|
(Olivier and Vivien Leigh in Old Vic production of Hamlet, 1938)
Σαν σήμερα-11 Ιουλίου του 1989-πεθαίνει ο Sir Laurence Olivier (1907-1989).
Σαν ελάχιστο "μνημόσυνο" δείτε το βίντεο από τον Άμλετ, εδώ.
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ....ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Oι Τούρκοι εκτέλεσαν τους 1619 έλληνες αιχμαλώτους πολέμου στην Κύπρο, από i-reporter.gr, 9/8/2009.
Νέες αποκαλύψεις για εγκλήματα των τούρκων στην Κύπρο το 1974, www.apn.gr
Η μαρτυρία ενός τούρκου αξιωματικού για τη δεύτερη εισβολή στην Κυπρο.19 Ιουλίου 2009. Χωρίς Σχόλια. «Τις πιο πολλές δολοφονίες τις έκαναν οι Τουρκοκύπριοι. Τα χωράφια ήταν σπαρμένα με πτώματα»
Οι τοιχογραφημένες εκκλησίες στην κατεχόμενη Κύπρο, Άρθρο του Χαράλαμπου Γ. Χοτζάκογλου, βυζαντινολόγου, δρος του Πανεπιστημίου της Bιέννης, διδάσκοντος στο Eλληνικό Aνοικτό Πανεπιστήμιο.
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
Commonwealth, By Michael Hardt & Antonio Negri. First as Tragedy, Then as Farce, By Slavoj Zizek, by John Gray, The Independent, 20/11/2009.
"Commonwealth, the last volume in the series, adds very little to the previous two. There are a couple of sections purporting to deal with the collapse of American hegemony but nothing that addresses its real impact, which is to recreate a decentred world of several great powers competing with one another much as the great powers did at the end of the 19th century. The style remains a mix of strangulated jargon and toe-curling uplift. "The notion of social becoming," the authors inform us, "suggests the possibility of moving out of the anti-modernity of indigenism in the direction of an indigenous altermodernity". Moving from intra-academic obscurity to bad poetry, at the end of the book they write: "The process of instituting happiness will constantly be accompanied by laughter... While we are instituting happiness, our laughter is a pure as water." This is radical theory in the idiom of Monty Python. The painful quandaries of politics are wiped away, and all that remains is feelgood blather dressed up as neo-Marxian analysis. It is a relief to turn from this pap to Slavoj Zizek's First As Tragedy, Then As Farce, a book which for all its faults makes clear that revolution necessarily involves large doses of suffering and coercion. A Slovenian philosopher, psychoanalytical theorist and film critic, Zizek has become a gadfly of the left establishment, a prolific provocateur whose principal aim seems to be to confound his tender-minded readers. His target throughout this book is not the right but the soft, democratic, meliorist left, which imagines that the egalitarian goals of communism can be realised by non-repressive, liberal means. Zizek is savagely scornful of this view, writing sharply that "One of the mantras of the postmodern left has been that we should finally leave behind the 'Jacobin-Leninist paradigm' of centralised dictatorial power. But perhaps the time has now come to turn this mantra around... Now, more than ever, one should insist on the 'eternal Idea of Communism' - strict egalitarian justice, disciplinary terror, political voluntarism, and trust in the people."
PHILOSOPHIE. Das Lachen der Engel. Die Idole der Globalisierungsgegner, Antonio Negri und Michael Hardt, legen den letzten Band ihrer Trilogie vor: eine leidenschaftliche Kritik des postmodernen Kapitalismus, von Von Leick, Der Spiegel, 22/3/2010.
Eνας ασφαλής τρόπος να πεθάνουμε... υγιείς!, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Η Καθημερινή, 10/7/2010.
"Γεγονός είναι ότι στην Αμερική, η ανάκαμψη δεν σημαίνει τίποτα για 40 εκατομμύρια πενόμενους πολίτες, που συντηρούνται με δημοτικά δελτία διατροφής. Το 21% των παιδιών ηλικίας 6 - 14 ετών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι αναλυτές μιλούν για το αλλόκοτο φαινόμενο της «ανάκαμψης χωρίς θέσεις εργασίας» (jobless recovery): τον Ιούνιο, η Αμερική όχι μόνο δεν αύξησε την απασχόληση, αλλά έχασε άλλες 125.000 θέσεις εργασίας. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας ανέρχεται σε 9,5%, ενώ το πραγματικό (αν συνυπολογιστούν οι δραματικά υποαπασχολούμενοι) ξεπερνάει το 17%.
Η παράδοξη αυτή εικόνα αντανακλά την ακήρυκτη «επενδυτική απεργία» των κεφαλαιούχων. Αποτελεί έκφραση ακραίου ανορθολογισμού το γεγονός ότι, πλάι στον «στρατό» της πλεονάζουσας εργατικής δύναμης, βρίσκεται ένα βουνό πλεοναζόντων κεφαλαίων – σχεδόν το ένα τρίτο των συνολικών, κατά τον Νεοϋορκέζο πανεπιστημιακό Ντέιβιντ Χάρβεϊ. Κεφάλαια λιμνάζουν και εργατικοί πληθυσμοί φθείρονται από την ανεργία κι αυτά τα δύο πλεονάσματα δεν μπορούν να συναντηθούν – απλούστατα, διότι οι κάτοχοι κεφαλαίων προτιμούν να «παρκάρουν» τα πλεονάσματά τους στη χρηματιστική κερδοσκοπία από το να ρισκάρουν παραγωγικές επενδύσεις".
«Τσουνάμι» στην οικονομία της χώρας..., της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή.
"Στην προσπάθειά τους να περάσουν αυτά τα μέτρα, οι εξουσίες και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της κυβέρνησης Παπανδρέου επιστρατεύουν το –πολύ γνωστό μας– επιχείρημα ότι η κοινωνία ζει πάνω από τις δυνατότητές της. Το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο, αλλά, όπως πάντα, τα μεγάλα ψέματα χρησιμοποιούν σαν όχημα μισές αλήθειες. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Η μεταλλαγή της χρηματοπιστωτικής κρίσης σε κρίση δημοσίου χρέους έγινε το όχημα για να επιβληθεί μία αντιστροφή στην κατανομή των βαρών. Σήμερα, καλούνται να πληρώσουν τη μερίδα του λέοντος οι έντιμοι αστοί και τα μικρομεσαία στρώματα, που ευθύνονται λιγότερο για την κρίση. Αντιθέτως, αυτοί που έχουν τη μερίδα του λέοντος των ευθυνών καλούνται να πληρώσουν αναλογικά πολύ λιγότερα".
Ο Θάνατος των Συντάξεων, του Γιώργου Δελαστίκ, Το Εθνος, 8/7/2010.
"Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου, με τις πλάτες του ΔΝΤ και της ΕΕ, τη δουλειά τους κάνουν. Από τη στιγμή που οι μάζες των εκατομμυρίων θιγομένων Ελλήνων δεν προέταξαν αποφασιστική αντίσταση στην κυβερνητική επίθεση εναντίον θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, θα πληρώσουν το βαρύτατο αντίτιμο της ήττας τους. Αφησαν τους εχθρούς να περάσουν, οπότε αυτοί βεβαίως και θα λεηλατήσουν τις ζωές όλων...".
Ο Ντογάν κι ο Ερντογάν. Η βεντέτα του μεγιστάνα του Τύπου με τον πρωθυπουργό κορυφώνεται, Τα Νέα, 10/7/2010.
Ο «Διάβολος» της Γερμανίας έφυγε για την Κόλαση. Ολα τα ταμπού της πολιτικής, κοινωνικής και σεξουαλικής ζωής ησύχασαν μια και καλή, του Γιώργου Γαλιάνου, Το Βήμα, 10/7/2010.
ΝΤΕΛ ΜΠΟΣΚΕ - ΦΑΝ ΜΑΡΒΑΪΚ. Δύο προπονητές, δύο κουλτούρες, του Γιώργου Νασμή, Τα Νέα, 10/7/2010.
7 ιδιαίτερες ιστορίες μουντιαλικών τελικών. Από τα κατορθώματα του αργεντίνικης καταγωγής (από μητέρα)ουρουγουανού νέγρου ως τον ψίθυρο για το «Στάλινγκραντ», τα κορίτσια του Κρόιφ και το διάγγελμα του κομμουνιστή προπονητή Μενότι, του Π.Παναγιώτα, Το Βήμα, 10/7/2010.
Τα πλοκάμια του Πάουλ δίνουν το τρόπαιο στην Ισπανία! Στην κορύφωσή του ο παροξυσμός για την οκτάποδη (μουντιαλική) Πυθία, που προέβλεψε χθες τρίτη θέση για τη Γερμανία και Φούριας Ρόχας στον τελικό!, του Δ. Ζακχαίου, Το Βήμα, 10/7/2010.
Wintermärchen am Kap. Auch wenn die Gastgeber das Tor nicht trafen – Südafrika tanzt und präsentiert sich der Welt in einer ungeahnten Weise, von Barth. Grill, Die Zeit, 9/7/2010.
L'Espagne, nation en quête d'unité, parie sur le football, par Mathieu de Taillac, Le Figaro, 8/7/2010.
Los intelectuales y el país de hoy. “Las hinchadas son xenófobas, racistas y discriminadoras”. El sociólogo Pablo Alabarces analiza la violencia en el fútbol argentino, La Nacion, 26/12/2007.
“Maradona es un símbolo de lo que pudimos haber sido”. El profesor del seminario de cultura popular y masiva de la carrera de comunicación de la UBA está a punto de publicar un libro –“Patria y fútbol”– en el que aplica sobre el más popular de los deportes las metodologías de análisis de las ciencias sociales, Pagina12.
The future of Europe. Staring into the abyss. As the euro-zone crisis spooks governments, opinions are diverging dramatically about what the union is for, The Economist, 8/7/2010.
DIE TÜRKEI & DER WESTEN. Lest die Bilanzen, nicht den Koran!. Abkehr vom Westen? Wer die Türkei verstehen will, sollte nicht immer nur an den Islamismus denken. Eine Entgegnung auf Josef Joffe, von Michael Thumann, Die Zeit, 9/7/2010.
ΚΑΤΑΛΩΝΙΑ. ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΚΥΡΩΜΕΝΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.
"La Constitución no conoce otra nación que la española". El Constitucional hace pública la sentencia del Estatuto de Cataluña que resuelve el recurso del PP.- "Un Estatuto no puede fijar el rango de las normas del Estado", señala el alto tribunal.- Abre la puerta a cuestionar el modelo lingüístico en la enseñanza.- El "deber de conocer el catalán" tiene un alcance limitado, El Pais, 9/7/2010. (με πλούσιο υλικό).
Gay dice que la sentencia "silencia" la pluralidad de la Nación española. El magistrado señala que el adjetivo "nacional" en el preámbulo "no ha de entenderse como contrapuesto a la Nación española, Εl Pais, 9/7/2010.
|
