Σάββατο 19/05/2012

The Greek run. It is not a good idea for Greece to leave the euro. But it is time to prepare for its departure, The Economist, 19/5/2012.

"The Greek election is in effect a referendum on whether the country will stay in the euro. It is not completely without hope. A new Greek coalition which vowed to stick to the rescue deal would in fact gain some help from the rest of Europe. At the same time, with the promise of a common banking backstop and some form of Eurobonds, the euro would at last start to look as if it could survive and the dangers of contagion would fall away. And if Greece were an isolated problem, it would be much easier to nurse slowly back to health. The financial re-engineering of Europe is a prerequisite for the euro to survive. Greece is bringing forward that moment of truth. And yet politicians, particularly in Germany, have still to accept the logic, let alone explain it to voters. The prospect of a Greek exit means they must begin to do so—and fast". [το MEGA σε επίσημη εκδοχή]

Grèce : Alexis Tsipras, entre Chavez et Hollande, par Alexia Kefalas, Le Figaro, 9/5/2012.

"Dans les rues d'Athènes, l'ascension d'Alexis Tsipras, le leader de la coalition de la gauche radicale Syriza, ne choque personne. Les photos du Che Guevara et de Fidel Castro qui dominent son bureau quand il pose pour la presse, non plus. Depuis son apparition sur la scène politique grecque, lors des élections municipales de 2006, il incarne la relève de la gauche. Aujourd'hui, le Syriza est le deuxième parti politique du pays et son leader pourrait bien devenir le prochain premier ministre grec. Avant d'achever son marathon de consultations avec les partis politiques grecs pour former un gouvernement de coalition, il veut rencontrer le nouveau président français pour l'inciter à tenir ses engagements préélectoraux sur le volet de croissance des plans d'aide européens. Stelios Rizopoulos, analyste politique, voit là une stratégie liée au poids historique du parti. «Tsipras veut se détacher de cette gauche qui ne sait que s'opposer et n'est pas dans la proposition, estime-t-il. La gauche renvoie à une période difficile de notre histoire, marquée par l'exil pendant la guerre civile et la résistance contre l'occupant ou les dictateurs. La grande majorité des politiciens actuels, de l'extrême droite au centre, ont fait leurs classes dans les jeunesses communistes. Mais cette gauche est à présent divisée. Il y a les communistes léninistes qui ne veulent pas entendre parler de l'Europe et la gauche démocratique, plus ouverte. Le Syriza se situe entre les deux. Comme il ne pourra gouverner seul, il va donc jouer la carte européenne», ajoute-t-il. Après avoir transformé la campagne des législatives en référendum contre l'austérité, Alexis Tsipras continue de brandir, sabre au clair, les thèmes sociétaux les plus sensibles aux Grecs, saignés à blanc par l'austérité depuis deux ans. Ainsi, il a annoncé vouloir rembourser la taxe foncière imposée en 2011, augmenter à nouveau les salaires et les retraites, renationaliser les banques, geler les licenciements et les privatisations en cours de négociations et miser sur le développement de l'économie nationale. Pour rembourser la dette abyssale du pays, l'un de ses députés, Dimitri Stratoulis, a même indiqué que le parti utiliserait les dépôts bancaires de la population. «Il commence à m'énerver» «Il se prend pour Hugo Chavez, sauf que la Grèce n'est pas le Venezuela et qu'il n'y a pas de pétrole ici!, s'insurge Spyros Kouvelis, vice-ministre des Affaires étran­gères. Il veut bloquer toutes les importations dans le pays et rompre les engagements pris envers les Européens. Pourquoi pas sortir de l'Otan, tant qu'on y est! Il y a confusion. Les Grecs sont profondément européens. Ils ont tiré un trait sur leur classe politique traditionnelle, mais ils ne veulent pas sortir de l'euro. Ils ne le suivront pas jusqu'au bout si les Européens nous coupent les vivres, cette gauche-là ne tiendra pas», affirme-t-il. Pour mobiliser la population, Alexis Tsipras joue sur les symboles les plus patriotiques. Ce chantre de l'opposition s'affiche avec Manolis Glezos, personnage emblématique élu dimanche député du Syriza. Arracher le drapeau nazi du rocher de l'Acropole a valu à Manolis Glezos le titre de «premier résistant d'Europe» décerné par le général de Gaulle. Aujourd'hui, c'est le «Stéphane Hessel grec». Il s'indigne contre la rigueur, conteste les spéculateurs qui «s'enrichissent sur les crises de dettes souveraines fabriquées». La même rhétorique est utilisée pour la demande de rencontre avec François Hollande. Le Syriza souhaite élargir le front de gauche en Europe. «Le candidat Hollande a promis de se battre pour le développement et nous attendons de voir si la France soutiendra les pays du sud de l'Europe face aux diktats de l'Allemagne», assène-t-on chez les militants du parti. Nombre d'entre eux craignent pourtant de voir Alexis Tsipras s'éloigner de la philosophie de Manolis Glezos et prendre la place du centre gauche au ­Pasok. «Il commence à m'énerver, lâche Mairi Milionaki, une militante de 45 ans. Il ne faut pas que Tsipras devienne l'Andréas Papandréou qui, en 1981, avait promis à toute la population des milliards d'euros et est responsable de l'État corrompu et clientéliste actuel. Il a soutenu les mouvements des “Robins des bois des supermarchés” ou ceux “de la patate” pour redistribuer de la nourriture aux plus fragiles, il s'est dressé contre un système capitaliste, ce n'est pas pour aller rencontrer un président français social-démocrate qui ne veut rien faire avant de voir la chancelière allemande!», s'insurge-t-elle. Ces dissidences au sein des différentes tendances de la gauche grecque risquent de mettre en péril la formation d'un gouvernement de coalition. Mandat serait alors donné au Pasok qui aurait, en cas d'impasse, recours à de nouvelles élections début juin. Un nouveau scrutin qui pourrait offrir sa consécration à la coalition de la gauche radicale".

What Makes Countries Rich or Poor?, by Jared Diamond, The New York Review of Books, 7/6/2012.

"The fence that divides the city of Nogales is part of a natural experiment in organizing human societies. North of the fence lies the American city of Nogales, Arizona; south of it lies the Mexican city of Nogales, Sonora. On the American side, average income and life expectancy are higher, crime and corruption are lower, health and roads are better, and elections are more democratic. Yet the geographic environment is identical on both sides of the fence, and the ethnic makeup of the human population is similar. The reasons for those differences between the two Nogaleses are the differences between the current political and economic institutions of the US and Mexico. This example, which introduces Why Nations Fail by Daron Acemoglu and James Robinson, illustrates on a small scale the book’s subject.* Power, prosperity, and poverty vary greatly around the world. Norway, the world’s richest country, is 496 times richer than Burundi, the world’s poorest country (average per capita incomes $84,290 and $170 respectively, according to the World Bank). Why? That’s a central question of economics. Different economists have different views about the relative importance of the conditions and factors that make countries richer or poorer. The factors they most discuss are so-called “good institutions,” which may be defined as laws and practices that motivate people to work hard, become economically productive, and thereby enrich both themselves and their countries. They are the basis of the Nogales anecdote, and the focus of Why Nations Fail. In the authors’ words: The reason that Nogales, Arizona, is much richer than Nogales, Sonora, is simple: it is because of the very different institutions on the two sides of the border, which create very different incentives for the inhabitants of Nogales, Arizona, versus Nogales, Sonora. Among the good economic institutions that motivate people to become productive are the protection of their private property rights, predictable enforcement of their contracts, opportunities to invest and retain control of their money, control of inflation, and open exchange of currency. For instance, people are motivated to work hard if they have opportunities to invest their earnings profitably, but not if they have few such opportunities or if their earnings or profits are likely to be confiscated".

How Keynes would solve the eurozone crisis

Last Updated on Friday, 18 May 2012 09:05 Friday, 18 May 2012 08:56

by Marcus Miller and Robert Skidelsky, skidelskyr.com 16/05/2012

Almost 100 years ago, a young official in the UK Treasury sought to advise European policy makers on how daunting external debts might best be managed. There was, he argued, a limit to the national capacity to service debts. Those expecting further payments were bound to be disappointed. More than that, efforts by creditors to insist on further debt payments would be politically dangerous. “If they do sign,” he wrote to a friend, “they can’t possibly keep some of the terms, and general disorder and unrest will result everywhere.” He recommended a round of debt cancellation among European countries, a plan that would – at the stroke of a pen – remove much of the problem. When he was ignored by creditor governments, John Maynard Keynes quit his post to write the Economic Consequences of the Peace.

In today’s Europe, of course, the tables are decisively turned. It is not Germany that is suffering under an unsustainable sovereign debt burden, but its southern eurozone partners.

What is the German counsel? Answer: the economics of austerity. Countries with high sovereign debts must increase taxes and cut spending regardless of the consequences for the real economy. Angela Merkel likes to evoke the Swabian housewife: “In the long run you can’t live beyond your means.”

Underpinning the German position is the belief that resolving debt problems is the sole responsibility of the debtor. Keynes, by contrast, held that both creditors and debtors should share the task of getting economies out of holes they had jointly dug. “The absolutists of contract,” he wrote in 1923, “are the real parents of revolution.”

Read more: How Keynes would solve the eurozone crisis

Παρασκευή 18/05/2012

Η “αξιοποίηση” της περιουσίας του δημοσίου από την τρόϊκα ΠαΣοΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ ή αλλιώς “αγαπούλα, πούλα (δώστα τζάμπα τα πάντα όλα)”, anarmodios.wordpress.com 18/05/2012

Με το ΦΕΚ 1363 της 26ης Απριλίου 2012 (λίγο πριν τις εκλογές), “μεταβιβάζονται και περιέρχονται χωρίς αντάλλαγμα στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία “Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε.” κατά πλήρη κυριότητα, οι ακόλουθες κινητές αξίες εταιριών (σσ. εννοεί μετοχές), μαζί με τα σχετικά δικαιώματα ψήφου, οι οποίες ανήκουν στην κυριότητα του Δημοσίου και περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 – 2015 (σσ. αυτό που ψήφισαν όλα μαζί τα τρία συνεταιράκια ΠαΣοΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σώζοντάς μας για πολλοστή φορά, αν θυμάστε)”.Τι μεταβιβάζεται (ο κατάλογος βρίσκεται στην σελίδα 12 του .pdf, πάρτε πρώτα κάνα υπογλώσσιο ή το χάπι πιέσεως καλού κακού);

• 51% απο τον ΟΛΠ (ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε)
• 51% του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε.
• 65 % της ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΕΡΙΟΥ Α.Ε.
• 34 % της ΕΤΑΙΡΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ Α.Ε
• 34 % της ΕΤΑΙΡΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε.
• 13,697% του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε
• 81% της ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΧΗΜΑΤΩΝ Α.Ε.
• 25% της ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ ΑΘΗΝΩΝ Α.Ε.
• 17% της ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε.
• 34% του ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Τ.Ε.
• 92% της ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.
• 100% του ΕΛΛΗΝΙΚΟ Α.Ε.
• και τέλος 55% της ΓΕΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΑΡΚΟ Α.Ε.

Ο εκβιασμός επιστρέφεται, topontiki.gr 17/05/2012

Η κατάρρευση των προσπα­θειών για συγκρότηση κυ­βέρνησης συνεργασίας μετά το εκλογικό αποτέ­λεσμα της 6ης Μαΐου δεν ξάφνιασε κανέναν από όσους μπορούσαν να διακρίνουν ότι δεν υπήρχαν οι πολι­τικές και προγραμματικές προϋπο­θέσεις για τον σχηματισμό της. Φυ­σιολογική εξέλιξη επομένως η προ­σφυγή εκ νέου στη λαϊκή βούληση ώστε ναεκκαθαριστεί η κυβερνητι­κή εκκρεμότητα.

Όλες τις ημέρες των διαπραγματεύ­σεων ένα μολυσματικό νέφος εκβια­σμών πλανιόταν στην πολιτική ατμό­σφαιρα της χώρας με στόχο την ανα­σύσταση του καταρρεύσαντος στην κάλπη μνημονιακού μετώπου. Οι εκ­βιασμοί αυτοί συνεχίζονται εντεινόμε­νοι και περιβεβλημένοι με μια δηλητη­ριώδη καταστροφολογία.

Όμως η χώρα έχει γυρίσει σελίδα κι αυτό δεν βεβαιώνεται μόνο από το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και τόσο από τις πρώτες δημοσκοπήσεις με­τά τις εκλογές όσο και από αυτήν της Pulse RC, την πρώτη προεκλογική, την οποία δημοσιεύει το «Ποντίκι». Η αλλαγή εποχής για την Ελλάδα σηματοδοτείται από δύο χαρακτηριστικά:

♦ Από την επισημοποίηση του διάχυ­του, αλλά... ανεπίσημου «άι σιχτίρ», το οποίο από δημοσκοπικό εύρημα μετα­τράπηκε σε εκλογικό αποτέλεσμα, με τις τάσεις να υποδεικνύουν ότι θα επα­ναληφθεί, ίσως με εντονότερο τρόπο.

♦  Από την έμπρακτη απόρριψη των εκβιασμών εκ μέρους των πολιτών, οι οποίοι, σύμφωνα και με τη σημε­ρινή έρευνα της Pulse RC , δεν... «μα­σάνε» ούτε στο κορυφαίο εκβιαστικό δίλημμα της τρόικας και των μνημονιακών «φίλων» της στο εσωτερικό της χώρας.

Κοινώς ούτε καν το «ευρώ ή δραχ­μή» στέκεται ικανό να μετριάσει ή να αναιρέσει την απόρριψη ενός συστή­ματος εξουσίας, το οποίο, αφού σε όλες τις εκδοχές του – πολιτική, επι­χειρηματική, «πνευματική» και «ενη­μερωτική» – απομύζησε και χρεοκό­πησε τη χώρα, αφού σπατάλησε ακό­μη και τη συμμετοχή της χώρας στους κορυφαίους υπερεθνικούς θεσμούς του δυτικού κόσμου παραδίδοντας την Ελλάδα πιο αδύναμη από ποτέ, τώρα επιζητεί να τη βγάλει από το... δικό του αδιέξοδο.

Η σημερινή έρευνα λέει ότι πράγμα­τι το 88% του ελληνικού λαού επιθυ­μεί την παραμονή στο ευρώ, με το 7%να ζητάει άμεση επιστροφή σε δικό μας νόμισμα. Όμως το 54% του συνό­λου προκρίνει την «παραμονή στο ευρώ με θυσίες μέχρι ενός ορίου – αλλι­ώς επιστροφή σε δικό μας νόμισμα». Με απλά λόγια, ο εκβιασμός επιστρέ­φεται ακυρωμένος. Οι ποικίλοι εκβια­στές είναι πλέον άσφαιροι.

Οι κοινωνίες έχουν όρια και την απλή αυτήν αλήθεια τρόικα και εγχώ­ριοι μνημονιακοί την αγνόησαν εντε­λώς καθυβρίζοντας, προσβάλλοντας και τιμωρώντας έναν ολόκληρο λαό, ο οποίος, ανεξάρτητα από το δικό του μερίδιο ευθύνης, εκλήθη να πληρώσει κυριολεκτικά με το αίμα του τη σωρεία πολυετών πολιτικών εγκλημάτων.

Αυτά τα όρια λοιπόν ο ελληνικός λα­ός τα έχει πλησιάσει. Αν δεν τον ακού­σουν και τώρα, θα τα υπερβεί – και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ποιον τρόπο. Ας προτιμήσουν λοιπόν να ακούσουν τη θεσμική του κραυγή, διότι η μη θεσμική θα είναι κυριολε­κτικά τρομακτική...

Που πληρώθηκε με ρίσκο το ομόλογο των 436 εκατ. ευρώ, από news247.gr 16/05/2012

Στην κατοχή του "Dart Management Fund" πέρασε το 90% των 436 εκατ. ευρώ που πλήρωσε χθες το ελληνικό Δημόσιο για το ομόλογο που έληγε. Αυτό αναφέρεται σε δημοσίευμα των New York Times.

Το συγκεκριμένο Fund που έχει ιδρυτή τον Kenneth Dart και έδρα του τις Νήσους Cayman, είναι ένα από τα πιο γνωστά "vulture Funds" (σε ελεύθερη μετάφραση "γύπες"), όπως χαρακτηριστικά τα περιγράφει το εν λόγω δημοσίευμα.

Τα συγκεκριμένα Funds αγοράζουν ομόλογα χωρών που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και στη συνέχεια κινούνται νομικά κατά των κυβερνήσεων των χωρών αυτών, σε περίπτωση που αθετήσουν την υποχρέωση πληρωμής και δεν αποπληρώσουν στο 100%.

Σύμφωνα με τους New York Times, ο μεγαλύτερος όγκος των ομολόγων αγοράστηκε στα 60-70 σέντς του δολαρίου, έτσι το Fund πραγματοποίησε τεράστια κέρδη. Στην ουσία αύξησε το κεφάλαιο του μέχρι και 40% αφού πληρώθηκε στα 100 σεντς.

Μέχρι σήμερα, το Dart Fund έχει ήδη μηνύσει την κυβέρνηση της Αργεντινής, η οποία χρεοκόπησε το 2002, και στόχος του είναι να λάβει έως και 2 δισ. δολάρια μέσω αμερικανικών δικαστηρίων.

Καμία επίσημη δήλωση δεν έχει γίνει μέχρι τώρα από το Fund, σύμφωνα με τον Lynn Smith που το εκπροσωπεί.

"Μας έπιασαν σε στιγμή αδυναμίας"

Ο σύμβουλος του Λουκά Παπαδήμου, κ. Γκίκας Χαρδούβελης, μιλώντας στην αμερικάνικη εφημερίδα ανέφερε ότι η απόφαση δεν είναι οδηγός για μελλοντικές αποφάσεις. "Μας έπιασαν σε στιγμή αδυναμίας", πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Ο Jason Manolopoulos διαχειριστής του Dromeus Capital Fund και συγγραφέας του βιβλίου "Απεχθές ελληνικό χρέος", έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου γι' αυτήν την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, αναφέροντας ότι μπορεί να εξοργίσει τους 150.000 ομολογιούχους στους οποίους επεβλήθη το κούρεμα του 75% στα ομόλογα που κατείχαν.

"Η απόφαση της πληρωμής είναι ένα τεράστιο λάθος. Αφήνει χώρο και πυρομαχικά στα Funds να επιτεθούν", είπε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται εν συνεχεία, ότι για το χρέος των 6 δισ. ευρώ περίπου που παραμένει εκτός PSI, η επόμενη πληρωμή εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου είναι προγραμματισμένη για τον Σεπτέμβριο, αν και αφορά ποσό μικρότερο από το χθεσινό.

Και οι οι διαχειριστές αυτών των Funds βλέπουν σε κάθε περίπτωση πολύ θετικά, το ενδεχόμενο να χρειαστεί κάποια στιγμή νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Η εφημερίδα τονίζει ότι, η Ελλάδα βρίσκεται εν όψει εκλογών, και αν εκλεγεί αριστερή κυβέρνηση υπό τον κ. Αλέξη Τσίπρα, τότε η στάση έναντι των ομολογιούχων δανειστών μπορεί να σκληρύνει.

Fitch: Υποβάθμιση της Ελλάδας σε "CCC", capital.gr 17/05/2012

Τη μακροπρόθεσμη διαβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας σε ξένο και τοπικό νόμισμα υποβάθμισε σε "CCC" από "B-" προηγουμένως ο οίκος Fitch. Παράλληλα, υποβάθμισε το βραχυπρόθεσμο IDR σε "C" από "B" και αναθεώρησε το Country Ceiling της χώρας σε "B-".

Στην έκθεσή του ο οίκος αναφέρει πως η υποβάθμιση δύο βαθμίδων της Ελλάδας αντανακλά τον αυξημένο κίνδυνο η χώρα να μην καταφέρει να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ. Η ισχυρή στήριξη των κομμάτων που τάσσονται κατά των μέτρων λιτότητας στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου και η επακόλουθη αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης, υπογραμμίζει την απουσία της δημόσιας αλλά και πολιτικής στήριξης του προγράμματος των 173 δισ. ευρώ που συμφωνήθηκε με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Σε περίπτωση που μετά τις νέες εκλογές της 17ης Ιουνίου δεν σχηματιστεί κυβέρνηση με εντολή να συνεχίσει την εφαρμογή του προγράμματος δημοσιονομικής λιτότητας και διαρθρωτικής προσαρμογής, η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ είναι πιθανή, προειδοποιεί η Fitch. Η έξοδος της Ελλάδας θα οδηγούσε ενδεχομένως σε εκτεταμένη αδυναμία εξόφλησης χρέους του ιδιωτικού τομέα αλλά και κρατικού χρέους που αποτιμάται σε ευρώ, παρά την ήπια ανακούφιση από το βαρύ φορτίο του χρέους που πρόσφερε το PSI. 

Όσον αφορά τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, ο οίκος επαναλαμβάνει ότι αν μετά τις ελληνικές εκλογές του Ιουνίου αξιολογήσει τον κίνδυνο αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ ως πιθανό, θα προβεί στην τοποθέτηση των πιστοληπτικών αξιολογήσεων όλων των κρατών-μελών σε Rating Watch Negative.

Υπενθυμίζεται ότι ο οίκος είχε προχωρήσει στην αναβάθμιση της μακροπρόθεσμης αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας Ελλάδας σε ξένο και εγχώριο νόμισμα σε "B-" με σταθερό outlook από "Restricted Default" (RD) στις 13 Μαρτίου.

Πρόταση 3.0, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr 17/05/2012

Το μέγα σφάλμα της Ευρώπης των Μνημονίων ήταν η σκέψη πως στόχος των χωρών του πυρήνα, αφού ξέσπασε η Κρίση, έπρεπε να είναι η δημιουργία μιας «τάφρου» που να αποτρέπει την επέκταση της Κρίσης στον πυρήνα χωρίς όμως να αλλάζει την αρχιτεκτονική της ευρωζώνης. Όπως σας έχω κουράσει να λέω πάνω από δυο χρόνια τώρα, οι Ευρωπαίοι αρνήθηκαν πεισματικά ότι πρόκειται για συστημική Κρίση και επέμεναν να την αντιμετωπίζουν αποσπασματικά, πρώτα ως ελληνική, μετά ως ιρλανδική κ.ο.κ. Την ίδια στιγμή, η Κρίση σάρωνε τα πάντα παντού και ιδίως σε τρεις τομείς: τραπεζική κρίση, κρίση δημόσιου χρέους και, τέλος, η πιο ύπουλη κρίση από τις τρείς – η κρίση στο εμπορικό ισοζύγιο εντός της ευρωζώνης που συνδέεται άμεσα με την κρίση επενδύσεων στο μεγαλύτερο μέρος της ευρωζώνης. Για να το πω απλά, η Κρίση είχε εξ αρχής τέτοιο βάθος και τροπή, που το μόνο «ανάχωμα» που θα λειτουργούσε ήταν μια εκ βαθέων αναδόμηση του ευρω-συστήματος.

Τι σημαίνει «εκ βαθέων αναδόμηση του ευρω-συστήματος»; Πρώτον, δεν έχει καμία σχέση με το δίλημμα λιτότητας-επεκτατικής πολιτικής. Ούτε καν προδιαγράφει κινήσεις ομοσπονδοποίησης οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν λύση (καθώς η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο). Το ζητούμενο είναι μια συνολική λύση που θα αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις τρεις επί μέρους κρίσεις (τραπεζών, χρέους, επενδύσεων & εσωτερικού ισοζυγίου πληρωμών) η οποία όμως παράλληλα: (α) δεν θα ζητά από την Γερμανία να πληρώνει ή να εγγυάται τα χρέη των υπόλοιπων, (β) δεν θα προβλέπει τύπωμα χρήματος από την ΕΚΤ, (γ) δεν θα αυξάνει το δημοκρατικό έλλειμμα, και (δ) δεν θα απαιτεί ούτε την παραμικρή αλλαγή των Συνθηκών. Πως μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο;

 Καιρός να πούμε σκληρές αλήθειες, του factorx από antinews.gr 18/05/2012

Πρώτον: Ο Σαμαράς απέφυγε να πει σκληρές αλήθειες και να κάνει συγκεκριμένες και χειροπιαστές προτάσεις υπέρβασης τού φόβου και της ανασφάλειας πού θα συγκρατούσαν τον πανικόβλητο λαό και θα τον εμπόδιζαν να μετατραπεί σε θύμα του κάθε λαοπλάνου. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο, γράφει στο γνωστό μέρος το αν θα βγούμε από την Ευρωζώνη ή όχι. “ Γαία πυρί μειχθήτω” λέει και ψηφίζει Τσίπρα και Καμμένο, όχι επειδή συμφωνεί με τα ανύπαρκτα προγράμματά τους, αλλά για να τρομάξει το σύστημα μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.

 Δεύτερον: Ο Σαμαράς διακήρυξε την νέα μεταπολίτευση και χρησιμοποίησε όλα τα πολιτικά εργαλεία της παλαιάς μεταπολίτευσης. Έπαιξε με πολιτικούς όρους της παλαιάς μεταπολίτευσης διεκδικώντας τη νέα, μην έχοντας όμως τον πολιτικό κυνισμό, πολιτικό χρόνο και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, ώστε να μπορέσει να καταλάβει την εξουσία και να οδηγήσει την εθισμένη στην ατομική ασυδοσία πολύμορφη μάζα σε ένα νέο μεταπολιτευτικό δρόμο. Στρογγύλεψε τόσο πολύ τον πολιτικό του λόγο και την πολιτική του πράξη, ώστε θεωρήθηκε αναπόσπαστο κομμάτι τής πολιτικής σκηνής τού χθες και αυτό σε μια χρονική συγκυρία που στον κόσμο άρχισε να κυριαρχεί ο πανικός.

Τρίτον:  Η επιβεβλημένη στροφή του Νοεμβρίου έγινε απότομα και άγαρμπα και τους ζάλισε όλους. Έπρεπε να είχε ήδη προετοιμαστεί. Πόσες φορές δεν έχουμε πει πως αν έλεγε το Νοέμβριο αυτά που λέει τώρα, τα πράγματα θα ήταν ίσως διαφορετικά; Τελικά η παράταξη έχασε την ιδιότητά της ως συστημική μεν, αλλά πατριωτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η συγκυβέρνηση, ιδιαίτερα, έκανε  πολύ κακό και αποδόμησε το μήνυμα ανανέωσης που η Νέα Δημοκρατία έκτιζε δυο χρόνια. Έτσι, το μήνυμα «δεν είμαστε όλοι το ίδιο», έγινε δυστυχώς «είστε όλοι μια απ’ τα ίδια». Και αυτή την παγιωμένη κατάσταση δεν την αλλάξεις με Ζάππεια και κλειστά σουαρέ ολίγων κομματικών ακροατών, όπως πχ στο Λαύριο, πολλώ δε μάλλον, όταν διαπιστώνεις από νωρίς ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή έρχονται με φόρα και με ανορθόδοξο τρόπο για να σε πιέσουν δημοσκοπικά και εκλογικά.

Τέταρτον: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές ήταν η καθαρότητα του μηνύματος.  Το «οικονομικό Ζάππειο» προσέκρουσε πάνω στο κάδρο της Κυβέρνησης Παπαδήμου και το λεγόμενο «κοινωνικό Ζάππειο» πάνω στην πραγματικότητα των γκέτο. Ό,τι και να έλεγε η ΝΔ για τους λαθρομετανάστες (ανακατάληψη πόλεων κτλ) ήταν ένα βήμα πίσω από τη Χρυσή Αυγή, η οποία υποκατέστησε το κράτος σε πολλές περιπτώσεις και γειτονιές. Ο «πόλεμος εντυπώσεων» στον οποίο επιδόθηκε με τους ΑΝΕΛ, δεν καρποφόρησε. Ο Καμμένος με την απλοϊκότητα του μηνύματος του είχε εισχωρήσει σε αμιγώς «ζωτικούς χώρους» της παράταξης. Η καταγγελία και γενικολογία είναι πολιτική παλαιάς κοπής. Αλλά πιάνει. Πρέπει όμως να είσαι πολιτικός τής παλαιάς μεταπολίτευσης για να παρασύρεις την εθισμένη στην κενολογία μάζα. Χαρακτηριστικό δείγμα ο Τσίπρας και ο Καμμένος.

Πέμπτον: Για την περίφημη «ανανέωση» και τα ψηφοδέλτια τα έχουμε πει και ξαναπεί. Η επιλογή συγκεκριμένων υποψηφίων έκανε πολύ μεγάλη ζημιά. Και δεν δικαιολογείται η ΝΔ του Σαμαρά, αντί να ξεχειλίζει από υποψηφίους νέους και ορεξάτους, να βρίσκεσαι στη δυσάρεστη θέση, να βγάλει από τη ναφθαλίνη παλαιούς πολιτευτές, προκειμένου να συμπληρώσει υποψηφίους και να συσπειρώσει παλαιοκομματικούς ψηφοφόρους.

Έκτον: Σε όλη την προεκλογική περίοδο ο Σαμαράς απομονώθηκε από τη φυσική του επαφή με τον απλό κόσμο. Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις δεν έπεισαν κανένα πέρα από το κομματικό ακροατήριο. Ξοδεύτηκε πολύτιμο κεφάλαιο για επιθέσεις στους Ανεξάρτητους Έλληνες πρώτα και τη Χρυσή Αυγή μετά, ενώ η παράταξη, ούτε τους δικούς της εκλογείς δεν μπορούσε καν να συσπειρώσει σε σχέση με αυτούς που την επέλεξαν το 2009. Και την ίδια ώρα που δεξιός έβγαζε το μάτι δεξιού, κάποιοι εκ των έσω προετοίμαζαν το έδαφος νέας συγκυβέρνησης.

Μετά από όλα αυτά, περιμένατε να μην έχουν αντίκτυπο τα ανωτέρω, σε 200.000 μικρομεσαίους που ετοιμάζονται για λουκέτα, σε 600.000 χιλιάδες στρατιωτικούς και αστυνομικούς και τις οικογένειές τους, σε 1.100.000 ήδη ανέργους εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι μέχρι 40 ετών, σε 1.500.000 συνταξιούχους, σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που ζουν σε περιοχές γκέτο και φοβούνται να ξεμυτίσουν από το σπίτι τους λόγω εγκληματικότητας, και δεν ξέρω και εγώ σε ποιους άλλους;

Europe rocked by Spanish banking crisis, by independent.co.uk 18/05/2012

The fragile European financial system has moved to the centre of the sovereign debt crisis. The dominant fear is that a Greek exit from the eurozone will prompt a series of runs on weaker banks across the Continent, stretching the resources of governments beyond breaking point and forcing nations such as Spain and Italy to seek official assistance from the eurozone and the International Monetary Fund.

The Spanish banking sector is a particular source of alarm. Analysts estimate the nation's lenders could be sitting on unrecognised bad property loans of up to €100bn. The Spanish government last week unveiled a plan to require its banks to put aside an extra €30bn against future possible losses and announced an independent audit of its lenders' balance sheets. But that was seen as inadequate to restore confidence. Madrid has been encouraged to seek support now for its banking sector from the European bailout fund, the European Financial Stability Facility.

In Athens yesterday, a caretaker government was sworn in after the largest political parties failed to form a coalition. The interim Greek cabinet includes a former head of the army, Frangos Frangoulis, a former police chief, Eleftherios Ekonomou, and a professor of constitutional law, Antonios Manitakis. This administration, led by senior judge Panagiotis Pikramenos, will run Greece until new elections are held on 17 June.

Opinion polls suggest Syriza, a far-left party that refuses to accept the austerity demanded of Greece by its eurozone partners and the IMF, will win the biggest share of the national vote next month. Senior European politicians have warned that, unless the next Greek government signs up to further austerity and economic reforms, Athens's bailout funds will be cut off. This would prompt a default by Greece on its debt and an exit from the single currency.

Schumpeter in the White House

Thursday, 17 May 2012 07:49

by Guy Sorman, www.city-journal.org Spring 2002 Issue

The 2012 presidential race will be, in part, a showdown between two different models of economic growth. President Barack Obama and his Democratic administration will defend the once-discredited and now-resurgent theory that government must act as the economy’s “tutor” and use public funds to stimulate it. The Republican nominee, presumably Mitt Romney, will advance the free-market argument that the main source of new growth is the innovative energy of American entrepreneurs and that government needs to get out of the way.

An essential part of the free-market argument is “creative destruction,” a theory proposed by the great Austrian economist and Harvard University professor Joseph Schumpeter. If you don’t understand Schumpeter’s insight—expressed most powerfully in his classic 1942 book Capitalism, Socialism and Democracy—you’ll have a hard time understanding why free markets work so well to generate prosperity. Yet creative destruction is a complicated concept, poorly understood by the general public and not always easy to defend. As November nears, the Republican nominee will have to figure out a way to show voters how essential it is to American prosperity.

Schumpeter believed that progress in a capitalist economy requires that the old give way constantly to the new: production technologies in a free economy improve constantly, and new products and services are always on offer. But this creative transformation also has a destructive side, since it makes earlier products and services—and the workers who provided them—obsolete. Today’s consumers have little reason to buy an oil lamp instead of a lightbulb, or a Sony Walkman instead of an iPod—which can be bad news for the people who manufacture the oil lamp and the Walkman.

Looking back at the history of Western capitalism, we can see how the discovery of new energy sources, new communications systems, and new financial instruments regularly demolished old ways of doing things. When this happened, the result was typically short-term pain, as certain workers found themselves displaced, and sometimes even what appeared to be economic crises; but there was also substantial long-term gain, as the economy became more efficient and productive. Economists W. Michael Cox and Richard Alm point to transportation as a striking example of the process. “With the arrival of steam power in the nineteenth century, railroads swept across the United States, enlarging markets, reducing shipping costs, building new industries, and providing millions of new productive jobs,” they write. Automobiles and airplanes had similar effects. Yet “each new mode of transportation took a toll on existing jobs and industries. In 1900, the peak year for the occupation, the country employed 109,000 carriage and harness makers. In 1910, 238,000 Americans worked as blacksmiths. Today, those jobs are largely obsolete.”

Read more: Schumpeter in the White House

Πέμπτη 17/05/2012

Γιάπηδες αγανακτισμένοι, από Άρδην- Ρήξη, 14/5/2012.

"Αξίζει, όμως, να σταθούμε σε ορισμένα σημεία των διακηρυγμένων θέσεων του σχήματος. Εντύπωση προκαλεί καταρχήν η εν λευκώ υιοθέτηση ορισμένων μνημονιακών επιταγών, όπως η πλήρης απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων, οι δραστικές περικοπές των μεγάλων συντάξεων και η μείωση των «ληστρικών» (sic) εργοδοτικών εισφορών στο ΙΚΑ. Πλάι σε αυτά, προβλέπεται πως διατηρείται η Εθνική Σύμβαση Εργασίας, ενώ, ταυτόχρονα, έχει το δικαίωμα ο εργοδότης, σε συνεννόηση με τον εργαζόμενό του, να κάνει ατομική σύμβαση εργασίας, άσχετη με το περιεχόμενο της Ε.Σ.Ε.! Τάσσεται ανοιχτά εναντίον της μεγάλης φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, πράγμα εντελώς παράδοξο, γιατί στην Ελλάδα τα τεκμήρια των μεγάλων ιδιωτικών περιουσιών είναι ο μόνος τρόπος να στριμωχτούν οι κλεπτοκράτες και οι νομείς του δημόσιου πλούτου. Αυτούς τους περνά στο απυρόβλητο, ενώ ταυτόχρονα μιλά ανοιχτά για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ως πανάκεια που θα καταπολεμήσει τις πελατειακές σχέσεις. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι θέσεις για άμεση ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ ή την προώθηση της λογικής των εργολαβιών, όπως την ανάθεση της υπηρεσίας καθαριότητας των δήμων σε ιδιώτες. Γενικά, με άλλοθι την καταγγελία της κλεπτοκρατίας, προσπαθεί να περάσει μια λογική όπου θα τιμωρηθούν κατ’ εξοχήν οι μικροί και μεσαίοι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και οι πολίτες, και όχι η αφρόκρεμα της κομματοκρατίας με τα υψηλά εισοδήματα. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, προτάσσει μια πολύπλευρη συνεννόηση με τις παραδοσιακές και αναδυόμενες δυνάμεις, κάνοντας όμως μια ειδική μνεία στις παραδοσιακές σχέσεις της χώρας μας με τις Η.Π.Α. και στην ανάγκη της ταύτισης των συμφερόντων τους με τα δικά μας συμφέροντα. Για την Τουρκία τοποθετείται υπέρ της φιλίας των δύο λαών, θέτοντας ως προϋπόθεση την επίλυση των διαφορών βάσει του σεβασμού των ελληνικών συμφερόντων. Μια θέση που θα ήταν εξαιρετική για έκθεση των μεσαίων τάξεων του δημοτικού, αλλά η οποία σε καμία περίπτωση δεν επαρκεί για θέση κόμματος που κατεβαίνει στις εκλογές. Εξάλλου, παρόμοιες διατυπώσεις και διακηρύξεις έκαναν και ο Γιώργος Παπανδρέου, η Ντόρα Μπακογιάννη και οι φορείς του κατεστημένου, προχωρώντας ανενόχλητοι την υπαγωγή της Ελλάδας στη νεοθωμανική σφαίρα επιρροής. Για τη μετανάστευση, οι προτάσεις του κυρίου Τζήμερου δείχνουν να επηρεάζονται από τις θέσεις νεοφιλελεύθερων ρεπουμπλικάνων των ΗΠΑ, όπως φαίνεται κυρίως στη θέση του για τη δημιουργία χώρου ειδικής οικονομικής ζώνης, στην οποία θα εργάζονται οι μετανάστες με χαμηλά μεροκάματα. Το ίδιο και για τις προτάσεις περί δημόσιας τάξης, που περιλαμβάνουν την απαγόρευση των πορειών στο οδόστρωμα, με αντάλλαγμα πέντε λεπτά προβολής στη δημόσια τηλεόραση για την παρουσίαση των αιτημάτων των διαδηλωτών. Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε πως σημαίνουσα θέση στο πρόγραμμα του κόμματος έχει η αναθεώρηση του άρθρου 16 και η ενίσχυση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Εντέλει, ο Τζήμερος κατάφερε με την παρουσία του να πείσει ένα μέρος των οπαδών της φιλελεύθερης ανάπτυξης. Υπήρξε εκφραστής της «αγανακτισμένης» πτέρυγας των γιάπηδων-οπαδών της ελεύθερης αγοράς, ενώ πόνταρε στην ανωνυμία του και στα «καθαρά χέρια». Κυριότερη αδυναμία του, το ότι δεν έχει καταλάβει σε ποιά χώρα ζει, πράγμα που φαίνεται από το ότι αρκείται στην καταγγελία της κομματοκρατίας, δίχως να θίγει τον παρασιτισμό. Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι επιμένει στην παγκόσμια ελεύθερη αγορά και δεν αγγίζει καθόλου ζητήματα όπως αυτό της ανάταξης του παραγωγικού ιστού της χώρας, με προτεραιότητα στην ικανοποίηση των αναγκών της εσωτερικής αγοράς κ.ο.κ. Αυτές οι «αφέλειες» και οι «ανεδαφικότητες», καθώς και η άρνηση της κύριας αντίθεσης που βιώνει σήμερα η χώρα, μεταξύ της υποτέλειας και της αντίστασης, τον καθιστούν ήδη προνομιακό συνομιλητή της Ντόρας και του Μάνου, για ένα αμιγώς νεοφιλελεύθερο σχήμα που θα καταφέρει να μπει στη Βουλή, και ίσως να παράσχει σωσίβιο συγκυβέρνησης στο άμεσο μέλλον.
Βέβαια, μετά την αποκάλυψη των πραγματικών θέσεών του και την εξάλειψη του παράγοντα της έκπληξης, σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου προκρίνονταν οι άγνωστοι, αμφιβάλλουμε αν θα ξανασυγκέντρωνε ανάλογα ποσοστά.

Για το φαινόμενο «Τζήμερος» διαβάστε και το παρακάτω σχόλιο που δημοσιεύτηκε στη Ρήξη (φ. 85), όπως και την πλήρη επιστολή του στην Άγγελα Μέρκελ:

Θ. Τζήμερος – Ο δωσιλογισμός πια έχει τον επώνυμο εκπρόσωπό του

Σταχυολογούμε κάποια σημεία από την ανοιχτή επιστολή που έστειλε ο διαφημιστής Θ. Τζήμερος, αρχηγός του πρωτοεμφανιζόμενου φιλομνημονιακού κόμματος, «Δημιουργία Ξανά» στην Άγγελα Μέρκελ το Νοέμβριο του 2011, πριν ακόμα φτιάξει το κόμμα και αυτά που πιστεύει τα φιλτράρει περισσότερο. Πρόκειται για ένα μνημείο δωσιλογισμού, αφού στις 3.700 λέξεις που έγραψε βρίζει με τα χειρότερα λόγια την Ελλάδα και εξυμνεί τη φράου Μέρκελ.
«Εξοχότατη, σας ευχαριστούμε για τις προσπάθειες που κάνετε να προσφέρετε αίμα στην Ελλάδα, για να βγει από την εντατική, αλλά, όπως διαπιστώνετε κάθε μέρα, δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα η αιμορραγία: το διεφθαρμένο, σπάταλο, και εχθρικό σε κάθε προσπάθεια παραγωγής, κράτος […]Εξοχότατη, αν ήμουν στη θέση σας θα έλεγα «να πάει στο διάολο αυτή η απαίσια χώρα». Εμείς, οι σκεπτόμενοι και αξιοπρεπείς Έλληνες σάς είμαστε ευγνώμονες που δεν έχετε πάρει (ακόμα) αυτή τη θέση και εξακολουθείτε να μας στηρίζετε […] σας παρακαλούμε: υποχρεώστε τους σε ένα και μόνο πράγμα: να αλλάξουν το κράτος-τέρας που δημιούργησαν. Να καταργήσουν την μονιμότητα της κομματικής τους πελατείας που έχουν διορίσει με απίστευτους μισθούς και προνόμια […] Αν δεν τους υποχρεώσετε δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουν μόνοι τους! Μην τους δώσετε ούτε ένα ευρώ παραπάνω, χωρίς αυτή την προϋπόθεση, θα σας το κλέψουν!»".

Πάγκαλος: Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ πάει στο 26%...θα αρχίσει εκτελέσεις...

Η ελληνική γοητεία του φασισμού. Πώς τα ελληνικά media έχουν θολώσει από τη χρυσαυγίτικη προπαγάνδα, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, Lifo.gr, 16/5/2012.

"Έγραψα ένα άρθρο στο lifo.gr για την υπερπροβολή της Χρυσής Αυγής στα media. Υποστήριξα ότι αυτή δεν γίνεται μόνο από περιέργεια και φόβο, αλλά επίσης από δέος και ηδονοβλεπτική τάση. Θα έπρεπε να προσθέσω κάτι ακόμα: δεν μπορείς να συζητάς μ’ έναν φασίστα - γιατί αυτός εκφράζει ένστικτα, ενώ εσύ πνεύμα. Στο μπρα ντε φερ των media δεν υπάρχει περίπτωση το πνεύμα να κερδίσει τις εντυπώσεις απέναντι στο θριαμβικό κτήνος του αυτονόητου. Το εμβατήριο δημιουργήθηκε για να υπερκαλύπτει τις σονάτες. Δεν άργησα να το επιβεβαιώσω στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη (που χτύπησε πρωτοφανή νούμερα). Ο φασίστας μίλαγε σβέλτα, άμεσα, έξυπνα, οι Αριστεροί χαμένοι στη μετάφραση. Αυτός ήταν το νέο πράγμα, το ξεδιάντροπα ειλικρινές, το προκλητικά απενοχοποιημένο - οι άλλοι ήταν σαν μαραμένοι από τον πολύ στοχασμό. Είχα δει ξανά το έργο: όταν επέλαυνε το λάιφσταϊλ του «Κλικ». Και είχα γράψει τότε ένα ανάλογο κομμάτι στην «Ελευθεροτυπία» με τίτλο «Η γοητεία του Κακού». Έλεγα, αν θυμάμαι καλά, πόσο πιο γοητευτική είναι η κόλαση συγκριτικά με τον παράδεισο στη λαϊκή εικονογραφία. Η κόλαση παρουσιάζεται ως ένα ατέρμονο gang bang, με βιασμούς παρθένων, μέθυσους, ενδιαφέροντες ψυχάκηδες, σαδικούς ανασκολοπισμούς - πολλή δράση και φλόγες πολλές. Κι από πάνω ο Παράδεισος, σαν μαραμένος καυλός. Αγάμητες κόρες με λύρες στα χέρια και γέροντες με γλαρωμένα μάτια να καθοδηγούν το ποίμνιο σαν ένα κοπάδι γίδια - νύστα του θανατά. Κάνοντας την αναγωγή, δεν θα ‘ταν υπερβολή να πει κανείς ότι έτσι και το Κακό είναι αρχικά πολύ πιο ενδιαφέρον από το Καλό. Και ο Φασισμός από την Ανοχή. Αφού μια φορά ζει κανείς και φτύνει αίμα για να φτιάξει το σπιτάκι του, γιατί να αυτολογοκρίνεται και ν’ αφήνει τον Πακιστανό να κατουράει μέσα στην εκκλησιά του; Το θέμα με αυτές τις απλές ερωτήσεις είναι ότι δεν έχουν εξίσου απλή απάντηση. Γιατί η απάντηση δεν στηρίζεται στο χώμα και το αίμα του ενστίκτου (όπως η ερώτηση) αλλά στο αθέατο πλέγμα των στοχαστικών προσαρμογών που ακολούθησε η ανθρώπινη διανόηση για να δημιουργηθεί ο πολιτισμός και να στηρίξει πάνω του την επίκληση της δίκαιης κοινωνίας. Ολόκληρος ο πολιτισμός μας είναι μια σύνθεση συγκρατημών, ταμπού και οργάνωσης των ορμών. Είναι ο κρυφός κώδικας που τρέχει το σύστημα που ζούμε. Εμπεριέχει πολλή «δουλειά», πολλά βαρετά κατεβατά, πολλή εσωτερική εξημέρωση. Απέναντι σε όλα αυτά ο φασίστας ξέρει μόνο να πηδά και να φωνάζει. Να χαϊδεύεται μπροστά στον καθρέφτη του, ν’ ασπρίζει το σπιτάκι του, να γρυλίζει μόλις κάποιος κάτσει στη σκιά της καστανιάς του. Αλλά δεν πρέπει να υποτιμάμε τον φασισμό. Όπως έγραψε και η Σούζαν Σόνταγκ στη «Γοητεία του Φασισμού», εθνικοσοσιαλισμός δεν σημαίνει μόνο κτηνωδία και τρόμος. Σημαίνει επίσης κι ένα ιδεώδες ή μάλλον κάποια ιδεώδη που επιβιώνουν σκόρπια σήμερα κάτω από άλλες σημαίες: το ιδεώδες της ζωής ως τέχνης, τη λατρεία της ομορφιάς, τον φετιχισμό του θάρρους, τη διάλυση της αποξένωσης σε εκστατικά αισθήματα κοινότητας, την απόρριψη της διανόησης, την ανδροκρατική οικογένεια (υπό την πατρική αιγίδα των ηγετών). Και υπάρχει ακόμα η κατοπινή σύνδεσή του με παραβατικές αγριάδες (που αρέσουν στους αφελείς): την εικονογραφία του σατανισμού, ορισμένα παρακλάδια του death metal, τις πολεμικές τέχνες, κ.λπ. Ξέρω αρκετούς απλοϊκούς ή απλώς θολωμένους ανθρώπους που θα μπορούσαν να συγκινηθούν είτε από αυτές τις σχεδόν ρομαντικές «αξίες» είτε από το φλερτ με την παραβατικότητα, τα οποία κουδουνίζουν πίσω από τα μονοκόμματα, αψήφιστα λόγια κάθε φασίστα. Από τον πορτιέρη που θαυμάζει με κρυπτο-ομοφυλοφιλικό ναρκισσισμό το φουσκωμένο, λευκό κορμί του, μέχρι τον γέρο που η ζωή του πέρασε χωρίς ίχνη, αφήνοντας πίσω της μόνο ένα μονήρες δυάρι με οχτώ κλειδαριές ασφαλείας. Ακριβώς, λοιπόν, επειδή βλέπω ότι χάθηκε η μάχη, αν σε κάθε κραυγή απαντάς μ’ ένα δοκίμιο (διότι περί μάχης εντυπώσεων πρόκειται), επαναλαμβάνω ότι είναι λάθος να δίδεται τόσο πολύ, τόσο συχνά ο λόγος στους φασίστες.  Όχι ότι δεν θα τον πάρουν μόνοι τους στο ίντερνετ. Τουλάχιστον, όμως, δεν θα έχουμε συνεργήσει στην άθλια προπαγάνδα".

Νέες εκλογές, άλλοι συσχετισμοί, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 16/05/2012

Εκλογές τον Ιούνιο, λοιπόν. Από πλευράς δημοκρατίας, αυτή η λύση ήταν αναγκαία εξαρχής. Με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να έχουν καταβαραθρωθεί από σχεδόν το 80% στο 32% των ψήφων, δεν ήταν νοητό να συνεχίσουν να κυβερνούν ως εκπρόσωποι λιγότερο του ενός... τρίτου των ψηφοφόρων! Ακόμη χειρότερα, όταν το 60% τουλάχιστον των Ελλήνων ψήφισε αντιμνημονιακά, είναι άκρως ενοχλητικό να σχηματίζει μνημονιακή κυβέρνηση το 32% ελέω καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου. Ευτυχώς, Σαμαράς και Βενιζέλος συγκέντρωσαν μόνο 149 έδρες. Στην απόγνωση που βρίσκονται, είναι βέβαιο ότι αυτοί θα σχημάτιζαν κυβέρνηση ακόμη και αν είχαν μόνο 151 βουλευτές μαζί, ανεξαρτήτως των δεκάρικων λόγων που έβγαζαν κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών και διαβουλεύσεων.

Επιπροσθέτως, η ραγδαία πολιτική τους αποδυνάμωση λόγω του εκλογικού καταποντισμού των κομμάτων τους κατέστησε αδύνατη την προσέλκυση στο στρατόπεδό τους είτε του Φώτη Κουβέλη είτε του Πάνου Καμμένου, οπότε οδηγηθήκαμε υποχρεωτικά σε νέες εκλογές τον επόμενο μήνα.

Οσον αφορά την απερίγραπτη φαρσοκωμωδία που παίχτηκε γύρω από τις δήθεν προτάσεις σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ - ΔΗΜΑΡ, αυτή ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε αποτυχία επί της ουσίας. Υπηρετούσε αποκλειστικά προπαγανδιστικές σκοπιμότητες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Για να το πούμε ωμά, θα πρέπει να ήταν... πολιτικά ηλίθιος ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης ενός εκρηκτικά ανερχόμενου κόμματος που κατόρθωσε να εκφράσει τις αντιμνημονιακές διαθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, για να πάει να συνεργαστεί με δύο καταρρέοντα κόμματα και δη μνημονιακά, τα οποία μάλιστα είχαν 149 βουλευτές!

Πολύ σωστά από την πλευρά του επεδίωξε ευθύς εξαρχής νέες εκλογές, ελπίζοντας βάσιμα ότι το κόμμα του μπορεί να έρθει πρώτο. Καρπωνόμενος ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα τις 50 «κλεμμένες» έδρες αντί της ΝΔ, θα μπορέσει σε μια τέτοια περίπτωση να αποσπάσει ίσως 120 ή 130 ή άγνωστο πόσες έδρες, ενισχύοντας ασύλληπτα τη διαπραγματευτική του θέση και απαιτώντας ντε φάκτο να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο κορμός της νέας κυβέρνησης. Μόνο οι κάλπες θα δείξουν φυσικά αν ο σχεδιασμός του θα πετύχει. Σε μια τέτοια περίπτωση πάντως, αν το ανιδιοτελές πάθος συνεισφοράς στη σωτηρία της πατρίδας συνεχίσει να πυρπολεί τις καρδιές των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όπως μέχρι χθες, θα έχουν την ευκαιρία ίσως να στηρίξουν ενδεχομένως ως «ελάσσονες εταίροι» μια κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ενας μήνας υπομονή αρκεί...

Εχουμε την εντύπωση -για να μην πούμε τη βεβαιότητα- ότι τα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου θα έχουν τεράστια διαφορά από εκείνα των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής. Κανένα κόμμα δεν πρόκειται να πάρει το ίδιο ποσοστό - ούτε καν το ΚΚΕ, το οποίο δεν έχει ευκαιριακούς ψηφοφόρους. Πολύ πιο τεταμένη και φορτισμένη, ίσως και με σημαντικά γεγονότα, θα είναι και η συντομότατη και πάλι προεκλογική περίοδος, η οποία δεν προβλέπεται ήρεμη όπως η προηγούμενη.

Καθόλου δεν άρεσε, βέβαια, τόσο στους Ευρωπαίους επικυρίαρχους όσο και στο ελληνικό κατεστημένο ούτε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε η αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Πρώτος στόχος τους φυσικά θα είναι να αποτρέψουν να αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ νικητής των εκλογών ώστε να μην πάρει τις 50 έδρες. Προς επίτευξη του στόχου αυτού θα δοθεί κάθε δυνατή βοήθεια στη ΝΔ για να βγει αυτή πρώτο κόμμα.

Θα καταβληθεί επίσης κάθε δυνατή προσπάθεια υπονόμευσης του ΣΥΡΙΖΑ για να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το ποσοστό του ώστε ακόμη και αν αναδειχθεί πρώτο κόμμα, να απέχει όσο το δυνατόν περισσότερο από την αυτοδυναμία. Να υπάρχουν δηλαδή τα περιθώρια να πλαισιωθεί από μετριοπαθείς μνημονιακές ή κρυφομνημονιακές δυνάμεις προκειμένου να σχηματιστεί η αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ο Τσίπρας μάς έφερε ως εδώ;, του Άρη Δαβαράκη, protagon.gr 16/05/2012

Θέλω να υπενθυμίσω σε όλους σας ότι ο Τσίπρας γεννήθηκε το 1974 –μόλις η «μεταπολίτευση» ξεκινούσε την (όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων) καταστροφική της πορεία. Το 1981  που το ΠΑΣΟΚ, δια χειρός Ανδρέα Παπανδρέου,  ανέλαβε την διακυβέρνηση την Ελλάδας και κατέστρεψε επί της ουσίας τον κοινωνικό της ιστό, την παραμόρφωσε και την μεταμόρφωσε σε μια χωρίς ήθος και αξίες κοινωνία, ο Τσίπρας ήταν 7 ετών. Όταν φτιάχναμε (το λέω στον πληθυντικό γιατί συνυπέγραψα, με τον Αντώνη Σαμαρά δίπλα μου, την ιδρυτική της διακήρυξη) την «Πολιτική Άνοιξη» και σηκώναμε παντιέρες για τα Σκόπια και το «ξεπούλημα του ΟΤΕ», ο Αλέξης ήταν 18 χρονών –μόλις είχε τελειώσει το σχολείο. Και όταν, μετά από περιπέτειες μεγάλες «απολαμβάναμε» το μέγα θαύμα των Ολυμπιακών μας αγώνων, του πλαστικού χρήματος, του μαύρου χρήματος, του βρώμικου χρήματος, του χρήματος που ήταν «προϊόν» κακουργημάτων του κοινού ποινικού δικαίου καλυμμένου από την «βουλευτική ασυλία» και τον  «νόμο περί ευθύνης υπουργών», ο Τσίπρας ήταν στρατιώτης, φοιτητής, εξεγερμένος νεολαίος –ένας κανονικότατος,  φυσιολογικότατος, άνθρωπος που μεγάλωνε και άρχιζε να εντάσσεται στην πολιτική ζωή δια μέσου των πολιτικών νεολαιών –ενώ συγχρόνως αγαπούσε, ερωτευόταν, διασκέδαζε,  ζούσε μια κανονική ζωή, εργαζόταν, γινόταν πατέρας, φίλος, συνάδελφος, μέλος της κοινωνίας αυτής που, σήμερα καταρρέει αλαλάζοντας.

Ακούγοντας ειδήσεις και απόψεις, διαβάζοντας κείμενα ενυπόγραφα και σχόλια ανυπόγραφα, έχει κανείς την εντύπωση ότι για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας έχει μέρος ευθύνης και ο Τσίπρας –ενώ δεν έχει. Και του ζητάνε να συμμαχήσει με τους καταστροφείς της Ελλάδας, με τους διεφθαρμένους και τους ανίκανους (μιλώντας με επιείκεια) – και να «επαναδιαπραγματευθεί» μαζί τους δυό μνημόνια που, ως νέος πολιτικός αρχηγός πιά, από το 2009 μέχρι και σήμερα, ποτέ του δεν αποδέχτηκε, ποτέ του δεν τα υπέγραψε και ποτέ του δεν συμφώνησε μαζί με όσους τα διαπραγματεύτηκαν και τα υπογράψανε, δένοντας την Ελλάδα χειροπόδαρα –όπως ήδη παραδέχονται, εμμέσως πλην σαφώς, και οι ίδιοι πια.

Λοιπόν, ναι, η Ελλάδα είναι στην δυσχερέστερη θέση στην οποίαν έχει βρεθεί ποτέ στην σύγχρονη (μετά τον 19ο αιώνα) ιστορία της. Εδώ την οδήγησαν οι ηγεσίες που κρατούσαν το τιμόνι από τη στιγμή  που ο Αλέξης Τσίπρας και η γενιά του γεννιότανε και μεγάλωνε –μέχρι σήμερα. Πρέπει να βρεθούνε λύσεις – αλλά ο Τσίπρας δεν μπορεί να συμβάλλει αυτή τη στιγμή. Να πάει να «επαναδιαπραγματευθεί» παρέα με τους υπαίτιους της καταστροφής κάτι για το οποίο ουδεμία ευθύνη φέρει; Όχι λοιπόν. Να μην πάει.  Δεν έχει καμιά δουλειά μαζί τους –δεν μας ξεπούλησε αυτός, η οικογένεια Παπανδρέου μας κατάστρεψε και μας ξεπούλησε κιόλας στο τέλος – αλλά για κάποιο λόγο δεν το λέμε καθαρά, ούτε μας ευχαριστεί να το παραδεχόμαστε, ενώ είναι ήδη μια ιστορική αλήθεια.

Ας αφήσουν τον Τσίπρα ήσυχο λοιπόν (αφού δεν θέλει ο άνθρωπος να ταυτιστεί μαζί τους –και με το δίκιο του) και ας κάνουν επιτέλους κάτι ο Παπούλιας και το «Ελληνικό Έθνος» του, να σώσουν ότι μπορούν. Ας κληθεί συμβούλιο αρχηγών-πρώην πρωθυπουργών στην Προεδρία να συνεδριάσουν: Αυτοί μάλιστα, ξέρουν τις λεπτομέρειες του εγκλήματος : Σημίτης, Μητσοτάκης, Κώστας Καραμανλής, ΓΑΠ, Παπαδήμος. Μαζί τους και οι σημερινοί αρχηγοί : Ο Βενιζέλος του ΠΑΣΟΚ (που ξέρει τα περισσότερα όλων, ζωντανών και νεκρών μαζί), και ο  Σαμαράς της ΝΔ (που διάγοντας μια 20ετία ουσιαστικά στην αποστρατεία, είναι –εκ των πραγμάτων - ο εντιμότερος και αθωότερος όλων). Ας πάει και ο κύριος Κουβέλης, αν θέλει να είναι στο παιχνίδι – και ας βρουν μια λύση για το έκτρωμα που δημιούργησαν.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αθώος του αίματος – και οφείλει να παραμείνει αυτός που είναι. Για να έχουμε την επόμενη μέρα (όσο σκληρή και να 'ναι), όταν όλη αυτή η σαπίλα του δικομματισμού καταρρεύσει ανεπιστρεπτί,  κάπου να ακουμπήσουμε. Για να μπορεί να υπάρχει μια  «επόμενη μέρα».

Ριζοσπαστική Αριστερά και εξωτερική πολιτική, του Κώστα Ήσυχου, Η Αυγή 16/05/2012

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για να σταματήσει η κοινωνική γενοκτονία του λαού είναι το ζητούμενο σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα που μάχεται. Ο πυρήνας των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην ακύρωση των Μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Η πρόταση αυτή δεν μπορεί να είναι αίολη και απομονωμένη, χωρίς αυτή να συνοδεύεται από μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που πραγματικά υπερασπίζεται την εθνική και λαϊκή κυριαρχία στη βάση του διεθνούς δικαίου και των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Η γεωστρατηγική, οι γεωπολιτικές εξελίξεις, η οικονομική διπλωματία, η ενεργειακή πολιτική της χώρας, η διατροφική αυτάρκεια σε βασικά είδη διατροφής, η πλήρης ανάπτυξη όλων των οικονομικών πλεονεκτημάτων που διαθέτουμε, οι αναγκαίες διακρατικές συμβάσεις με μια σειρά από χώρες εντός και εκτός Ε.Ε. αποτελούν με τίτλους τα βασικά πολιτικά στοιχήματα για μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Η ανάγκη η χώρα μας να αξιοποιήσει τις τεράστιες δυνατότητες της σημερινής παγκόσμιας συγκυρίας για άνοιγμα τέτοιων διακρατικών και πολυμερών συνεργασιών με χώρες από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική, τον Αραβικό κόσμο και την Ευρασία είναι μονόδρομος στις σημερινές συνθήκες.

Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας με τον αναγκαίο δημόσιο κυρίαρχο ρόλο, σε εναρμόνιση με την περιβαλλοντική προστασία, αναφέρονται στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως εναρμονίζονται με τη διαχρονική πολιτική και κινηματική του πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις πολιτικές περιθωριοποίησης και αφανισμού του ΙΓΜΕ, της ΔΕΠΑ, των δημοσίων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που θα εξασφαλίζουν τα οικονομικά εργαλεία ανάπτυξης του πολυποίκιλου πλούτου της χώρας μας.

Οι ΑΟΖ, οι νέοι ενεργειακοί δρόμοι στην Ανατολική Μεσόγειο, οι περιφερειακοί ανταγωνισμοί και η θέση της Ελλάδας είναι στον πυρήνα των επεξεργασμένων θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ για μια πολυδιάστατη, ενεργητική εξωτερική φιλειρηνική πολιτική, έξω από ΝΑΤΟϊκούς τυχοδιωκτισμούς που απομονώνουν τη χώρα μας και τη στερούν από παραδοσιακές καλές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο και άλλες χώρες της Μ. Ανατολής και του Περσικού Κόλπου.

Το γεγονός ότι η χώρα μας στερείται στρατηγικής στη διεκδίκηση του διεθνούς δικαίου, αφήνει μεγάλα περιθώρια αμφισβητήσεων των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας σήμερα από την Τουρκία, αύριο ίσως και από άλλες γειτονικές χώρες. Τώρα που το διεθνές δίκαιο καταρρακώνεται και ο ΟΗΕ παρακμάζει σύμφωνα με τον καταστατικό του χάρτη, αφού δεν ανταποκρίνεται στους σημερινούς γεωπολιτικούς και διεθνείς συσχετισμούς, η πολιτική των «κανονιοφόρων» δυναμώνει στην Ανατολική Μεσόγειο και όχι μόνο.

Η σταθερή μας προσήλωση στις ειρηνικές διαπραγματεύσεις βασισμένες αποκλειστικά στο διεθνές δίκαιο, με τη διεθνοποίηση των θέσεων αυτών σε κάθε διεθνή οργανισμό είναι η μόνη διέξοδος που θα μας βγάλει από ελεγχόμενες ή μη στρατιωτικές εμπλοκές, επεισόδια και εντάσεις. Μόνο τα αστικά κόμματα έχουν να κερδίσουν από μια τέτοια δοκιμασμένη αδιέξοδη στρατηγική. Ιδιαίτερα εκείνα τα κόμματα που κατά κόρον χρησιμοποιούν τον όρο «πατριωτισμό» (ενώ έχουν υπογράψει τη νεο-αποικιοποίηση της Ελλάδας) και δεν έννουν τον νέο διεθνισμό και πατριωτισμό με ταξικές αναφορές και αναλύσεις όπως κάνουμε εμείς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι μια συνεπής δύναμη σταθερής προσήλωσης στην ειρηνική διευθέτηση των όποιων προβλημάτων αντιμετωπίζει η χώρα μας. Πρέπει να είναι μια δύναμη που υπερασπίζεται σθεναρά και αμετάκλητα το διεθνές δίκαιο, το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, τις διεθνείς συνθήκες, αξιοποιώντας με κάθε ευκαιρία στον δημόσιο λόγο του.

Πιο συγκεκριμένα η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει άμεσα σε διαπραγματεύσεις με την Αλβανία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, σε πρώτη φάση, ώστε η ανακήρυξη ΑΟΖ να έχει ως επακόλουθο την οριοθέτηση ΑΟΖ, γιατί αλλιώς, μονομερής ανακήρυξη χωρίς τις προηγούμενες διαπραγμάτευσης για κοινή οριοθέτηση βασισμένη στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας, οδηγούν τις υποθέσεις αυτές στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Η περίπτωση της Τουρκίας για την οριοθέτηση πρέπει να σχεδιαστεί διπλωματικά, έτσι, ώστε, για αυτονόητους λόγους, αφού πρώτα η χώρα μας έχει ολοκληρώσει επιτυχώς και την οριοθέτηση με όλες τις άλλες όμορες χώρες ΑΟΖ. Μια τέτοια διπλωματική προσέγγιση θα «αφοπλίσει» το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο τις Τουρκίας σε πλήρη διεθνή απομόνωση, στην περίπτωση που θα επιλέξει την πολιτική της έντασης.

Weisbrot and Krugman are Wrong: Greece cannot pull off an Argentina, by Yanis Varoufakis, yaniosvaroufakis.eu 16/05/2012

The differences between the two cases, which render the analogy redundant, are three:

1^st difference: The potential of exports to act as shock absorbers

Weisbrot and Krugman point out, correctly, that at the height of Argentina’s crisis, its exports (as a percentage of GDP) were not very different to those of Greece. Based on this argument, they dismiss the idea that Argentina managed to recover after its default-devaluation by means of export-led growth.

While it is quite true that Argentina’s export performance in 2001 was by no means better than Greece’s today, it is crucial to note that Argentina’s export potential in 2001 was vastly superior to that of Greece’s in 2012. By export potential I mean the degree of underutilisation of productive resources whose employment can, potentially, produce goods and services for which there is effective demand. In 2001, Argentina’s farms were woefully underproducing primary commodities that were, at that time, seeing their demand skyrocket. In sharp contrast, idle productive resources in Greece cannot produce much for which there is increasing demand.

Take for instance shipping and tourism, mentioned by Paul Krugman as two potential sources of Greek export growth: Both are in speedy decline! Additionally, whereas in the case of Argentina, its next door neighbour (Brazil) was entering a period of rapid growth, Greece’s neighbours are showing no such signs of vitality. Indeed, our traditional trading partners are also buffeted by recession (pushing down the demand for Greek tourism) while non-EU countries (such as Russia) cannot, and will not, make up the difference to any appreciable degree.

Lastly, on this note, Weisbrot and his co-author Juan Antonio Montesino argue that Argentina’s growth was not ‘export’ driven, noting that only 12% of its GDP growth during the 2002-8 period can be accounted for by exports. With all due respect, I fear that such a pronouncement cannot be made lightly. For it is impossible to separate neatly the effects on GDP of exports from the effect of internal aggregate demand when we take into account the fact that internal demand relies entirely on ‘animal spirits’ (i.e. on the optimistic expectations) of investors into goods intended for local consumption. Put simply, the emergence of strong Chinese demand for Argentinian soy, beef etc., in conjunction with the growth of neighbouring Brazil, has had a major impact on the readiness of Argentinian investors to invest in activities that also generated internal demand. In short, that 12% quoted by Weisbrot is simply a gross underestimate.

2^nd difference: Greece has no peg with the euro. It has the euro!

Analysts like Krugman, Weisbrot and Rubini make the utterly good point that Greece would benefit enormously from a devaluation of its currency. Of course it would. Argentina does, indeed, provide a brilliant example of how a massive devaluation can help a country escape a debt-deflationary cycle. As, for that matter, does Iceland. However, what they are neglecting is that it is one thing to break a peg linking your currency to some other hard currency (as in the case of Argentina), or to devalue your floating currency (as did Iceland), and quite another to have no currency but to have to create one from scratch.

In the case of Argentina the peso was in existence. All it took to devalue it was to announce that the 1:1 peg with the dollar was over. Suddenly ALL incomes and ALL savings were devalued by the same percentage. Overnight. End of story. It was not pleasant but it could be done. In the case of Greece it simply cannot. And this makes a world of a difference. Why? Because of two important reasons. First, because of the crushing delay in introducing a new currency. Secondly, because of what I call the bifurcation between the stock of savings and the flow of incomes. But let me take these one at a time.

Delay: Bank of Greece colleagues tell me that it will take months before ATMs are stocked with new drachmas once they get the go ahead to print them. Even if it takes weeks, an economy cannot remain un-monetised for so long, especially when already on the canvass of a deep crisis, without major civil unrest and an almost terminal effect on economic activity.

Bifurcation: Even ignoring the crippling effects of the delay, we must not forget that the ongoing crises has led Greek savers to withdraw oodles of their savings from Greek banks and either shift them offshore (London, Geneva, Frankfurt) or stuff them in their mattresses, or hide them in their freezers (in ‘bricks’ of  500 notes).  This means that, by the time we come to an exit from the euro, the stock of savings will be in euros and the flow of incomes and pensions (once the banks re-open) will be in drachmas. So, unlike in Argentina, a Greek euro-exit will drive a wedge between stocks and flows, savings and incomes; with the former revaluing massively relative to the latter. Moreover, the very availability of such large quantities of ‘hard’ currency savings, in the hands of the average Dimitri and Kiki on the street, will ensure that the decline in the value of the new drachma will be precipitous (something that did not happen in Argentina since most savings were in pesos also).

In short, even if we neglect the devastation caused by the delay in the introduction of the new currency (something Argentina did not have to worry about), the new currency will be debased ever so quickly due to this bifurcation, leading to hyperinflation and the loss of most of the competitive gains we might have hoped for from the devaluation.

3^rd difference: Greece is perfectly capable of poisoning the water it is swimming in (Europe)

When Argentina defaulted and broke the peg, the ill effects on its trading partners (China, Brazil etc.), as well as on the broader macro-economy in which it was functioning, were negligible. If Greece leaves the euro, however, the results will most certainly prove catastrophic for our ‘economic ecology’, and in a never-ending circle of negative feedback, will bite our struggling nation back.

To begin with, Greece must exit not only the Eurozone but also the European Union. This is non-negotiable and unavoidable. For if the Greek state is effectively to confiscate the few euros a citizen has in her bank account and turn them into drachmas of diminishing value, she will be able to take the Greek government to the European Courts and win outright. Additionally, the Greek state will have to introduce border and capital controls to prevent the export of its citizens euro-savings. Thus, Greece will have to get out of the European Union.

Setting aside the domestic ramifications over loss of agricultural subsidies, structural funds and possibly trade (following the possible introduction of trade barriers between Greece and the EU), the effects on the rest of the Eurozone will also be cataclysmic. Spain, already in a black hole, will see its GDP shrink by more than Greece’s current deflationary record rate, interest rate spreads will tend to 20% in Ireland and in Italy and, before long, Germany will decide to call it a day, bailing itself out (in unison with other surplus countries). This chain of events will cause a bitter recession in the surplus countries clustered around Germany, whose currency will appreciate through the roof, while the rest of Europe will sink into the mire of stagflation.

How good will this environment be for Greece? I submit it to you, dear reader, that the answer is: Not good at all!

In short, whereas Argentina’s and Iceland’s successful default-devaluation strategy did not have adverse effects on the overarching environment in which they had to exist after their bold move, a Greek euro-exit will be the equivalent to poisoning the pool in which we must swim.

Epilogue

Does this mean that Greece ought to grin and bear the massive and misanthropic idiocy of the bailout-austerity package imposed upon it by the troika (EU-ECB-IMF)? Of course not. We should certainly default. But within the Eurozone. (See here for this argument.) And use our readiness to default as a bargaining strategy by which to bring about a New Deal for Europe (in a manner that I have written about here).  

Can the Euro Avert Collapse?, by Andy Robinson, The Nation 09/05/2012

French Socialist MEPs said their new growth plan will include doubling the European Investment Bank’s capital base to 60 billion euros, which allows it to provide more cheap loans to credit-starved businesses, and issuing bonds for infrastructure development; fast-tracking structural cohesion funds to finance development projects in poorer regions; and adopting a financial transactions tax to curb speculation in the markets. The revamping of the EIB—which unlike the European Central Bank (ECB) can issue debt for investment—now has the support of EU commissioner Olli Rehn, and Berlin seems likely to follow. “We need far more loans disbursed to small business to compensate private credit contraction and fiscal adjustment, and we have seen how effective public development banks can be, from Brazil to China and even in Germany,” said Britain-based development economist Stephany Griffith-Jones, one of the organizers of the Rome conference. She calculates that the EIB could provide more than 30 billion euros’ worth of investment loans a year, a welcome (though barely sufficient) resource for Europe’s credit-starved southern rim, where a spate of suicides of Italian small businessmen in recent months has highlighted the drama of this crisis.

Hollande’s commitment to wealth redistribution by way of a 75 percent income tax on France’s highest earners could also set an example for Europe’s debt-constrained periphery, said Nobel Prize–winning economist Joseph Stiglitz. Despite market constraints on their ability to implement fiscal expansion to combat recession, countries like Italy and Spain could kick-start growth by redistributing income to the less well off, who consume more and save less of their income. In countries like Germany, meanwhile, there should be an immediate end to “deficit fetishism,” Stiglitz added.

Yet even Hollande’s longstanding economic advisers recognize that these measures by themselves will do little to halt Europe’s slide into another recession or avert the real possibility of catastrophic defaults on Spanish and Italian debt. Not even the newly created European stability mechanism, with some 800 billion euros of emergency funds bolstered by the IMF’s replenished crisis-prevention resources, will be enough to save Spain or Italy if, as some economists believe, their debt-servicing costs pass a point of no return in markets gripped by a self-fulfilling fear of default. “We need new instruments: eurobonds and a central bank that can buy sovereign debt and bring interest payments down,” said Jean-Paul Fitoussi, one of Hollande’s economic advisers, in an interview in Rome. The French president-elect supports both measures, Fitoussi added, and has daringly supported changes in the ECB’s mission that would allow it to set a ceiling on interest payments by buying sovereign bonds whenever markets pushed interest rates beyond sustainable levels. Hollande would like to see the ECB play the role of lender of last resort, which could assuage market fears of defaults in Spain and Italy. In Rome Stiglitz sketched out a “holistic” alternative to austerity, in which a looser fiscal policy in the euro-core plus pan-European investment would be followed by the introduction of European debt.

Back to Business as Usual? Or a Fiscal Boost?, by Dimitri B.Papadimitriou, Greg Hanngsen and Genarro Zezza, Levy Economics Institute, April 2012

Though the economy appears to be gradually gaining momentum, broad measures indicate that 14.5 percent of the US labor force is unemployed or underemployed, not much below the 16.2 percent rate reached a full year ago. In this new report in our Strategic Analysis series, we first discuss several slow-moving factors that make it difficult to achieve a full and sustainable economic recovery: the gradual redistribution of income toward the wealthiest 1 percent of households; a failure to fully stabilize and reregulate finance; serious fiscal troubles for state and local governments; and detritus from the financial crisis that remains on household and corporate balance sheets. These factors contribute to a situation in which employment has not risen fast enough since the (supposed) end of the recession to significantly increase the employment-population ratio. Meanwhile, public investment at all levels of government fell from roughly 3.7 percent of GDP in 2008 to 3.2 percent in the fourth quarter of 2011, helping to explain the weak economic picture.

For this report, we use the Levy Institute macro model to simulate the economy under the following three scenarios: (1) a private borrowing scenario, in which we find the appropriate amount of private sector net borrowing/lending to achieve the path of employment growth projected under current policies by the Congressional Budget Office (CBO), in a report characterized by excessive optimism and a bias toward deficit reduction; (2) a more plausible scenario, in which we assume that the federal government extends certain key tax cuts and that household borrowing increases at a more reasonable rate than in the previous scenario; and (3) a fiscal stimulus scenario, in which we simulate the effects of a fully “paid for” 1 percent increase in government investment.

The results show the importance of debt accumulation as a consideration in macro policymaking. The first scenario reproduces the CBO’s relatively optimistic employment projections, but our results indicate that this private-sector-led growth scenario quickly brings household and business debt to new all-time highs as percentages of GDP. We note that the CBO makes its projections using an orthodox model with several common, but fundamental, flaws. This makes possible the agency’s result that current policies will reduce the unemployment rate without a run-up in the private sector’s debt—“business as usual,” in the words of our report’s title.

The policies weighed in the second scenario do not perform much better, despite a looser fiscal stance. Finally, our third scenario illustrates that a small, tax-financed increase in government investment could lower the unemployment rate significantly—by about one-half of 1 percent. A stimulus package of this size might be within the realm of political possibility at this juncture. However, our results lead us to surmise that it would take a much more substantial fiscal stimulus to reduce unemployment to a level that most policymakers would regard as acceptable.

Γιατί η υποχώρηση σήμερα, θα σημάνει ήττα αύριο για εμάς και για την Ευρώπη

Monday, 14 May 2012 22:45

του Μανώλη Βαρδή, www.democracycrisis.com

Το Der Spiegel αποχαιρετά τα συντρίμμια της Ακρόπολης (τεύχος 20/14.5.2012); H πρόκληση ήταν αρκετά μεγάλη για να τσιγγουνευτώ τα 5,70 ευρώ. Το αγόρασα λοιπόν και γρήγορα βρήκα τις 8 σελίδες (23-31) μαζί με τα γραφήματα και τις εικόνες που έχουν σαν κύριο και βασικό τίτλο το «Έξοδος από το Ευρώ».

Ξεκινώ με δύο βασικές παραδοχές: η μία έχει να κάνει με τον σαφώς πολιτικάντικο ρόλο του περιοδικού (άλλωστε είναι μαζικής κυκλοφορίας), και η άλλη με τις υπολανθάνουσες σκοπιμότητες που μπορεί να κρύβει αυτός ο ρόλος του. Και οι δύο παραδοχές πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Πάμε λοιπόν. Οι πρώτες δύο σελίδες πηγαίνουν με το «ναι μεν, αλλά». Δηλαδή, από τη μια η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο μέλος και εταίρος της Ευρώπης, κανείς δεν μπορεί να την αναγκάσει να εγκαταλείψει το ευρώ, και από την άλλη οι Έλληνες δεν ήταν ούτε και είναι ώριμοι για το ενιαίο νόμισμα και η εικόνα τους προκαλεί θύμησες Δημοκρατίας Βαϊμάρης στους συμβούλους της Μέρκελ, έως αναμονής πραξικοπήματος (!).

Οι επόμενες τρεις σελίδες καταπιάνονται με την αδυναμία εφαρμογής του Μνημονίου από την κύρια υπεύθυνη πολιτική ελίτ (με την υστέρηση σε ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων κ.α.). Ξαφνικά αλλάζει η παράγραφος και γίνεται αναφορά στο υψηλό τίμημα της πολιτικής λιτότητας των Μνημονίων. Οι αριθμοί για την αύξηση της ανεργίας και τις περικοπές είναι αληθινοί, και όλη αυτή η παραζάλη οδηγεί τους Έλληνες να «μαυρίσουν» τα δύο μεγάλα κόμματα (ο Βενιζέλος πέφτει κάπως στα μαλακά) και να ενισχύσουν τον αριστερό «λαϊκιστή» ( Linkspopulist) Τσίπρα, που ηγείται μίας μάζωξης «αναρχικών, τροτσκιστών και άλλων». Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που ακούμε για τον Τσίπρα.

Πώς όμως σχετίζεται η κακοδιοίκηση και τα δεινά του ελληνικού κράτους με τις λάθος συνταγές των Μνημονίων, δεν αναφέρεται πουθενά. Η μετάβαση είναι απότομη. Επίσης δεν αναφέρεται το πώς ένας λαός που αδυνατεί να υιοθετήσει και να εφαρμόσει τις συνταγές των Μνημονίων, ακολούθως αποδοκιμάζει- επαινετικά- τη φαυλοκρατία των δύο μεγάλων κομμάτων;

Read more: Γιατί η υποχώρηση σήμερα, θα σημάνει ήττα αύριο για εμάς και για την Ευρώπη

Ανασχηματισμός και Διάλυση

Last Updated on Tuesday, 08 May 2012 23:44 Tuesday, 08 May 2012 23:34

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Την ώρα που στην Αθήνα επιχειρείται να δοθεί μια ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος και να σχηματιστεί μια νέα Κυβέρνηση αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω την άποψή μου για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Το πρώτο που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι η ψήφος όσον αφορά στο ερώτημα καταδίκη ή όχι του μνημονίου είναι μεν σαφής (καταδίκη) αλλά για μένα οριακά πλειοψηφική: περίπου το 55% καταλήγει σε σχηματισμούς με ξεκάθαρη τοποθέτηση την άρνηση του μνημονίου. Φυσικά κανείς μπορεί να ισχυριστεί ότι το κριτήριο αυτό (δηλαδή το μνημόνιο-αντιμνημόνιο) δεν είναι το μοναδικό με το οποίο ψηφίζει κανείς και άρα και το 45% που τελικά επιλέγει «φιλο-μνημονιακά», δε σημαίνει οπωσδήποτε πλήρη αποδοχή. Μια τέτοια προσέγγιση θα έπρεπε επίσης να διαπιστώσει ή να υποψιαστεί ότι και ο τρόπος της καταρχήν καταδίκης του μνημονίου από το 55% που συγκροτεί τον άλλο πόλο επίσης δεν είναι ομοιογενές ως προς τον τρόπο με τον οποίο εννοεί αυτή την καταδίκη. Θεωρώ ωστόσο ότι σε αυτό το 55% είναι περισσότερο ανιχνεύσιμοι οι λόγοι για τους οποίους οι ψηφοφόροι οδηγούνται σε αυτή τη μεριά του εκλογικού σώματος: στα αριστερά αυτού του μπλοκ η αφήγηση για την Κρίση είναι εστιασμένη στις αντινομίες του Καπιταλιστικού συστήματος, στην Ευρωπαϊκή διάσταση της Κρίσης (και άρα στην αναζήτηση και μιας Ευρωπαϊκής Λύσης). Στα δεξιά αυτού του μπλοκ βρίσκει κανείς την απώλεια Εθνικής Κυριαρχίας εξαιτίας του μνημονίου, τη στροφή στις δυνάμεις του Ελληνισμού ως απάντηση στην Κρίση, την ηθική αναγέννηση ως ζητούμενο μιας νέας κοινωνικής σχέσης (και τα τρία αυτά αποτελούν πιθανά συστατικά της δημιουργίας μιας ριζοσπαστικής σε αντιδιαστολή με μια νεοφιλεύθερη πλατφόρμα στο χώρο της Δεξιάς συνολικά). Το 45% που φαίνεται να αποδέχεται τη λογική του μνημονίου κατανέμεται ανάμεσα στην ψήφο στο δικομματισμό της Μεταπολίτευσης (γύρω στο 32%) ενώ το υπόλοιπο ως το 45% διασπείρεται σε νεοφιλελεύθερα κόμματα, όπως η Δράση και η ΔηΣυ , σε lifestyle επιλογές όπως η Δημιουργία Ξανά και σε μια πανσπερμία λοιπών επιλογών και πιθανώς και στην αποχή.

Read more: Ανασχηματισμός και Διάλυση