Δευτέρα 23/01/2012

User Rating: / 0
PoorBest 

(Ρουμανία: Ένας Αραφάτ, οι Αγανακτισμένοι και το σύστημα υγείας, Η Αυγή, 22/1/2012)

Σπ. Λαπατσιώρας: Αυτό το "κούρεμα" δεν απαντά στη βιωσιμότητα του χρέους, Η Αυγή, 22/1/2012.

"Εκτός από ονομαστικό ύψος και επιτόκια, την εικόνα βιωσιμότητας καθορίζουν τα πρωτογενή πλεονάσματα. Η απαίτηση πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 4,5% του ΑΕΠ, έτσι ώστε το χρέος να καταστεί βιώσιμο σε βάθος 20ετίας, σύμφωνα με την ανάλυση του ΔΝΤ,  ισοδυναμεί με απαίτηση σοβαρών κοινωνικών συγκρούσεων (ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι σε περιβάλλον αυξημένων κοινωνικών δαπανών προϋποτίθεται από το ΔΝΤ ότι οι πρωτογενείς δημόσιες δαπάνες -εκτός των τόκων, συμπεριλαμβανόμενης της κοινωνικής ασφάλισης- θα οδηγηθούν στο 33,6% του ΑΕΠ το 2020, έναντι 45% το 2008· μέγεθος το οποίο απαντάται στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και όχι στις ανεπτυγμένες χώρες, ανεξαρτήτως του μεγέθους του ιδιωτικού τομέα ως ποσοστού του ΑΕΠ). Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να εντάξουμε και τη διαμορφούμενη συναίνεση, που συνιστά μεταβολή της αντίληψης για τη διαχείριση της ελληνικής κατάστασης, σε επίπεδο ιδεολογικό βέβαια ακόμη, όπως τη συναντάμε στην τελευταία έκθεση του κ. Προβόπουλου και κειμένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ότι, δηλαδή, λόγω των διαφορετικών πολλαπλασιαστών της δημόσιας δαπάνης για να ανακοπεί η πορεία της ύφεσης θα πρέπει να στηριχτούν κυρίως οι δημόσιες επενδύσεις (υποδομές κ.λπ.) που έχουν υψηλό πολλαπλασιαστή, ενώ οι πολλαπλασιαστές της δαπάνης για το κοινωνικό κράτος είναι αρκετά χαμηλοί. Πέραν σοβαρών μεθοδολογικών ζητημάτων, που αφορούν στις εκτιμήσεις των πολλαπλασιαστών που έχουν γίνει, η στόχευση προβάλλει σαφής και ενισχυτική ενός πολύ σημαντικού περιορισμού του κοινωνικού κράτους και εκχώρησης σημαντικών τομέων στην «ιδιωτική πρωτοβουλία» (το αν θα αποκτήσει σάρκα και οστά η στόχευση του πρώτο σκέλους, των δημοσίων επενδύσεων, είναι άλλο ζήτημα)".

Oρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια, του Χρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 22/1/2012.

"H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT! H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις»".

Γιατί η Ελλάδα δεν πρέπει να φοβάται το αγγλικό δίκαιο, του Χρήστου Ροζάκη, Το Βήμα, 22/1/2012.

"Τρίτον, σε συνθήκες αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του Ελληνικού ∆ηµοσίου, που ενδεχοµένως θα προκύψει από την εφαρµογή του αγγλικού δικαίου, το αρµόδιο δικαστήριο είναι το εθνικό δικαστήριο, το οποίο και θα εφαρµόσει το ελληνικό δίκαιο. Αυτό προκύπτει τόσο από την εθνική όσο και από τη διεθνή νοµολογία (βλ. υπόθεση Lotus του ∆ικαστηρίου της Χάγης), και έχει βαθύτατα ριζώσει στη διεθνή πρακτική.  Κατά συνέπεια, ο έλληνας δικαστής θα κληθεί να αποφασίσει, σε περίπτωση απόφασης άλλου δικαιοδοτικού οργάνου από τα εθνικά, πώς θα προχωρήσει σε αυτό το µέτρο κατά του ∆ηµοσίου, για περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται στο έδαφος της χώρας. Σύµφωνα µε το Σύνταγµα (άρθρο 94) «οι δικαστικές αποφάσεις εκτελούνται αναγκαστικά και κατά του ∆ηµοσίου, των ΟΤΑ και των ΝΠ∆∆, όπως ο νόµος ορίζει». Ο νόµος όµως που εξειδικεύει τη γενική συνταγµατική ρύθµιση εξαιρεί την αναγκαστική κατάσχεση αντικειµένων τα οποία έχουν ταχθεί για την άµεση εξυπηρέτηση δηµοσίου σκοπού (άρθρο 4 του Ν. 3068/2002). Επίσης, σύµφωνα πάντοτε µε τον νόµο, εξαιρούνται από κατάσχεση πράγµατα εκτός συναλλαγής, όπως αρχαία µνηµεία και ακίνητα που χρονολογούνται ως το 1453. Εξαιρούνται, επίσης, εξυπηρετούντα δηµόσιο σκοπό κυβερνητικά κτίρια, νοσοκοµεία, µουσεία, αρχαιολογικοί χώροι κτλ. Είναι σαφές πάντως ότι αυτό το προνόµιο των ελληνικών δικαστηρίων να εφαρµόσουν το µάλλον ευνοϊκό εθνικό δίκαιο δεν επεκτείνεται και στα περιουσιακά στοιχεία του ∆ηµοσίου που βρίσκονται στην αλλοδαπή. Αλλά και εκεί υπάρχουν οι εξαιρέσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο (λ.χ. πρεσβείες), και, σε κάθε περίπτωση, αυτά τα στοιχεία είναι µάλλον περιορισµένα".

Ηταν κάποτε η Γαλλία µια χώρα κραταιά...Η απώλεια των «τριών Α» αποκάλυψε την ολισθηρή πορεία της γαλλικής οικονοµίας και κοινωνίας, Το Βήμα, 22/1/2012.

"Η µεγάλη λαίλαπα όµως δεν αφορά τα επιτόκια µε τα οποία δανείζεται η Γαλλία ούτε την εικόνα του προέδρου που πλήττεται ανεπανόρθωτα. Αφορά ανθρώπους όπως ο Αλµπέρ Ροζ, προγραµµατιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, ο οποίος έχασε τη δουλειά του σε ηλικία 54 ετών. «Οι πρώτοι µήνες στην ανεργία ήταν ευχάριστοι, είχα την εντύπωση ότι ήµουν σε διακοπές» λέει. Εστειλε εκατοντάδες βιογραφικά, η απάντηση όµως ήταν σε όλα αρνητική επειδή τον έκριναν είτε «υπερβολικά µεγάλο» είτε «υπερβολικά προσοντούχο». Οι επαναλαµβανόµενες αρνήσεις τού έσπασαν το ηθικό. «Εγινα παρανοϊκός, νόµιζα ότι µε κορόιδευαν στον δρόµο». Τελικά βρήκε δουλειά ύστερα από τρία χρόνια και σήµερα, στα 57 του, «εργάζοµαι σαν δόκιµος και βγάζω φωτοτυπίες για 850 ευρώ τον µήνα»".

Οι «βάρβαροι» εντός των πυλών... της Ζεζας Ζηκου, Η Καθημερινή, 22/1/2012.

"Ορισμένες χώρες της Ευρωζώνης μοιάζουν με αναδυόμενες οικονομίες, επισημαίνει ο ιστορικός του Χάρβαρντ, Νάιαλ Φέργκιουσον, για να υπενθυμίσει πως «είναι μύθος ότι οι χώρες δεν χρεοκοπούν»! Κατά την άποψή του, «η οικονομική κατάσταση ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών είναι εξίσου κακή με εκείνη της Αργεντινής». Τα μέλη της Ευρωζώνης μοιάζουν με αναδυόμενες οικονομίες: πρέπει να δανείζονται σε «ξένο» νόμισμα, του οποίου τη νομισματική πολιτική δεν ελέγχουν, και επομένως πιο εύκολα ωθούνται στη χρεοκοπία! Ο καπιταλισμός μεταλλάσσεται, ο πολιτικός κόσμος αλλάζει. Η οικονομία δεν μπορεί να είναι ασύνδετη από την πολιτική και κόντρα στο γενικότερο συμφέρον της κοινωνίας. Η Ιστορία καταδεικνύει ότι μέσα από την ίδια την κρίση, κάθε φορά, μπαίνει μπροστά μια δυναμική ανατροπής, η οποία αναδίδει ή υποβαθμίζει δυνάμεις, μεταβάλλει επιρροές και κυριαρχίες στον σκληρό οικονομικό και, κατ’ επέκταση, πολιτικό στίβο. Kαι η Eλλάς; Αυτοκαταστρέφεται μονίμως"

«Λάιτ» η Συνθήκη για τη Σταθερότητα. Περιορίζεται ο ρόλος της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου – Ανοίγει παράθυρο για µελλοντική συµµετοχή της Βρετανίας, του Άγγελου Αθανασόπουλου, Το Βήμα, 22/1/2012.

"Ο τίτλος της νέας Συνθήκης στον οποίο φαίνεται να καταλήγει η οµάδα εργασίας (της οποίας ηγείται Λουξεµβούργιος) που ασχολείται µε τη συγγραφή της Συνθήκης είναι: «Συνθήκη για τη Σταθερότητα, τον Συντονισµό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονοµική και Νοµισµατική Ενωση». Αυτό ίσως να ήταν και το ευκολότερο κοµµάτι. Τα δύσκολα βρίσκονται αλλού. Σύµφωνα µε κοινοτικές πηγές, η αρχική πρόβλεψη ο «χρυσός κανόνας» για ισοσκελισµένους προϋπολογισµούς (δηλαδή ετήσιο διαρθρωτικό έλλειµµα ως 0,5% του ΑΕΠ) να εισαχθεί στο Σύνταγµα ή να θεσπιστεί µε νόµο ανάλογης ισχύος «έχει νερωθεί» αρκετά. Αντί λοιπόν η δέσµευση αυτή να εισαχθεί σε «εθνικά δεσµευτικές προβλέψεις συνταγµατικής ή ισοδύναµης φύσεως» που προέβλεπε ένα από τα αρχικά σχέδια, υπάρχει πλέον αναφορά σε «προβλέψεις δεσµευτικής ισχύος και µόνιµου χαρακτήρα, κατά προτίµηση συνταγµατικού, για τις οποίες θα υπάρχουν εγγυήσεις ότι θα γίνουν σεβαστές στη διαδικασία των εθνικών προϋπολογισµών». Η αλλαγή έγινε διότι χώρες τόσο εντός της ευρωζώνης όσο και εκτός αυτής που θα ήθελαν να υπογράψουν τη διακυβερνητική Συνθήκη θα πρέπει να καταφύγουν σε αναθεώρηση του Συντάγµατός τους. Σοβαρότατες αντιρρήσεις εκφράστηκαν επίσης για τον ρόλο του ΔΕΚ. Αρχικά υπήρχε πρόβλεψη βάσει της οποίας η Επιτροπή µπορεί, εκ µέρους των συµβαλλοµένων κρατών, να προσφύγει στο Δικαστήριο εναντίον κρατών που δεν εντάσσουν όπως πρέπει τον «χρυσό κανόνα» στην εσωτερική έννοµη τάξη. Η πρωτοβουλία αυτή, για την οποία πίεζε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έβαλε σε λειτουργία τα ανακλαστικά πολλών ευρωπαϊκών πρωτευουσών µε αποτέλεσµα να είναι πλέον τα ίδια τα κράτη που θα έχουν αυτό το δικαίωµα".