Δευτέρα 30/01/2012

User Rating: / 0
PoorBest 

(Established in 2008 by a group of Kiev university students, Femen says its main aims are to improve the role of women in Ukraine's male-dominated, post-Soviet society. "We want to show that our women have a demeaning role in our society. Their place is seen as in the kitchen or in bed," said Alexandra Shevchenko, a 22-year-old economics student who regularly plays a leading role in topless protests. Sex tourists and visiting foreign businessmen who feed Ukraine's sex industry are the group's main targets)

Εκανε λάθη, αλλά όχι αυτά που του καταλογίζουν. Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Σβολόπουλος σκιαγραφεί την πορεία του δημοφιλέστερου ηγέτη της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα, επιχειρώντας να φωτίσει τον τρόπο σκέψης και δράσης του, του Γιάννη Ν. Μπασκόζου, Το Βήμα, 29/1/2012.

Τελικά μήπως οι "σωτήρες" μας τα κάνουν όλα αυτά για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο ;, από defemcenet.gr 29/01/2012

Όσο και αν κάποιοι που σήμερα έχουν «αλλαξοπιστήσει» προσπαθούσαν να μας πείσουν για δύο περίπου χρόνια ότι οι παρεμβάσεις του ΔΝΤ και γενικότερα της ΤΡΟΙΚΑΣ γίνονται για το καλό της Ελλάδας θα πρέπει να ομολογήσουν ότι κάτι τελικά δεν πάει καλά με τις προθέσεις των σωτήρων μας.

Αυτό δεν γίνεται μόνο αντιληπτό από αυτά που ακούμε από τους εκπροσώπους της ΤΡΟΙΚΑΣ στην Ελλάδα αλλά και από αυτά που αντιμετωπίζουν άλλα κράτη που ακολούθησαν τις προτάσεις του ΔΝΤ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Νιγηρία η 12η πετρελαιοπαραγωγός χώρας στον κόσμο η οποία όμως δεν διαθέτει επαρκή αριθμό διυλιστηρίων με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να εισάγει βενζίνη την οποία επιδοτεί η κυβέρνηση.

Εδώ και αρκετ6ό χρονικό διάστημα στην χώρα έχουν ξεσπάσει ταραχές λόγω της απόφασης της κυβέρνησης να διακόψει τις επιδοτήσεις.  Πριν από μερικές εβδομάδες η επικεφαλής του ταμείου Christine Lagarde βρέθηκε στο Λάγκος της Νογηρίας λίγες μόλις ημέρες πριν την αιφνιδιαστική απόφαση της κυβέρνησης να διακόψει τις επιδοτήσεις. 

Κατά την επίσκεψή της, η Lagarde στήριξε τις πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς του Νιγηριανού προέδρου. Στις 29/12, το πρακτορείο Reuters είχε δημοσιεύσει μία πληροφορία σύμφωνα με την οποία το ΔΝΤ πιέζει τις αφρικανικές χώρες να διακόψουν τις επιδοτήσεις καυσίμων, διότι συντελούν στην διαφθορά και στο λαθρεμπόριο, αντί να βοηθούν τους φτωχούς λαούς. Αυτό όμως που είναι εντυπωσιακό είναι ότι το ΔΝΤ δεν κάνει καμία αναφορά για τις επιδοτήσεις των καυσίμων σε πλουσιότερες χώρες όπως το Μπρουνέι, το Ομάν, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, και η Σ. Αραβία.

Το μυστικό όμως πίσω από την νέα αυτή επιλεκτική θέση του ΔΝΤ  απέναντι στην Νιγηρία βρίσκεται αλλού. Τον Μάιο του 2010, η Κίνα εξασφάλισε από την Νιγηρία ένα συμβόλαιο ύψους 28.5 δις δολαρίων προκειμένου να κατασκευάσει στην χώρα τρία νέα διυλιστήρια, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στο  ΔΝΤ, στην Ουάσιγκτον, και στις Αγγλοαμερικανικές πετρελαϊκές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα.

Η κινεζική εταιρεία CSCEC που ανέλαβε να κατασκευάσει τα διυλιστήρια για την NNPC, είχε ανακοινώσει ότι θα βοηθήσει στο να μειωθεί το ποσό των 10 δις δολαρίων που η Νιγηρία δαπανά κάθε χρόνο για εισαγωγή βενζίνης. Μέχρι σήμερα τα νέα αυτά διυλιστήρια δεν έχουν κατασκευαστεί, η κατασκευή τους σκοντάφτει στα μεγάλα συμφέροντα που βολεύονται από την σημερινή κατάσταση.

Παράλληλα τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Νιγηρίας, ανακοίνωσε πως η χώρα του σκοπεύει να επενδύσει 5-10% των συναλλαγματικών αποθεματικών της χώρας σε γιουάν, σημειώνοντας πως το νόμισμα αυτό σε λίγο θα καταστεί το βασικό αποθεματικό παγκόσμιο νόμισμα. Επιπλέον το 2010 η Κίνα δάνεισε και εξήγαγε στην Νιγηρία κεφάλαια και προϊόντα ύψους 7 δις δολαρίων, ενώ η Νιγηρία εξήγαγε στη Κίνα αργό πετρέλαιο αξίας 1 δισ. δολαρίων.

Σε τελική ανάλυση αν η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αμερική, και το ΔΝΤ ήθελαν πραγματικά να βοηθήσουν στην εξυγίανση της νιγηριανής οικονομίας, θα πρόσφεραν στην χώρα στήριξη στην κατασκευή και στην επέκταση των διυλιστηρίων της, ώστε να μην χρειάζεται να δαπανώνται τεράστια ποσά για την εισαγωγή βενζίνης.

Τελικά μήπως όλα αυτά μας φέρνουν στο μυαλό μία άλλη χώρα που όλοι ξέρουμε καλά ;

(Πούτιν + Σαμαράς, ως Κοζάκοι πολεμούν την Κρίση, Χα, χα, χα!!!!!, πηγή: εδώ)

Η αισθητική της ήττας, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 29/1/2012.

"Χριστιανός ευσεβιστής κατά τα νεανικά του χρόνια, αριστερίζων και άθεος κατά την ωριμότητα, έχτισε έναν καλλιτεχνικό κόσμο απ’ όπου απουσιάζουν ηχηρά ο ερωτισμός, το λαϊκό στοιχείο, τα αισθήματα - δηλαδή ό,τι σφραγίζει τον νεοελληνικό βίο στα μάτια ιθαγενών και ξένων. Ο ευσεβισμός συναιρούμενος με την Αριστερά απέφερε έναν ιδιότυπο πουριτανισμό, τέτοιον που εξόρισε οποιαδήποτε ερωτική σκηνή με κάποια θερμοκρασία από τις ταινίες του, εξόρισε το λαϊκό στοιχείο ως παραγωγό διονυσιασμού και αταξίας, εξόρισε τα αισθήματα ως επαφή, ώσμωση και ανταλλαγή υγρών. Οι άνθρωποι στο αγγελοπουλικό σύμπαν είναι Προμηθείς, μοναχικοί, μόνοι ενώπιον της ιστορίας που τους συντρίβει, ή το πολύ τους γνέφει κάτι αδιόρατο που μόνο αυτοί αντιλαμβάνονται. Υψηλός φορμαλισμός. Οχι με τον τρόπο του Ιταλού Αντονιόνι που κορυφώνεται στα σύμβολα μα βαθμιαία αφήνεται στα αισθήματα ή του Γερμανού Φασμπίντερ, του μελοδραματικού - διονυσιακού που εκκινεί από τον ωμό νατουραλισμό και κορυφώνεται στον σπαρακτικό φορμαλισμό του Querelle. Πάντως υψηλός φορμαλισμός με χαρακτήρα, με υπογραφή. Δεν ήταν όμως μόνο ένας φορμαλισμός εξ επιλογής και από ιδιορρυθμία, δεν ήταν ο φορμαλισμός ενός ρηχού ναρκισσιστή. Αντιθέτως, φρονώ ότι αυτή η κατεψυγμένη, υπερκαλαίσθητη φόρμα, η σταθερή απομάκρυνση από το ζέον βίωμα και το κινδυνώδες συναίσθημα, το μακρινό αργόσυρτο πλάνο, η καταστολή της θυμικής αντίδρασης του θεατή, ήταν η απόσταση που έπαιρνε από τη ζωή ένας ευαίσθητος, τραυματισμένος άνθρωπος, που δεν έβρισκε απαντήσεις στα οδυνηρά ερωτήματα, ένας μονήρης που δεν τον χωρούσε ο τόπος του. Μάλλον, ένας άνθρωπος διαπορών, περιπλανώμενος στην πραγματικότητα του αίματος και της θηριωδίας που διαμόρφωσαν τα νεανικά του χρόνια, και εντέλει αποστρέφει το πρόσωπό του από τη σάρκα και το χώμα· βουλιάζει στα σύμβολα, τις ιδέες. Θρηνεί για την αποϊεροποίηση του κόσμου, πενθεί την έκλειψη των ηρώων. Ετσι όμως αποστρέφει το βλέμμα του και από τη ζωή εν όλω και θεραπεύει μια ορισμένη ηττολαγνία πλασμένη με αισθητικούς και ιδεολογικούς όρους. Υπό μία έννοια, ο τέτοιος κόσμος του Αγγελόπουλου είναι ο κόσμος της μεταπολεμικής ελληνικής Αριστεράς, της ηττημένης, που αναδιπλώθηκε μέσα στην ήττα της και τράφηκε από αυτήν, χωρίς ποτέ να την ξεπεράσει, να περάσει σε άλλη ιστορική φάση, να αντιληφθεί μια νέα πραγματικότητα και να αναμετρηθεί με άλλες προκλήσεις. Σαν να κόλλησε ο χρόνος στη Βάρκιζα του θρήνου, και όχι στη Λαμία του Αρη. Κι έτσι παρήγαγε ποίηση ήττας, ταινίες ήττας, τραγούδια ήττας, ιδεολογία ήττας, ήθος ήττας. Κατά κάποιο τρόπο, ξεχάστηκε ο κλέφτης και ο αντάρτης, ο άτακτος και ο οραματιστής, θάφτηκε το ηρωικό στοιχείο. Επικράτησε ο μικροαστός, ο μικρομεσαίος επιβιωτής, «αυτός που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ» του Κατσαρού, ο οποίος επιπλέον ενώ χτίζει τριάρι με αντιπαροχή και υλικά κατεδαφίσεως ταυτοχρόνως και κατά αντιδιαστολή τραγουδάει νοσταλγικά το γεράνι και την αυλίτσα".

Κεϊνσιανές πολιτικές και άλλες ελπίδες... του Πασχου Mανδραβελη, Η Καθημερινή, 29/1/2012.

"Οι κεϊνσιανές πολιτικές που έκαναν το ευρωπαϊκό μεταπολεμικό θαύμα έχουν όρια. Και σε έκταση και σε βάθος χρόνου. Και αυτό, γιατί η αίσθηση της φτώχειας αλλάζει ανάλογα με το επίπεδο ευημερίας κάθε κοινωνίας. Στην κατεστραμμένη Ευρώπη υπήρχε νόημα να χρηματοδοτείς κάποιον για να ενισχύσεις τη ζήτηση. Τα χρήματα που του έδινε το κράτος για αντιπαραγωγικές εργασίες δημιουργούσαν ζήτηση, αλλά αυτή η ζήτηση ήταν για χαμηλής εξειδίκευσης, και συνεπώς τοπικά, προϊόντα (τρόφιμα, ένδυση, στέγη, άντε και ένα αυτοκίνητο τύπου «σκαραβαίου»).

Οιονεί φτωχοί

Σήμερα, αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως φτωχοί στις κοινωνικές έρευνες και ψηφίζουν ως οργισμένοι στα δημοψηφίσματα ή στις εκλογές έχουν κατακτήσει το βιοτικό επίπεδο που η τοπική παραγωγή μπορεί να τους προσφέρει. Εχουν αποκτήσει τα βασικά – τροφή, σπίτι, ένδυση. Η μεγάλη λαοθάλασσα των μικρομεσαίων είναι οιονεί φτωχοί, διότι επιθυμούν ένα καταναλωτικό πρότυπο που προσφέρει μόνον η παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Συγκρίνουν, αφενός, την άνοδο του βιοτικού επιπέδου που είχαν τα τελευταία χρόνια με την τωρινή στασιμότητα (ή και την πιθανή υποχώρηση) και το καταναλωτικό πρότυπο των εγχώριων ή εξωχώριων «ελίτ» με το δικό τους. Επιθυμούν (και καλά κάνουν) το καλό αυτοκίνητο, τα ταξίδια στο εξωτερικό, ηλεκτρονικές συσκευές τελευταίου τύπου κ.λπ. Η νέα ζήτηση, δηλαδή, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από την εγχώρια παραγωγή και οι επιδοτήσεις όχι μόνο δεν φτιάχνουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην εθνική οικονομία, αλλά αντιθέτως ενισχύουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των πιο φιλελεύθερων και παραγωγικών οικονομιών που παράγουν αυτά τα νέα προϊόντα.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η παραγωγικότητα και δυστυχώς απ’ ό,τι είδαμε, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, αυτή επιτυγχάνεται με φιλελευθεροποίηση της οικονομίας. Δεν επιτυγχάνεται με διόγκωση του κράτους και αύξηση των επιδοτήσεων σε αντιπαραγωγικούς τομείς, όπως μέχρι σήμερα οι εθισμένες στον κρατισμό κοινωνίες έχουν συνηθίσει. Αν πρέπει να κατηγορήσει κάποιος για κάτι τις «πολιτικές ελίτ» της Ευρώπης, είναι ότι δεν προσφέρουν ένα νέο, αλλά σε πραγματικές βάσεις, όραμα στους πολίτες. Γνωρίζουν ότι πρέπει να κάνουν τομές, αλλά τις κάνουν σαν να ντρέπονται. Δεν πρωτοπορούν και δεν εξηγούν. Τις παρουσιάζουν ως αναγκαίο κακό. Συντηρούν, όμως, έτσι, μαζί με τις πολλαπλώς βολεμένες πνευματικές ελίτ, τους αντιπαραγωγικούς μύθους ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός. Μόνο που οι φιλελεύθερες τομές αποτελούν μονόδρομο και όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο, καλό είναι να μας δείξουν τον δεύτερο δρόμο, που μπορεί να είναι εφικτός. Προς το παρόν, μας δείχνουν το παρελθόν, το οποίο όμως δεν δουλεύει πια. Οταν μας δείξουν κάποιο άλλο μέλλον, θα το κοιτάξουμε...".

Αγαπητε κε Μανδραβέλη: Σας βρίσκω εκτός γραμμής...Το είδος της συναίνεσης για τον κόσμο αλλάζει πάλι...Και αν δεν πιστεύετε εμάς εδώ στο πτωχό πλην τίμιο democracycrisis παρακαλώ να διαβάσετε τις παρακάτω γραμμές (in English):

"AN IDEOLOGY OF THE FUTURE

Imagine, for a moment, an obscure scribbler today in a garret somewhere trying to outline an ideology of the future that could provide a realistic path toward a world with healthy middle-class societies and robust democracies. What would that ideology look like?

It would have to have at least two components, political and economic. Politically, the new ideology would need to reassert the supremacy of democratic politics over economics and legitimate anew government as an expression of the public interest. But the agenda it put forward to protect middle-class life could not simply rely on the existing mechanisms of the welfare state. The ideology would need to somehow redesign the public sector, freeing it from its dependence on existing stakeholders and using new, technology-empowered approaches to delivering services. It would have to argue forthrightly for more redistribution and present a realistic route to ending interest groups’ domination of politics.

Economically, the ideology could not begin with a denunciation of capitalism as such, as if old-fashioned socialism were still a viable alternative. It is more the variety of capitalism that is at stake and the degree to which governments should help societies adjust to change. Globalization need be seen not as an inexorable fact of life but rather as a challenge and an opportunity that must be carefully controlled politically. The new ideology would not see markets as an end in themselves; instead, it would value global trade and investment to the extent that they contributed to a flourishing middle class, not just to greater aggregate national wealth.

It is not possible to get to that point, however, without providing a serious and sustained critique of much of the edifice of modern neoclassical economics, beginning with fundamental assumptions such as the sovereignty of individual preferences and that aggregate income is an accurate measure of national well-being. This critique would have to note that people’s incomes do not necessarily represent their true contributions to society. It would have to go further, however, and recognize that even if labor markets were efficient, the natural distribution of talents is not necessarily fair and that individuals are not sovereign entities but beings heavily shaped by their surrounding societies.

Most of these ideas have been around in bits and pieces for some time; the scribbler would have to put them into a coherent package. He or she would also have to avoid the “wrong address” problem. The critique of globalization, that is, would have to be tied to nationalism as a strategy for mobilization in a way that defined national interest in a more sophisticated way than, for example, the “Buy American” campaigns of unions in the United States. The product would be a synthesis of ideas from both the left and the right, detached from the agenda of the marginalized groups that constitute the existing progressive movement. The ideology would be populist; the message would begin with a critique of the elites that allowed the benefit of the many to be sacrificed to that of the few and a critique of the money politics, especially in Washington, that overwhelmingly benefits the wealthy.

The dangers inherent in such a movement are obvious: a pullback by the United States, in particular, from its advocacy of a more open global system could set off protectionist responses elsewhere. In many respects, the Reagan-Thatcher revolution succeeded just as its proponents hoped, bringing about an increasingly competitive, globalized, friction-free world. Along the way, it generated tremendous wealth and created rising middle classes all over the developing world, and the spread of democracy in their wake. It is possible that the developed world is on the cusp of a series of technological breakthroughs that will not only increase productivity but also provide meaningful employment to large numbers of middle-class people.

But that is more a matter of faith than a reflection of the empirical reality of the last 30 years, which points in the opposite direction. Indeed, there are a lot of reasons to think that inequality will continue to worsen. The current concentration of wealth in the United States has already become self-reinforcing: as the economist Simon Johnson has argued, the financial sector has used its lobbying clout to avoid more onerous forms of regulation. Schools for the well-off are better than ever; those for everyone else continue to deteriorate. Elites in all societies use their superior access to the political system to protect their interests, absent a countervailing democratic mobilization to rectify the situation. American elites are no exception to the rule.

That mobilization will not happen, however, as long as the middle classes of the developed world remain enthralled by the narrative of the past generation: that their interests will be best served by ever-freer markets and smaller states. The alternative narrative is out there, waiting to be born."

Η έμφαση δικιά μου (Σ.Μ), το κείμενο του Francis Fukuyama από το Foreign Affairs Issue Jan-Feb 2012.