Κυριακή 29/01/2012

User Rating: / 0
PoorBest 

Με τους ίδιους δεν γίνεται, του Άρη Δαβαράκη, protagon.gr 27/01/2012

Είναι πολλές οι μέρες που δεν έχω γράψει εδώ στο protagon.gr φλερτάροντας με την κατάθλιψη για την κατάντια μας  (μη το πάρετε και πολύ δραματικά, η αλήθεια είναι οτι μου βγήκαν και πολλές άλλες υποχρεώσεις), συνειδητοποιώντας ότι έχουμε χοντρά-χοντρά μια δεκαετία μπροστά μας «για να το σώσουμε» αν εργαστούμε με δυναμική, διαύγεια, γνώση, αποφασιστικότητα, συνεργαζόμενοι με όλους, συνάπτοντες συμμαχίες (μεταξύ μας πρωτίστως) και με συνανθρώπους και επιχειρηματίες-επενδυτές από παντού, κάθε εθνικότητας,  που θέλουν, αποφασιστικά, να βοηθήσουν. 

Μιλάνε κάποιοι για εκλογές και κάνουν γκάλοπ. Μετράνε ποιόν από τους καταστροφείς μας θα προτιμούσαμε να επανεκλέξουμε. Παρανοϊκό. Η απλή λογική μου λέει ότι όλοι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (και το λέω αυτό για να κρατήσω και μια πισινή, να μην προσβάλλω όλο το πακέτο) είναι στην πράξη οικτρά αποτυχημένοι στα μάτια όλων των Ελλήνων. Η μόνη ρεαλιστική διέξοδος είναι εκείνη η ιδέα-διακύρηξη   του Κώστα Καραμανλή που έμεινε στα λόγια : Η "επανίδρυση του Κράτους".

Να το επανιδρύσουμε λοιπόν εμείς το κράτος : Αν κάνουν εκλογές πρέπει να τους κατακερματίσουμε, να σκορπίσουμε τους ψήφους μας οπουδήποτε αλλού – ούτε έναν ψήφο όμως στο «πολιτικό προσωπικό» των τελευταίων 20-30 χρόνων, ανεξαιρέτως. Αλλά πώς; Αυτοί θα ξαναβάλλουνε υποψηφιότητα και αυτούς θα φιλοξενούνε τα κανάλια και τα μεγάλης θεαματικότητας ΜΜΕ,  προβάλλοντας τους. Τι πρέπει να κάνουμε; Εκεί κολλάμε όλοι: Πώς θα απαλλαγούμε απ’ αυτά τα τσιμπούρια που θέλουνε να ηγηθούνε μιας κατεστραμμένης χώρας –που αυτοί καταστρέψανε.

Ίσως είναι καιρός να εκφραστούμε ομαδικά, πέρα από κόμματα και σαχλαμάρες, σαν Έλληνες σωστοί: Στους δρόμους -χωρίς να καταστρέφουμε βεβαίως. Σε τεράστιες διαδηλώσεις. Να αντισταθούμε στην βία της εξουσίας, στα χημικά τους, στα κόλπα τους. Να πάρουμε με το μέρος μας σιγά-σιγά τους αστυνομικούς, τους ειδικούς φρουρούς, τον στρατό, κάποιους φωτισμένους (κανονικούς ανθρώπους δηλαδή, όχι "μπλεγμένους") δικαστικούς, νομοθέτες, συνταγματολόγους, νομικούς –μέχρι τους μέχρι πρόσφατα εθελοτυφλούντες του «όλα θα πάνε καλά». Ίσως κυρίως αυτούς.

Και για να επανέλθω εκεί όπου ξεκίνησα : Όχι κ. Τέλλογλου, δεν θέλουμε να την σώσουμε αυτή την «παλιά χώρα». Να την γκρεμίσουμε θέλουμε. Και όχι, κ. Μελετόπουλε: Δεν γίνεται να μας σώσουν από την καταστροφή αυτοί ακριβώς που μας οδήγησαν σ’ αυτήν.

Μόνο αν επανιδρυθεί αυτό το κράτος εκ βάθρων υπάρχει ελπίδα. Αλλοιώς ας το ξεπουλήσουμε μια ώρα αρχύτερα -ώστε να ζούμε πιά (χωρίς να μετακινηθούμε καν) στο "εξωτερικό". Σε μια ξένη χώρα. 

Κυβερνούν τον κόσμο 147 εταιρείες!, του Γιώργου Δελάστίκ, Έθνος 27/1/2012

Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.

Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι' αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.

Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

Labour-market policies: A costly business, by Peter Taberner, neweurope.eu, 28/01/2012

European nations may need to ask themselves if they can loosen aspects of their sometimes watertight labour-market regulations.

The indications are that Europe is willing to think again, as part of the Greek austerity response to its deep seated issues, wages are to be slashed as it will be made easier for companies to cut payroll costs. Portugal have also pledged to implement reforms including making it cheaper to lay off staff when required.

As President Sarkozy seeks re-election this year, he is desperately seeking agreement with unions on pay negotiation and on other restrictive laws such as the 35 hour week, in an attempt to push regulation through before voting takes place.

Sarkozy was reputed to be an admirer of the ‘flexicurity’ model used by Denmark, a fusion of a highly flexible labour market combined with strong social protection, but so far has failed to deliver the necessary reforms.

The flexicurity model has been much admired, but the prolonged recession has led to questions about its real effectiveness. According to Eurostat Denmark’s unemployment rate for November last year was 7.8%, lower than the EU and the OECD average, flexicurity’s  proponents would say that is testament to their dual system.

In Denmark jobs are created and destroyed on a par with the US, according to OECD research taken between 2000 and 2005.In contrast, studies in 2009, again by the OECD revealed that Denmark was top of the league when it came to expenditure on labour market legislation, spending 4.8% of its GDP  on them, while the US took a more frugal stance with 0.6%.

A large slice of the money is spent on the ‘activation’ process, designed to drag the unemployed  back into productivity by a number of measures. These include counselling and re-qualification, job training with either a public or a private company, or the third option of employment with a wage subsidy.

The longer a person is unemployed the pressure increases to enrol in one of the programmes, after around eight weeks there will be an offer of activation, after 30 weeks of inactivity passes then an activation programme is compulsory.

Statistics from Jobindsats Denmark reveal that since 2008 there has been a drop in the duration of the programmes while participation increases, and after 3 and12 months of activation its effectiveness has waned. The share of those in employment from 2006-09 due to these schemes dropped by 15% and 23% respectively. In a depressed market paying for activation programmes can be costly as unemployment grows.

It would be harsh to fully judge this system in a major downturn, and in the paper A Flexicurity Labour Market in the Great Recession: The Case of Denmark  by Torben Andersen, written in May 2011, it was found that the activation process had a positive effect. This from improved qualifications from private job training,  and the schemes provided an shot in the arm to motivate the unemployed more.

Simon Espersen, director of the Denmark’s first free market think tank the Copenhagen Institute has his reservations over flexicurity.  "It is relatively easy to hire and fire in Denmark. Also, it is still quite easy to start a new business. So transparency and flexibility are still valid terms for the Danish model. The worst aspects we share with most of Europe, and increasingly also the US, that the incentive to work is being reduced through welfare-policies including the taxation to pay for these policies."

He added: “The security-part of the model does not provide adequate incentives to get back fast into another job. Europe needs more flexibility created by rolling-back the welfare-system, lower the taxes, reduce the public sector, increase the relative size of the private sector, privatise social-security where it is politically possible which in Denmark that would be starting with unemployment insurance. In short, make it more interesting to work, create, innovate and produce, and less interesting to be idle and unemployed.”

State schools hover on the brink of huge private sector revolution, by Daniel Boffey, The Guardian 28/01/2012

Last week the education secretary, Michael Gove, gave the green light to Breckland Middle School in Suffolk to be renamed IES Breckland and run under a £21m, 10-year contract by Swedish for-profit firm Internationella Engelska Skolan (IES). The introduction of a profit-seeking company into the management of the school is allowed because of a technicality: the founder of the school is a charitable trust that has decided to outsource the entirety of the management to a fee-charging company – whose global business has a turnover of £60m a year, earning profits of £5m, according to analysis by the Adam Smith Institute.

The development is set to open the floodgates. Today the Observer can reveal that for-profit firms, encouraged by what is happening at Breckland, now plan to run more schools in what promises to be a watershed in British education. The Observer has learned that:

■ Two Swedish companies, IES and Kunskapsskolan – a similarly sized Swedish firm that already runs three academies on a not-for-profit basis – now aspire to manage chains of between five and 10 free schools on a fee-earning basis to create economies of scale.

■ Wey Education, one of the unsuccessful bidders for the Breckland contract, told the stock exchange in December that a market opportunity brought about by "the deconstruction of the education function within local authorities" offers a clear potential to "make a substantial return to investors and improve education in the UK".

■ The same firm, run by Zenna Atkins, the former chair of Ofsted, hopes to make an "impact in a positive way" on the lives of 250,000 children over the next five years, while Wey's broker forecasts a turnover of £17.5m by 2014 and a £9.9m "bottom line", through providing services in the UK and abroad.

■ A shares prospectus for that firm spells out that "current teaching methods, allocation of resources, wastage and inefficiencies create [an] opportunity" to deliver education at a lower cost and provide a financial return.

A senior Lib Dem source has admitted to the Observer: "We didn't foresee this." But while it is clear that profit-making companies are now set to play a key role in the UK's education system – via the back door, critics claim – the question is whether that is a bad thing.

It is undoubtedly true that the private sector has long been a part of the fabric of the state school system. Under Labour, the rationale – largely borrowed from America and its philanthropic culture – was that private money could revitalise a cash-starved system. The private sector invested in schools, took over the provision of local authority services and built and managed buildings through the controversial private finance initiative. The charitable sector was even allowed to manage state-funded academy schools, a limited programme at that stage designed to help failing schools or those in underprivileged areas to raise their standards.