το ίδιο. Απλά η παρέμβαση κι η βιασύνη της FIFA είχαν σαν αποτέλεσμα η κυβέρνηση του Λουίζ «Λούλα» Ντα Σίλβα να επισπεύσει τις διαδικασίες ανάθεσης των έργων, χωρίς διαγωνισμό στις εταιρείες που υπόσχονταν τα περισσότερα. Οπως η γαλλική Alstom, ήδη στο μάτι του κυκλώνα για την εξασφάλιση, από το πουθενά του γιγαντιαίου έργου της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής που θα συνδέει και τις 12 πόλεις μέσω των τρένων Veiculo Leve Sobre Trilhos (Vlt), με συρμούς ικανούς να μεταφέρουν ανά μισάωρο, 300 με 400 άτομα με 80 χλμ. την ώρα".
Οταν οι «ιπτάμενοι» Ολλανδοί πάτησαν γη. Η ταυτότητα των Οράνιε: άμυνα, αλληλοκάλυψη, πειθαρχία, ενότητα, συνεργασία, φιλία, ταπεινότητα, πίστη ως το τέλος!, του Β. Αρναούτογλου, Το Βήμα, 11/7/2010.
Κυριαρχικό παιχνίδι με στυλ Μπαρτσελόνα. Σήμα κατατεθέν των Φούριας Ρόχας οι αμέτρητες και ταχύτατες μεταβιβάσεις ακριβείας α λα Μπάρτσα, που είναι η ραχοκοκαλιά τους, του Π. Παναγιώτα, Το Βήμα, 11/7/2010.
Η ιδεολογία της στρογγυλής θεάς. Κάτι περισσότερο από κλωτσοσκούφι, κάτι λιγότερο από φιλοσοφία, το ποδόσφαιρο επεκτείνεται και σε ένα άλλο γήπεδο: της κοινωνικής έκφρασης και της διαμάχης αξιών, ιδεών και καθεστώτων, του Μάρκου Καρασαρίνη, Το Βήμα, 11/7/2010.
"Η σταθερά όλων των παραπάνω είναι η διαχρονική συναρμογή του ποδοσφαίρου με την πολιτική. Η χρήση του αθλήματος από την εκάστοτε εξουσία δεν είναι απαραίτητα απροκάλυπτη, όπως στις περιπτώσεις των αυταρχικών καθεστώτων. Επιχειρηματίες έχουν κατ΄ επανάληψη θέσει υπό τον έλεγχό τους συλλόγους ως εφαλτήριο πολιτικής αναρρίχησης (ο ισπανός Χεσούς Χιλ στην Ατλέτικο Μαδρίτης, μετέπειτα δήμαρχος της Μαρμπέγια και ιδρυτής ακροδεξιού κόμματος) ή ανάδειξης προτύπων κοινωνικής οργάνωσης (οι Πεζό της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας με τη Σοσό, οι Ανιέλι της Φίατ με τη Γιουβέντους). Οι φίλαθλοι, φυσικά, προσέρχονται στις εξέδρες με τις δικές τους ταυτότητες και προκαταλήψεις. Ταυτότητες σαφείς σε όλα τα μεγάλα ντέρμπι της Ευρώπης, τα οποία διακρίνονται από ένα υπόβαθρο εθνοτικών/ γεωγραφικών (Μπαρτσελόνα- Ρεάλ Μαδρίτης), κοινωνικών (Ιντερ- Μίλαν) ή πολιτικοθρησκευτικών (Σέλτικ- Ρέιντζερς) αντιθέσεων, προκαταλήψεις έκδηλες στην αναπαραγωγή στερεοτύπων του παρελθόντος στις σεξουαλικού περιεχομένου βωμολοχίες εναντίον των αντιπάλων. Ενίοτε, η ομάδα αποβαίνει όχημα αμφισβήτησης μιας πραγματικής ή νοούμενης καθεστηκυίας τάξης. Οπως παρατηρεί ο γάλλος εθνολόγος Κριστιάν Μπρομπερζέ στο έργο του «Ποδόσφαιρο. Σύμβολα, αξίες, φίλαθλοι», οι «Winners»ένας από τους τρεις ισχυρότερους οπαδικούς συνδέσμους της Ολυμπίκ Μαρσέιγ- αντιπαρέθεταν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 «την εξαίρεση της Μασσαλίας απέναντι στη “Γαλλία των τσάτσων”», τον κοσμοπολιτισμό έναντι της εσωστρέφειας: «Είναι ρατσιστές, ο Ρασίντ είναι αδελφός μας/ είναι άχρωμοι, είμαστε πολύχρωμοι». Στην Ιταλία τα πρωταθλήματα που κέρδισε η Νάπολι το 1989 και το 1990 με τον Ντιέγκο Μαραντόνα επικεφαλής, βιώθηκαν, ενδεικτικά για το συλλογικό φαντασιακό του φτωχότερου Νότου, ως συμβολικές νίκες επί ενός πλούσιου και υπεροπτικού Βορρά. Οι ομάδες της ιταλικής Serie Α αποτελούν ακόμη και σήμερα θερμοκήπιο πολιτικής έκφρασης (και βίας), από τους φασίστες προσκείμενους στη Λάτσιο ως τους δεδηλωμένους αριστερούς της Λιβόρνο, διά της προσέγγισης εκείνων της Μίλαν στη νέα δεξιά ελέω Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Εξ ου και οι προ πενταετίας χειρονομίες με προτεταμένο βραχίονα από τον «λατσιάλι» Πάολο ντι Κάνιο, ο οποίος με περισσή αθωότητα υποστήριζε μετά ότι χαιρετούσε τον «λαό» του συλλόγου του- αλλά και ότι ο Μουσολίνι είχε κάνει «πολλά καλά έργα».
ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, του Μανώλη Βαρδή.
Δεν με ενδιαφέρουν οι επετειακές εκδηλώσεις ούτε η συγγνώμη της ηττημένης Σερβίας. Δύο πράγματα με ενδιαφέρουν: η μεγάλη υποκρισία των δυτικών δυνάμεων, οι οποίες αφού ανοίγουν τούς ασκούς του Αιόλου, μετά βλέπουν την κόλαση και τρομάζουν, αποτέλεσμα της ψεύτικης συνείδησης και της ανόητης κοσμοθεωρίας που κουβαλάνε, και-δεύτερον-η εμμονή ακόμη κάποιων να "πιθηκίζουν" ανθρωπιστικά, politically correct επιχειρήματα (περί γενοκτονίας, διεθνών δικαστηρίων και άλλων τέτοιων ωραίων). Στα Βαλκάνια (και μέχρι πρόσφατα στην Ευρώπη, ακόμα και σήμερα σε όλο τον υπόλοιπο τρίτο κόσμο) έτσι λύνονταν τα μειονοτικά ζητήματα. Ο ρεαλισμός σε κάνει να το βλέπεις αυτό και να το εμποδίζεις εξ' αρχής και συστημικά. Αλλιώς κάνεις σαν την μωρά παρθένα. Και κάτι τελευταίο: αλήθεια δεν σας κάνει εντύπωση ότι τρία χρόνια μετά το μακελειό και στο τέλος του βοσνιακού δράματος, επίκειτο η συμφωνία του Dayton, συνέβη αυτή η σφαγή. Εδαφικές εκκαθαρίσεις ενόψει των διαπραγματεύσεων. Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουν; Αυτά δεν έκαναν οι ευρωπαίοι πατεράδες και παπούδες τους; Αιδώς Αργείοι!
"1. Κολωνάκι
Μια καθημερινήκαλοκαιριάτικη ημέρα η οδός Δημοκρίτου είναι ήσυχη σαν προάστιο.Λίγα τα αυτοκίνητα,ακόμη λιγότεροι οι περαστικοί και ο λόφος του Λυκαβηττού να ξεπροβάλλει ανάμεσα στις πολυκατοικίες.Στη ΒΔ πλευρά του τοποθετούνται οι πηγές του Ηριδανού,κάπου εδώ δηλαδή,ενώ φυσικά δεν υπάρχει καμία σχέση με το Αδριάνειο υδραγωγείο της Δεξαμενής,τα ύδατα του οποίου προέρχονταν από την Πάρνηθα.
2. Σύνταγμα
Το ποτάμι κυλάει κάτω από την πλατεία,εκεί όπου το συνάντησαν τα έργα του μετρό σε βάθος έξι μέτρων.Το μόνο όμως που έχει απομείνει ορατό είναι η πιστή αναπαράσταση της κοίτης του στον σταθμό,ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα εκθέματα αναφορικά με τις ανασκαφές στην περιοχή.Επάνω στην πλατεία οι διαβάτες,που τη διασχίζουν,αγνοούν ότι κάτω από τα πόδια τους το μικρό αλλά πλούσιο σε νερά ποτάμι κυλάει,ακολουθώντας τη φυσική κλίση του εδάφους με κατεύθυνση προς την οδό Μητροπόλεως".
|
