|
(Alcune attiviste della Peta sfilano a Sandton, in Sudafrica. Dipinti, sui loro corpi nudi, hanno i colori delle squadre ospiti al Mondiale e protestano contro l'uso delle pellicce-Ansa/Epa-,πηγή: Corriere della Sera)
(In Silenzio oggi per parlare domani, πηγή: Espresso)
Σκόρπιες σκέψεις από το Παγκόσμιο Κύπελλο, του Μανώλη Βαρδή
Τώρα που το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου φθάνει στο τέλος του, ας μου επιτραπούν κάποιες διαπιστώσεις. Δηλώνω βέβαια εκ των προτέρων καθ’ ύλη αναρμόδιος και ερασιτέχνης.
Η επιτυχία της Ισπανίας να φθάσει στον τελικό έχει σωστά αποδοθεί στην αντιγραφή του μοντέλου της Μπαρτσελόνα. Αδιάκοπες-και με μικρό διάνυσμα- πάσες για να κερδηθούν μέτρα ποδοσφαιρικής γης, ξαφνική επιτάχυνση αφού έχει ζαλιστεί ο αμυνόμενος από την υπερβολική προσφορά κινήσεων και μαντεψιών, απουσία ηγετικών φυσιογνωμιών αφού όλοι «εξισώνονται» στο passing game, εκμετάλλευση και της παραμικρής ίντσας χώρου κ.α. Αυτό το μοντέλο είναι σύγχρονο, διότι υπακούει στο πιο πρόσφατο προϊόν της διακυβέρνησης (governance): το δίκτυο αλληλοδρά συνεχώς και επεκτείνεται, φορτώνει πληροφορίες (οι περισσότερες άσχετες και επουσιώδεις) και δρα μόνο όταν αποφασίσει εκ των συνθηκών να δράσει. Παίζει με τον «αντίπαλο» και αναδιαμορφώνει κάθε λεπτό την τεχνουργία του. Δεν υπάρχει ένας παραδοσιακός ιεραρχικός κεντρικός σχεδιασμός (με τη στενή έννοια του όρου). Τα όρια μεταξύ συλλογικότητας και εξατομίκευσης θολώνουν και αποκτούν νέο περιεχόμενο.
Η Γερμανία έκανε ό,τι μπορούσε να κάνει. Σε πολλά σημεία μου θύμισε την υπερηχητική σοβιετική ομάδα της δεκαετίας του ’80. Τέλεια φυσική κατάσταση, πολύ τρέξιμο, επιμονή, πιτσιρικάδες. Όμως μέχρι εκεί. Το μοντέλο της είναι βελτιωμένο, αλλά εξακολουθεί να στέκεται σε παρωχημένα καλούπια. Η τέλεια φυσική κατάσταση και η ταχύτητα είναι καλές για ομάδες μικρότερου βεληνεκούς (Ουρουγουάη, Παραγουάη, Χιλή), όχι για να πάρεις το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η Ιταλία, Γαλλία, Πορτογαλία και Αγγλία, ως κύριοι εκφραστές της παλιάς «γερασμένης» Ευρώπης, απέτυχαν, μαζί με την εικόνα της Ευρώπης που ανάδυε το παιχνίδι τους- ήταν πολύ κουρασμένοι. Δεν απέτυχαν λιγότερο και οι φιλόδοξοι Βραζιλιάνοι και Αργεντίνοι. Εδώ όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Με τους περισσότερους παίκτες τους εκτός εθνικού εδάφους, αυτές οι «λεγεώνες των ξένων» (με το απίστευτο ταλέντο) έδειξαν και τα όρια της παγκοσμιοποίησης. Globalization αυτοί, Glocalization οι Ισπανοί. Διάτρητοι στο παγκόσμιο οι πρώτοι, ανοιχτοί οι δεύτεροι, οι οποίοι όμως «φιλοξενούν» στη χώρα τους το «παγκόσμιο», παίρνουν και δίνουν σ’ αυτό. Έχουν ριζώματα. Και τώρα που ο περιφερειακός εγωισμός τους δείχνει να υποχωρεί, μπορούν να είναι και περισσότερο αποτελεσματικοί.
Μένουν και οι διάφορες ΗΠΑ, Αυστραλίες, Νότιες Κορέες, Νέες Ζηλανδίες. Μία ακόμη απόδειξη ότι η εισαγωγή ξένων προτύπων- όσο μεθοδευμένα και επαγγελματικά και αν γίνεται- δεν επαρκεί για την ώρα. Εύχομαι για πάντα, αλλιώς το ποδόσφαιρο θα γίνει εντελώς «υπερπόντια επιχείρηση» (τα περί χαρούμενου και ανέμελου παιχνιδιού των ερασιτεχνών Αυστραλών και άλλων, τα ακούω βερεσέ!).
Δεν ξέχασα τη δύσμοιρη Αφρική. Η «γενοκτονία» των ταλέντων της συνεχίζεται. Είναι απτή απόδειξη της καταστροφικής επήρειας του αθλητικού brain-stealing. Παιχτάρες στις ευρωπαϊκές ομάδες, «νάνοι» στις εθνικές τους ομάδες (βλέπε Ντρογκμπά..).
Εν κατακλείδι θα το πάρει η Ισπανία; Δεν το ξέρω. Θα εξαρτηθεί από τον άγνωστο Χ, που είναι η εθνική Ολλανδίας. Τυχερή και απροσδιόριστη ομάδα, ομάδα «εμπόρων». Ταλέντο σε μερικούς, νύστα από τους υπόλοιπους. Μοιάζουν λίγο με την Ισπανία, αλλά μόνο λίγο. Δεν έχουν σχεδιασμό δικτύου. Είναι έτοιμοι να πάρουν τα καράβια τους και να «ανασυστήσουν» τις εμπορικές τους αποικίες (για παράδειγμα στην Ινδονησία και στις Αντίλλες). Μόνο η τύχη μπορεί να τους βοηθήσει. Α, και κάτι ακόμη. Το δίκτυο είναι καλό, αλλά όχι άτρωτο. Είναι αποκεντρωμένο και ευάλωτο άμα σπάσει κάπου. Αυτή είναι η ευκαιρία των Οράνιε!
Η απλή συνταγή της επιτυχίας για την Εθνική Ολλανδίας. Ο τεχνικός των Οράνιε Φαν Μάρβαϊκ, ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ και ο Αρσέν Βενγκέρ εξηγούν πώς η πορτοκαλί ομάδα έφτασε (επ)άξια στον τελικό, του Β. Αρναούτογλου, Το Βήμα, 8/7/2010.
Should you press your thumbs, or twist, for victory? Τhe Economist, 8/7/2010.
Ύβρις και τίσις, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 8/7/2010.
"Ακου, λοιπόν, υποβολέα τι έγραψε ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος στο περιοδικό «Σημειώσεις», τεύχος Ιουνίου: «Εχουμε δύσκολα μπροστά μας. Θα φάμε γερές θάλασσες, και δεν είμαστε μαθημένοι. Θα μάθουμε ή δεν θα μάθουμε. Το ζήτημα είναι να μη βρεθούμε μετανάστες σ' ένα ξένο μέλλον - ας είναι φτωχό μα δικό μας. Η παγκόσμια χούντα του χρήματος "αναδιαμορφώνει" ισοπεδωτικά, μέσα σε άτεγκτα, αδιαπραγμάτευτα, προκρούστεια καλούπια τη ζωή και τα πρόσωπα των αιχμαλώτων της... Εχουμε δύσκολα μπροστά μας. Να αλλάξουμε αλλά χωρίς να αλλοιωθούμε - "να ξηλώσουμε οι ίδιοι την κουλτούρα της σπατάλης" που μπαζώνει τη ζωή μας με σκουπίδια πολυτελείας, να ξαναδώσουμε αξία σε ό,τι μας αξίζει. Να διεκδικήσουμε την άμμο από το τσιμέντο, να ξαναμπούμε κάποτε σεβαστικά στο κύμα, να ξύσουμε την ψώρα από τη φύση. Εχουμε δύσκολα. Να διεκδικήσουμε την καρτερία από τη μιζέρια: "να τραβήξουμε κουπί". Εντάξει. Μα μήπως πρέπει πρώτα να πετάξουμε κάποιους στη θάλασσα;»
Ακυρώθηκε η συναυλία της Τζένιφερ Λόπεζ στην κατεχόμενη Κύπρο. Η διάσημη Λατινοαμερικανίδα τραγουδίστρια Τζένιφερ Λόπεζ αναγκάστηκε, υπό την πίεση χιλιάδων ομογενών σε όλο τον κόσμο, καθώς και έπειτα από παρεμβάσεις στελεχών του αμερικανικού Κογκρέσου να ακυρώσει την προγραμματισμένη για τις 24 Ιουλίου συναυλία της στην κατεχόμενη Κύπρο, Ελευθεροτυπία, 9/7/2010.
Βρετανία. Οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στο νησί πριν από 800.000 χρόνια, Το Βήμα, 9/7/2010.
Σαν σήμερα, ήταν 10 Ιουλίου του 1949, ο Γιόζ. Τίτο κλείνει τα σύνορα με την Ελλάδα....Οι συνέπειες για τον εμφύλιο πόλεμο ήταν καθοριστικές.
Ο ρόλος του Τίτο στον Εμφύλιο* Το KKE απέφυγε για μεγάλο χρονικό διάστημα να καταγγείλει τη Γιουγκοσλαβία για τη στάση της. Προχώρησε δε σ'' αυτή την καταγγελία προς το τέλος του Εμφυλίου, με άρθρο του N. Ζαχαριάδη, που έφερε τον τίτλο: «Το στιλέτο του Τίτο χτυπά πισώπλατα τη Λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα», του Σπύρου Κουζινόπουλου, Το Βήμα, 17/8/2003.
Central Europe and Stalin. The Tito-Stalin Split and its Consequences, by Christoffer Andersen, Spring 2004.
Τα Blogs και η δυναμική τους (ΦΑΚΕΛΟΣ)
Habermas, the Public Sphere, and Democracy: A Critical Intervention, by Douglas Kellner. (πολύ καλή και ουσιώδης κριτική στην έννοια του δημόσιου χώρου και στις μεταλλαγές της)
As we may think, by Vannevar Bush, The Atlantic Monthly, July 1945 (από έναν παππού των σημερινών bloggers)
|
