Τρίτη 24/01/2012

User Rating: / 0
PoorBest 

Χακίμ Μπέι, ένας σύγχρονος προφήτης, posted by Μιχ. Μητσός, 20/1/2012.

"Ζει σε μια μικρή πόλη κοντά στη Νέα Υόρκη. Αποφεύγει τα μέσα ενημέρωσης όπως το διάβολος το λιβάνι. Το πραγματικό του όνομα είναι Πίτερ Λάμπορν Ουίλσον, αλλά υπογράφει με το ψευδώνυμο Χακίμ Μπέι. Το πιο γνωστό του έργο, οι «Πειρατικές Ουτοπίες», έχει μεταφραστεί σε είκοσι γλώσσες (στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Κυκλοφορούν γι’αυτόν όλα τα δυνατά σενάρια, από το ότι είναι ο θεωρητικός των rave parties μέχρι ότι είναι πολλά άτομα ή δεν υπάρχει καθόλου. Είναι ένας μύθος, και ταυτόχρονα ένα φάντασμα. Είναι επίκαιρος σήμερα, όπως ήταν επίκαιροι οι Καταστασιακοί όταν ξέσπασε η εξέγερση του Μάη του ’68. Κατά μία έννοια είναι ένας απ’αυτούς, ο αμερικανός Γκι Ντεμπόρ, με ολίγη από σουφισμό. Οι Γάλλοι τον θυμήθηκαν με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου με τρία κείμενά του υπό τον γενικό τίτλο «Απαγορευμένη Ζώνη» (Editions de l’Herne). Όπως γράφει ο Ζαν-Κλοντ Γκιγμπό στον Νουβέλ Ομπζερβατέρ, οι αναλύσεις που περιλαμβάνονται εδώ περιστρέφονται γύρω από ένα προαναγγελθέν τριπλό ναυάγιο: του θεάματος, της προσομοίωσης και του κεφαλαίου. Τρία θέματα ξεχωρίζουν. Το πρώτο είναι η προοδευτική εγκατάλειψη των προαστίων της πόλης από το εμπορικό Κράτος. Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών είναι σαν τους «επιβάτες που πετάχτηκαν έξω από την Τριανδρία της Ιστορίας». Κι όμως, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, οι απαγορευμένες αυτές ζώνες μπορούν να μετατραπούν σε τόπους απελευθέρωσης. Το δεύτερο θέμα παραπέμπει στον σουφισμό. Ο όρος που χρησιμοποιεί ο Χακίμ Μπέι είναι «ειδύλλιο» (romance) και αποτελεί τη σύγχρονη εκδοχή του «ευγενή έρωτα» του Μεσαίωνα ο οποίος, υπό την επιρροή του αραβικού πολιτισμού, αποτελούσε μια ασταθή αλλά αισθησιακή σύνθεση ανάμεσα στην ταντρική σεξουαλικότητα και την εξιδανίκευσή της, ανάμεσα στον «Τρελλό έρωτα» του Αντρέ Μπρετόν και τον αρχαίο ερωτισμό. Το τρίτο θέμα του βιβλίου είναι μια θετική, αλλά ανήσυχη προσέγγιση του Διαδικτύου. Ο συγγραφέας αποφεύγει τον άκριτο έπαινο της «επικοινωνίας» και εκφράζει την ανησυχία ότι η ψηφιακή τεχνολογία και η αποϋλοποίηση του κόσμου μπορεί να οδηγήσουν προς τον αποχωρισμό της επιθυμίας από το σώμα και τον εκφυλισμό της σε εμπόρευμα".

Κανένα ταµπού στη διάδοση της γνώσης, του Timothy Garton Ash, Το Βήμα, 22/1/2012.

"Αύριο, Δευτέρα, η γαλλική Γερουσία θα ψηφίσει επί ενός νοµοσχεδίου που θα ποινικοποιεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρµενίων το 1915 και όποιων άλλων γεγονότων αναγνωρίζονται ως γενοκτονία από το γαλλικό δίκαιο. Το νοµοσχέδιο έχει ήδη εγκριθεί από την Εθνοσυνέλευση, την Κάτω Βουλή του γαλλικού κοινοβουλίου. Η Γερουσία θα πρέπει να το καταψηφίσει, στο όνοµα της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας της ιστορικής έρευνας και του άρθρου 11 της πρωτοποριακής γαλλικής διακήρυξης των δικαιωµάτων του ανθρώπου και του πολίτη του 1789 («η ελεύθερη επικοινωνία σκέψεων και απόψεων είναι ένα από τα πιο πολύτιµα δικαιώµατα...»). Το ερώτηµα εδώ δεν είναι το αν οι θηριωδίες που διαπράχθηκαν εναντίον των Αρµενίων τα τελευταία χρόνια της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας ήταν τροµακτικές ή το αν θα έπρεπε να αναγνωριστούν στην τουρκική και στην ευρωπαϊκή µνήµη. Ηταν και θα έπρεπε. Το ερώτηµα είναι: Θα έπρεπε να είναι έγκληµα σύµφωνα µε το δίκαιο της Γαλλίας ή άλλων χωρών να αµφισβητεί κανείς το αν αυτά τα τροµακτικά γεγονότα αποτελούσαν γενοκτονία, η οποία είναι όρος που χρησιµοποιείται στο διεθνές δίκαιο; Χωρίς να ελαχιστοποιεί τα όσα υπέφεραν οι Αρµένιοι, ο διάσηµος ειδικός στην οθωµανική ιστορία Μπέρναρντ Λούις έχει αµφισβητήσει στο παρελθόν αυτό ακριβώς το σηµείο. Και έχει το γαλλικό κοινοβούλιο τα εφόδια και το δικαίωµα να εµφανίζεται ως δικαστήριο που κρίνει την παγκόσµια ιστορία εκδίδοντας ετυµηγορίες για τη συµπεριφορά άλλων εθνών κατά το παρελθόν; Η απάντηση είναι: Οχι και όχι. Επιπλέον, το νοµοσχέδιο θα ποινικοποιούσε όχι απλώς την «αµφισβήτηση» της γενοκτονίας των Αρµενίων αλλά και την «εξωφρενική ελαχιστοποίησή» της. Οπως λέει η Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ της εκστρατείας Ελευθερία για την Ιστορία, αυτό εισάγει µια ασαφή έννοια, ακόµη και µε τις προδιαγραφές τέτοιων νόµων για την ιστορική µνήµη.  Αν οι τουρκικές εκτιµήσεις για τους αρµενίους νεκρούς είναι περί τους 500.000 και οι αρµενικές περί το 1,5 εκατοµµύριο ανθρώπους, τι θα θεωρηθεί ελαχιστοποίηση; 547.000; Και θα πρέπει να συλληφθεί ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τέτοια «ελαχιστοποίηση» κατά την επόµενη επίσηµη επίσκεψή του στη Γαλλία; (Το νοµοσχέδιο προβλέπει πρόστιµο 45.000".

Το μακελειό, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 24/01/2012

"Θα γίνει μακελειό" δήλωσε απειλητικά ο υπουργός Υγείας Αν. Λοβέρδος αναφερόμενος στο ενδεχόμενο να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες των κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, όπως ζητεί ο οικονομικός εισαγγελέας. Στο ίδιο μήκος κύματος, αν και πολιτικά κοσμιότερη, κινείται και η επίσημη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ.

Για να συγκροτηθεί, όμως, προανακριτική επιτροπή, θα διανυθεί μεγάλο χρονικό διάστημα, με τις εκλογές να μεσολαβούν και να οδηγούν, το πιθανότερο, κι αυτή τη διερεύνηση στο αρχείο. Συνταγματολόγος ο κ. Λοβέρδος, γνωρίζει καλά τον μηχανισμό προστασίας των πολιτικών προσώπων, που το ΠΑΣΟΚ έχει εγκαταστήσει με συνταγματικές εγγυήσεις. Οι απειλές του υπηρετούν εσωκομματικές σκοπιμότητες σε ένα ΠΑΣΟΚ που χαρακτηρίζεται από συντροφικά μαχαιρώματα και αποκλίνουσες στρατηγικές. Όσοι ονειρεύονται επανάληψη της ιστορίας του 1989 (με χαρακτηριστική τη δήλωση Πάγκαλου, τότε, ότι "θα γίνει του Πεκίνου"), αγνοούν ότι υπάρχουν πλήρης ανατροπή εποχής και εντελώς διαφορετικά διακυβεύματα.

Αυτό που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι καθημερινά συντελείται μακελειό εις βάρος της κοινωνίας. Κανένας πολίτης δεν είναι διατεθειμένος να υπερασπιστεί κόμματα και πολιτικές που έχουν οδηγήσει τη χώρα σιδηροδέσμια στο Μνημόνιο. Με ποιο ηθικό και πολιτικό κύρος μπορεί να ισχυριστεί κάποιος από τους πρωταγωνιστές του Μνημονίου, δηλαδή από τους θύτες, ότι πέφτει θύμα συνωμοσίας... του "βρόμικου 2012";

Η υπόθεση του Μνημονίου δεν θα κλείσει εύκολα, γιατί η χρεωκοπία του παράγει κοινωνικό πόνο και οργή. Η διερεύνηση των ευθυνών μέσω των οποίων οδηγήθηκε η χώρα σε κατάσταση άγριας επιτροπείας παραμένει ουσιαστική προϋπόθεση όχι για πολιτική ρεβάνς, αλλά για να θεμελιωθεί μια νέα πορεία, δημοκρατίας και ανάπτυξης, της χώρας.

Ο ορθότερος τρόπος δεν είναι να εμπλακεί η διερεύνηση της υπόθεσης του Μνημονίου στο σίριαλ των προανακριτικών επιτροπών. Ένα τόσο σημαντικό θέμα, όπως δείχνει και η εμπειρία από ανάλογες υποθέσεις, τελικώς οδηγείται στην παραγραφή. Η δικαστική παρέμβαση όμως επισημειώνει εκκρεμότητα πολιτικής λογοδοσίας. Η πολιτική αποτίμηση και η πολιτική τιμωρία είναι η δημοκρατική διαδικασία που φοβούνται οι υπόλογοι. Γι' αυτό κάνουν το παν για να απομακρύνουν το ενδεχόμενο των εκλογών. Γι' αυτό σπεύδουν να επαναφέρουν τα φαντάσματα του "εθνικού διχασμού".

Μακελειό; Δεν μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου, της Σοφίας Βούλτεψη, elzoni.gr 24/01/2012

Δηλαδή, για να καταλάβουμε: Τι εννοεί ο κ. Λοβέρδος όταν λέει ότι θα γίνει «μακελειό» αν πειραχθεί ο Γ. Παπανδρέου που «πείραξε» τα στατιστικά στοιχεία του 2009; 

Μήπως ότι θα ξεσπάσει εμφύλιος επειδή θα ζητηθούν ευθύνες από όσους έλαβαν μέρος στην εκστρατεία δυσφήμησης της χώρας, στην οποία εντάσσεται και η δράση της ΕΛΣΤΑΤ και η οποία οδήγησε στον διεθνή οικονομικό έλεγχο; 

Θέλει δηλαδή να μας πει ότι οι Έλληνες θα σκοτωθούν μεταξύ τους και θα προκληθούν κοινωνικές αναταραχές επειδή οι μισοί θα θέλουν να υπερασπιστούν τον κ. Παπανδρέου και οι άλλοι μισοί να τιμωρηθεί για όλες τις πράξεις και τις παραλείψεις του; 

Πιστεύει στ’ αλήθεια ο κ. Λοβέρδος ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που θα έπαιρνε μέρος σε μια τέτοια σύρραξη; 

Πιστεύει ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που θα κουνούσε ακόμη και το μικρό του δαχτυλάκι για να υπερασπιστεί τον κ. Παπανδρέου; 

Πιστεύει ότι θα σηκωθούν οι πεινασμένοι και οι καθημαγμένοι και οι χρεοκοπημένοι και θ’ αρχίσουν να σκοτώνονται μεταξύ τους για χάρη του; 

Πιστεύει ότι οι «μακελεμένοι» θα επιχειρήσουν να μακελευτούν κι’ άλλο για να υπερασπιστούν τους μακελάρηδες; 

Σαν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας δεν έχετε; 

Και γιατί παρακαλώ να μην επιχειρήσουμε να προσβάλουμε τον κ. Παπανδρέου για την πολιτική του και τις επιλογές του; 

Μήπως θα πρέπει και να υπερασπιστούμε τις επιλογές του κ. Παπανδρέου που μας οδήγησαν στο σημερινό χάλι; 

Μήπως σκοπεύει να τις υπερασπιστεί και ο ίδιος – ενώ θέλει να γίνει αρχηγός του κόμματός του; 

Εντύπωση προκαλεί πώς ένας άνθρωπος που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη χρησιμοποιεί τόσο άκριτα τις πιο αποτρόπαιες λέξεις και απειλεί με εμφύλιο (παρεμβαίνοντας στο έργο της Δικαιοσύνης), την ώρα που η χώρα συζητάει την χρεοκοπία της. 

Εντύπωση προκαλεί επίσης το γεγονός ότι όλα αυτά ο κ. Λοβέρδος τα λέει χωρίς να γνωρίζει (όπως προκύπτει από όσα λέει) το παραμικρό για το θέμα. 

Διότι είναι βέβαιο πως αν γνώριζε, δεν θα τα έλεγε. Ή μήπως όχι; Ή μήπως η πώρωση έχει φθάσει στο μη περαιτέρω; 

Γνωρίζει ο κ. Λοβέρδος πως και αυτή τη στιγμή που μιλάμε η ΕΛΣΤΑΤ λειτουργεί χωρίς διοικητικό συμβούλιο και επομένως όλες οι αποφάσεις της είναι παράνομες; 

Έχει υπ’ όψιν του όλα τα στοιχεία; Είναι στατιστικολόγος; Γνωρίζει ότι τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ μπήκαν στο γενικό έλλειμμα χωρίς να έχει ακολουθηθεί η νόμιμη μεθοδολογία; 

Γνωρίζει πως η κυβέρνηση της οποίας είναι μέλος (και ήταν και τότε) άρχισε να ψάχνει τα χρηματοοικονομικά στοιχεία των ΔΕΚΟ… αφού είχε δώσει τα στοιχεία στη Eurostat; 

Αν τα γνωρίζει και παρ’ όλα αυτά μιλάει για μακελειό, τότε είναι το ίδιο υπεύθυνος με τους άλλους. 

Lifting Veil on Love and Islam, by Neil MacFarquhar, The New York Times 23/01/2012

Zahra Noorbakhsh was 14 when her Iranian immigrant mother discovered that Zahra was defying the family ban on mingling with boys: one was among her four friends heading to the movies together.

So the sex education talk that in a different life, back in the holy city of Qom, would have waited for her bridal night was instead delivered in the parking lot of a mall in Danville, Calif.

“Zahra, you have a hole,” her mother started. “For the rest of your life, men will want to put their penis in your hole. It doesn’t matter who you are, what you look like, who is your ‘friend.’ ”

Young Zahra staggered from the car thinking: “I have a what?! A hole? Where? Was that what I had missed in sex ed the one day I had the flu?”

That exchange is recounted in a new anthology of essays about flirting, dating and sex published on Tuesday under the title “Love, InshAllah: The Secret Love Lives of American Muslim Women.”

The two editors, Ayesha Mattu and Nura Maznavi, sought to create a book that dispelled the stereotype of Muslim women as mute and oppressed. They gathered 24 portraits of private lives that expose a group in some cases kept literally veiled, yet that also illustrate that American Muslim women grapple with universal issues.

“Inshallah,” the Arabic word for “God willing,” was included in the title because “it captures the idea that everybody is searching for love,” Ms. Maznavi said.

The anthology joins half a dozen books in the last two years that have been written by American Muslim women about their lives.

“We are thought of as being submissive and given in marriage to big, bearded men,” said Ms. Mattu, 39, an international development consultant, “while the reality is that a majority of American Muslim women are creative, funny, intelligent and opinionated.”