A Chameleon Sky

The sands of time are running out for the central star of this the Hourglass Nebula. With its nuclear fuel exhausted, this brief, spectacular, closing phase of a sun-like star's life occurs as its outer layers are ejected and its core becomes a cooling, fading white dwarf. In 1995, astronomers used the Hubble Space Telescope to make a series of images of planetary nebulae, including the one above. Here, delicate rings of colorful glowing gas (nitrogen-red, hydrogen-green, and oxygen-blue) outline the tenuous walls of the 'hourglass.' The unprecedented sharpness of Hubble's images revealed surprising details of the nebula ejection process and may resolve the outstanding mystery of the variety of complex shapes and symmetries of planetary nebulae. 

Image Credit: NASA, WFPC2, HST, R. Sahai and J. Trauger (JPL)

Glint of Starlight Could Reveal Liquid Oceans on Exoplanets, by Lisa Grossman, Wired 03/09/2010

Οι λανθασμένες προτεραιότητες της κυβέρνησης, του Παναγιώτη Λιαργκόβα capital.gr 03/09/2010

Και  τα τρία γεγονότα έχουν τη σημασία τους. Τα δύο πρώτα εμφανίζουν την παθογένεια: Η δημόσια διοίκηση είναι ο μεγάλος ασθενής στη χώρα μας και όσο αυτή δεν διορθώνεται τόσο θα υποσκάπτεται η αποτελεσματικότητα των υπολοίπων στόχων (π.χ. περισυλλογή φορολογικών εσόδων) της κυβέρνησης (δηλαδή της τρόικας). Είναι αυτονόητο ότι πρώτα φτιάχνει κανείς  το (χαλασμένο) εργαλείο και μετά κάνει τη δουλειά. Όχι το αντίστροφο. 

Η επιλογή εξάλλου εξωτερικών συμβούλων  για τη στελέχωση του πρωθυπουργικού γραφείου δείχνει ότι η κυβέρνηση καταλαβαίνει μεν την παθογένεια, αλλά αντί να την διορθώσει μόνιμα, την προσπερνάει με πρόσκαιρες λύσεις. Φανερώνει επίσης την έλλειψη εμπιστοσύνης της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού για τα υπάρχοντα στελέχη της δημόσιας διοίκησης. Τα οποία είναι πολλά. Αρκεί να δει κανείς τα βιογραφικά των αποφοίτων της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, για τους οποίους ο έλληνας φορολογούμενος έχει δαπανήσει πολλά εκατομμύρια ευρώ. Έτσι, η κυβέρνηση  του ΠΑΣΟΚ και δεν αξιοποιεί την επένδυση την οποία η ίδια έκανε (η Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης είναι δημιούργημα του ΠΑΣΟΚ) και αυξάνει την σπατάλη, ακυρώνοντας την προσπάθεια για μείωση του κόστους του δημόσιου τομέα που ορθά ξεκίνησε με την κατάργηση πληθώρας  επιτροπών. 

Η έλλειψη αποτελεσματικότητας, η γραφειοκρατία, η σπάταλη διαχείριση των ανεπαρκών δημόσιων πόρων, η διοικητική ισοπέδωση, η απουσία στρατηγικής δράσης και επαρκούς ενημέρωσης, η εκδήλωση ήσσονος προσπάθειας συμπεριφορών, η έλλειψη ανταγωνιστικών συνθηκών, ορθολογικού σχεδιασμού, συστημάτων μέτρησης της απόδοσης και θεσμικής διαφάνειας, οι οργανωτικές επικαλύψεις, η μη φιλική αντιμετώπιση και ο υψηλός χρόνος διεκπεραίωσης των αιτημάτων αποτελούν μερικές μόνο από τις παθογένειες της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης.

Η φοροδιαφυγή γελάει, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 03/09/2010

ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΣ το κόστος από όλα αυτά, η κυβέρνηση κατέληξε στη σωστή απόφαση, να μην αυξήσει τον χαμηλό συντελεστή του φόρου. Η διαβεβαίωση του υπουργού Οικονομικών είναι κατηγορηματική. Βεβαίως, από την απόφαση αυτή το κράτος θα έχει απώλεια εσόδων, τα οποία -κατά τις επιταγές του Μνημονίου- πρέπει να αναπληρωθούν με άλλα, ισοδύναμα, μέτρα. Η κυβέρνηση τα αναζητεί. Και στο πλαίσιο αυτό μετράει τις αντιδράσεις του κόσμου με τη διοχέτευση διαφόρων σεναρίων.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ είναι αυτό που έχει σχέση με το πετρέλαιο θέρμανσης. Σύμφωνα με τις διοχετευθείσες πληροφορίες, θα καταργηθεί ο ισχύων μειωμένος φόρος κατανάλωσης σ' αυτή την κατηγορία πετρελαίου και θα εξισωθεί με αυτόν που επιβάλλεται στο πετρέλαιο κίνησης. Το γεγονός θα έχει άμεση συνέπεια οι καταναλωτές να πληρώσουν τον φετινό χειμώνα σε τιμή ώς και 100% ακριβότερη το λίτρο του πετρελαίου θέρμανσης. Η επιβάρυνση για τα λαϊκά στρώματα θα είναι μεγάλη και ειδικά για εκείνους που έχουν ήδη υποστεί μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις τους.

ΣΠΕΥΔΕΙ, λοιπόν, η κυβέρνηση να διευκρινίσει ότι θα ληφθεί μέριμνα, ώστε τα φτωχά στρώματα να προστατευτούν, είτε με την επιστροφή του αυξημένου φόρου είτε με τη χορήγηση επιδόματος θέρμανσης, με κριτήρια εισοδηματικά και οικογενειακά. Ομως, όλα αυτά είναι ασαφή και μένει να οριστεί ποιους η κυβέρνηση θα εντάξει στην κατηγορία των φτωχών και ποιους θα εξαιρέσει. Οι τελευταίοι θα πληρώσουν, όπως είναι προφανές, τη νύφη, έστω κι αν υπάγονται στην κατηγορία των μεσαίων εισοδημάτων, τα οποία πλήττονται εξίσου από την κρίση και τα επαχθή μέτρα.

Μπούρκα στα δικαιώματα, της Λίνας Παπαδοπούλου, Έθνος 03/09/2010

Αν οι γυναίκες αυτές είχαν πραγματικά ανατραφεί σε καθεστώς προσωπικής αυτονομίας, τότε και μόνο τότε οι επιλογές τους θα μπορούσαν να γίνουν δεκτές ως έκφανση προσωπικής αυτοδιάθεσης. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Αντιθέτως, η έμφυλη ανισότητα, η καταδίκη του γυναικείου σώματος ως μιαρού και ως πειρασμού που πρέπει να ακυρωθεί για να μην προκληθεί ο -πνευματικός κατά τ’ άλλα- άνδρας, ενσωματώνεται από τις ίδιες τις γυναίκες ως φυσική επιλογή και ως μονόδρομος. Και αυτή η φεμινιστική όμως προσέγγιση επιστρέφει με την αντίθετη όψη της: μήπως η απαγόρευση, αντί να βοηθήσει τις γυναίκες να απελευθερωθούν, τις ωθήσει βαθύτερα και ανεπίστρεπτα στα σκιερά δώματα του ιδιωτικού χώρου; Εξάλλου, μήπως τα προκλητικά δυτικά ρούχα, το μίνι, τα ψηλοτάκουνα, οι αισθητικές παρεμβάσεις, δεν αποσκοπούν και πάλι στον άνδρα εκ του αντιθέτου;

Two Visions of Democracy, by Nadia Urbinati, Dissent Magazine, 06/01/2008

Two Visions of Democracy 

It is possible to identify two broad visions of democracy: One is ideological, quasi religious in kind, based on a nucleus of values that are identified with the West as an organic whole (it corresponds, more or less, to a Wilsonian conception of democracy as a mission and that not only many American neo-conservatives but also some revisionist liberals such as Berman identify with). The other is moral and procedural in kind and pays attention to the context. It is based on a nucleus of procedures that are applicable in various circumstances. 

The first concept is powerfully identifiable with a politics of the will—democracy as an international political project that must be promoted even with coercive measures. While it acknowledges democracy as the highest value and peace as its corollary, the politics of the will betrays the democratic principle of self-determination, which is the necessary condition for the creation of democracy, and violates the principle of sovereignty without which neither democracy nor peace can exist (pace the easy declarations concerning the death of the state and sovereignty). 

The other vision is identifiable with a politics of judgment. It is better rooted than the other one in the idea that citizens’ consent is the fundamental requirement for a democratic political order. This is because it deems the state as fundamental for democracy—an institutional authority organized in order to operate through rules and laws, and equipped to implement legally acknowledged rights that are legitimate and revisable.  

Equally important for achieving democracy is the promotion of social and economic conditions that fight against poverty; to make their lives decent, people need concrete chances to find a job and gain a just salary. Without these basic conditions democracy cannot consolidate. As political scientists have proved in their comparative studies on democratization, a correlation between convenience and democratic stability is crucial. Democracy must be desirable, if is to be pursued, and once achieved, it must manage to solve social conflicts through constitutionally defined rules so that no citizen or group can tamper with rules for their own advantages.  

Έκλεισαν τα "Ελληνικά Γράμματα", του Π.Κρημνιώτη, Η Αυγή 03/09/2010

Τα "Ελληνικά Γράμματα" ιδρύθηκαν το 1957 από τον Δημήτρη Παπαχριστοφίλου με κύρια επιδίωξη την ανάπτυξη της εκδοτικής δραστηριότητας που απευθυνόταν στον ακαδημαϊκό και επιστημονικό χώρο της Ελλάδας. Στην ίδια αντίληψη κινήθηκε και ο γιος του ιδρυτή, Παύλος Παπαχριστοφίλου επεκτείνοντας τον εκδοτικό οίκο και σε άλλους γνωσιακούς τομείς. Το 2001 ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη απέκτησε το 51% του εκδοτικού οίκου και τον Μάρτιο του 2007 το 100%. Σύμφωνα με τα στοιχεία από το Παρατηρητήριο του Βιβλίου του ΕΚΕΒΙ τα "Ελληνικά Γράμματα" εμφανίζονται ως ζημιογόνα επιχείρηση. Ενδεικτικά το 2006 οι ζημιές ανέρχονται στις 664 χιλιάδες ευρώ, το 2007 στα 4.291 εκατ. ευρώ, το 2008 στα 2.313 εκατ. ευρώ και το 2009 στο 1.672 εκατ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Βιβλιονέτ, τα Ελληνικά Γράμματα συγκαταλέγονται μέσα στους δέκα πρώτους σε παραγωγή ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, με ετήσια παραγωγή 423 τίτλους το 2006, 248 τίτλους το 2007, 180 τίτλους το 2008 και 165 σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία το 2009.

3 Σεπτεμβρίου 1843: Μια επέτειος πάντα επίκαιρη, από enkripto.com 03/09/2010

Οκτώ χρόνια μετά την ενηλικίωση του Όθωνα, η κατάσταση στον ελλαδικό χώρο ήταν δραματική. Μεγάλα προβλήματα όπως η αγροτική γη, οι εθνικές γαίες, η εκπαίδευση κ.ά. συνέχισαν να ταλανίζουν την χώρα, με αποτέλεσμα την δικαιολογημένη δυσφορία του λαού. Ο απολυταρχικός τρόπος άσκησης της εξουσίας του παλατιού πολλές φορές οδηγούσε σε μικροεξεγέρσεις, οι οποίες καταστέλλονταν αμέσως από τον κυβερνητικό στρατό. Το παλάτι συγκέντρωνε το γενικό μίσος και αποτελούσε τον στόχο της πολιτικής πάλης.

Το 1840, ο Μακρυγιάννης ίδρυσε μια παράνομη οργάνωση, με σκοπό την επιβολή συντάγματος. Στην οργάνωση σύντομα μυήθηκαν οπλαρχηγοί και αγωνιστές του '21, οι οποίοι είχαν παραγκωνισθεί από τους Βαυαρούς. Τα μέλη της οργάνωσης δεσμεύονταν με όρκο στην πατρίδα και στην Ορθοδοξία. Μερικοί από τους οπλαρχηγούς που μυήθηκαν ήταν οι Θεόδωρος Γρίβας, Μήτρος Δεληγιώργης, Κριεζιώτης κ.α.

Στη συνέχεια, ο Μακρυγιάννης έστρεψε την προσοχή του στους πολιτικούς και κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια έτσι ώστε να μυήσει έμπιστα άτομα. Προσέγγισε και μύησε τον αρχηγό του Ρωσικού κόμματος, τον Ανδρέα Μεταξά, σημαντική προσωπικότητα της εποχής, ενώ στη συνέχεια προσχώρησε στο κίνημα και ο αρχηγός του Αγγλικού κόμματος, Ανδρέας Λόντος. Αυτοί οι δύο κατόρθωσαν να μυήσουν τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής όπως τους: Ρήγα Παλαμήδη, Κωνσταντίνο Κανάρη, Χρύσανθο Σισίνη, Κωνσταντίνο Ζωγράφο κ.α. Για να επιτύχει όμως το κίνημα χρειαζόταν και η συνεργασία του στρατού. Για τον λόγο αυτό μύησαν τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, φρόντισαν να τον μεταθέσουν από το Άργος στην Αθήνα και να τον διορίσουν στρατιωτικό διοικητή της Αθήνας. Ο Καλλέργης κατάφερε να φέρει σε επαφή τους κινηματίες και με άλλους στρατιωτικούς, όπως τον Σπυρομήλιο, και να τους πείσει να προσχωρήσουν στην οργάνωση. Λίγο πριν το ξέσπασμα του κινήματος, σχηματίστηκε τριμελής επιτροπή που σχηματίστηκε από τους Ανδρέα Μεταξά, Μακρυγιάννη και Δημήτριο Καλλέργη. Ο καθένας αντιπροσώπευε έναν διαφορετικό κόσμο: ο Μεταξάς τον πολιτικό, ο Μακρυγιάννης τον λαϊκό και ο Καλλέργης τον στρατιωτικό.

Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, από Βικιπαίδεια

The Nuclear Domino Myth, by Johan Bergenas, Foreign Affairs 31/08/2010

Such mistaken beliefs are due in part to the West's poor understanding of Iran. After more than 30 years of severed diplomatic, cultural, and educational relations with the country, the West knows little about Iran's leadership, national aspirations, and culture. Because of this, policymakers have a difficult time thinking about the implications of a nuclear Iran and resort to simplistic grandstanding, reprising outdated political fears that lack historical nuance or modern perspective. The exaggerated fears have been useful, too: had the United States not presented Iran's nuclear aspirations in the darkest of lights, it may not have been able to gain support for four rounds of UN sanctions against the Islamic Republic in the last few years.

Another reason for the persistence of worst-case thinking is that the domino analogy is often discussed interchangeably with bilateral arms races, such as those between the United States and the former Soviet Union, and between India and Pakistan. These are two distinct concepts, however. The Cold War and South Asian cases represent dyadic arms buildups -- a scenario that cannot be ruled out in the Middle East. Even though this hypothetical should be of great concern, it is far from the nightmare nuclear domino effect, which by definition requires many more countries to speedily develop nuclear weapons. In the Middle East, this type of rapid development is just not technologically feasible.

(...)

Predictions of catastrophic consequences resulting from a nuclear Iran are not only wrong but counterproductive. The assertion that the widespread proliferation is unavoidable could become a self-fulfilling prophecy. The myth of a nuclear domino effect creates an excuse for other Middle Eastern countries -- expecting that their neighbors will be nuclear powers -- to acquire nuclear weapons themselves.

Nightmare scenarios are dangerous for yet another reason: the expected consequences of a nuclear Iran, real or imagined, will determine the policies pursued to prevent Tehran from developing the bomb. If the consequences are out of sync with reality, the methods applied will be disproportional to the threat. Seven years ago, the United States walked into Iraq based on worst-case-scenario predictions about its nuclear program that were far from beyond a reasonable doubt. Washington cannot afford to wage another war on false pretenses.

There is no question that the world would be better off if Iran did not obtain nuclear weapons, and the international community must use all appropriate measures to prevent Iran -- or any other country -- from doing so. But the case against a nuclear Iran is strong enough without a nuclear domino myth. By invoking worst-case scenarios, policymakers are only clouding nuanced thinking.

«Προφητικές» Μορφές του 19^ου αιώνα, του Μανώλη Βαρδή

(αναδημοσίευση από το περιοδικό Θρησκειολογία-Ιερά/Βέβηλα, τ. 3/ Απρίλιος-Ιούνιος 2002, σσ. 77-86)

Μέρος 3^ο.

Παρόμοιους αφορισμούς συναντούμε και στο κήρυγμα του Παπουλάκου ο οποίος καταδίκαζε χωρίς παραμικρό δισταγμό την πολυτέλεια, τη συμβίωση χωρίς γάμο, τα εμβόλια (τη «βούλα του διαβόλου» όπως τα αποκαλούσε), τον όρκο στα δικαστήρια, τα ατμόπλοια, ακόμα και τα ίδια τα Πανεπιστήμια.

Ο Απ. Μακράκης, από τη δική του πλευρά, αισθανόταν ότι η προοδευτική αστικοποίηση και εκβιομηχάνιση απειλούν εξίσου το κοινοβιακό ιδεώδες. Έτσι προσπάθησε να επαναφέρει παραδοσιακές μορφές ζωής, με τον Χριστό ως κέντρο της πολιτείας. Για να το πετύχει αυτό, δεν δίστασε ακόμη και να δαιμονοποιήσει το θεσμό της βασιλείας: «Η Βασιλεία η απόλυτος, η Αυτοκρατορική, η Μονοκρατορική ουκ έστιν εκ του Θεού, αλλ’ εκ του διαβόλου». Η Χριστοκρατία-έλεγε ο Μακράκης- θα καταργήσει τους Τσάρους, τους τυραννόφρονας αυτοκράτορας, και την χείροναν της τυραννίας οχλοκρατικήν αναρχίαν, ην δημοκρατίαν καλούσιν». Ο συγκεκριμένος ρομαντισμός θεμελιώνεται ιδεολογικά σε μία ωραιοποιημένη εικόνα του βυζαντινού παρελθόντος, την οποία επισείει ως αντίβαρο τόσο στον θρησκευτικό εθνοκεντρισμό της παραδοσιακής κοινωνίας όσο και στο δημοκρατικό ιδεώδες της νεωτερικότητας.

Ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «ελληνοχριστιανισμός». Μ’ αυτόν εννοείται ένα κράμα που συναιρεί ρομαντικά και εθνικιστικά ιδεώδη. Ο ελληνικός λαός γίνεται «περιούσιος λαός του Θεού» και «ιερόν έθνος», είναι αυτός που διασώζει αμόλυντη την Ορθοδοξία, και καλείται να «φωτίσει» και τους άλλους λαούς (Ι. Πέτρου, Εκκλησία και Πολιτική, Κυριακίδης, Θεσσαλονίκη 1992, 162). Από το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα η θρησκεία ιδεολογικοποιείται, και με τον τρόπο της συμβάλλει στην αφύπνιση της Μεγάλης Ιδέας.

Τα κινήματα των Παπουλάκου και Φλαμιάτου θα γίνουν αποδεκτά στην νεοελληνική κοινωνία ως δούρειοι ίπποι της εθνικιστικής ιδεολογίας. Σε κάθε βασιλικό πρόσωπο η νεοελληνική κοινωνία ήταν έτοιμη ν’ αναγνωρίσει έναν Μεσσία, που θα ανάσταινε τη βυχαντινή αυτοκρατορία! Το παράδειγμα του Όθωνα είναι χαρακτηριστικό: δεν πείθει τον λαό του όχι γιατί είναι αλλοεθνής, αλλά κυρίως επειδή δεν είναι ορθόδοξος. Χίλιες φορές καλύτερα ο Τσάρος. Αυτός, αν μη τι άλλο, διακρίνεται για τα ορθόδοξά του φρονήματα. «Και εάν ποτε (ω Θεέ μου, μη γένοιτο) ακολουθήση κίνδυνος ή καταστροφή του ορθοδόξου και ρωσικού έθνους, αναποφεύκτως επαπειλείται ο τέλειος όλεθρος και αφανισμός του Ελληνικού Γένους..», τονίζει ο Φλαμιάτος (π. Γ. Μεταλληνός, Δύο Κεφαλλήνες Αγωνισταί Αντιμέτωποι (Κ. Φλαμιάτος 1786-1852 και Κ. Τυπάλδος 1795-1867, Λευκωσία, 1980, 14).

Ο Μακράκης ονειρεύεται την έκπτωση του Όθωνα και την ενθρόνιση του Κωνσταντίνου, γιού της ορθόδοξης Όλγας, στην Κων/πολη (Κήρυγμα 68-31/7/1879, 1-2) 

(συνεχίζεται….)

ΠΕΡΙ ΤΣΟΚΛΗ

Σάλος στο διαδίκτυο από τις δηλώσεις Τσόκλη, Το Βήμα, 1/9/2010.

Αγανάκτηση προκαλούν οι δηλώσεις Τσόκλη περί βιασμού, από tvxs.gr, 31/8/2010.

Σχόλιο, του Μανώλη Βαρδή.

Εμένα οι δηλώσεις Τσόκλη δεν μου προκαλούν ούτε φρίκη ούτε αγανάκτηση. Ο καλλιτέχνης μπορεί να μη διατύπωσε σωστά και με τον "πρέποντα τρόπο", δηλαδή όπως αυτός ορίζεται από την κυρίαρχη κοινωνική αντίληψη περί ορθού, τις απόψεις του, όμως δεν έχει λάθος (ό,τι κι αν λέτε). Εξηγούμαι: στις μεταμοντέρνες κοινωνίες το άτομο ενσωματώνεται κοινωνικά μέσω της "γοητείας" και της "σεξουαλικής πρόκλησης". Μία μαζική κοινωνία αγνώστων και απομονωμένων υπάρξεων, δηλαδή μοναχικών, βρίσκει τη χαμένη της συνοχή στη σεξουαλικότητα. Δεν είναι όμως μόνο ένα κοινωνικό γεγονός. Είναι και θέμα ταυτότητας. Όταν ο ερωτισμός αποκόβεται από τα πλαίσια της αναπαραγωγικής διαδικασίας των παραδοσιακών κοινωνιών ή απ' αυτά της ρομαντικής αγάπης των αστικών κοινωνιών, μετατρέπεται σε free-floating sex, συμπυκνωμένο σε "επεισόδια"-στιγμές. Όμως είναι αυτό που συγκροτεί το πεδίο ανάπτυξης της ταυτότητας. Δεν είναι πλέον αυτή δεδομένη. Δημιουργείται κάθε ώρα, κάθε στιγμή, μέσα από την πρόκληση και τον ερωτισμό. Μιλάμε για μία "σεξουαλικοποίηση" της δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας. Ο άλλος ζει και αποκτά ταυτότητα μέσα από το βλέμμα του άλλου στα ημί-γυμνα σημεία προβολής του. Δυστυχώς, δεν έχει άλλες συντεταγμένες. 

Τα αποτελέσματα είναι αυτονόητα: αφού η σεξουαλικότητα διαπερνά τα πάντα και είναι οπτικοποιημένη και εφήμερη, είναι φυσικό να μην ικανοποιεί ποτέ το υποκείμενο που αναζητά κι άλλο, κατά ειρωνικό τρόπο η σεξουαλική πράξη ατονεί και αποτυγχάνει, ακριβώς διότι εκεί το σεξ δεν πρέπει να είναι αναπαράσταση αλλά βίωμα (και αυτό δεν αντέχεται..), η πολιτική ορθότητα "ηθικοποιεί" υποκριτικά και καταδικάζει "παρεκτροπές" γενικά και παντού (επί δικαίων και αδίκων), όμως μόνο στο επίπεδο της παραβίασης ή της παρενόχλησης του προσωπικού πεδίου δοκιμών του ερωτισμού, δηλαδή δεν είναι πρόκληση η σεξουαλική επιδειξιομανία του μέσου πολίτη (εκεί είναι ελεύθερος-δικαίωμα του, θα σου πούν) όσο το γεγονός επέμβασης σ' αυτό το "ελεύθερο πεδίο" είτε με τη μορφή κοινωνικής επιβολής (βλέπε "μπούργκα") είτε με τη μορφή της ατομικής βίας (του βιασμού, εν προκειμένω).

Ας δουν λίγο οι ηθικολόγοι της εποχής μας την ιστορία του βιασμού: έχει ο βιασμός το ίδιο νόημα στις προ-νεωτερικές κοινωνίες και το ίδιο νόημα στις μετα-νεωτερικές, σύγχρονες; Συναρτάται ή όχι με την υποκειμενικότητα και με το πώς αυτή διαμορφώνεται; Γιατί ο περιορισμός της κοινωνικής βίας στις κοινωνίες μας συνδυάζεται με αύξηση των εγκλημάτων της προσωπικής βίας;

ΠΗΓΕΣ:

1. G. Vigarello, Η Ιστορία του Βιασμού, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2001,

2. Z. Bauman, 'On Postmodern Uses of Sex', Theory, Culture & Society 1998/15,19,

3. R. Cover, 'The Naked Subject: Nudity, Context and Sexualization in Contemporary Culture', Body & Society 2003/9,53,

4. Henn. Bech, 'Citysex: Representing Lust in Public', Theory, Culture & Society 1998/15,215.

ΥΓ (1) Φανταστείτε στη θέση του Τσόκλη να ήταν κάποιος απ' αυτούς που λένε "συντηρητικούς"...τι θα γινόταν...

ΥΓ (2) Αλήθεια, θα ασχοληθεί κανείς ποτέ με την υποκρισία της κοινωνίας μας; Δεν κυκλοφορεί κανένας στούς δρόμους; Δεν παίρνει κανείς μέσο μαζικής μεταφοράς; Δεν σερφάρει κανείς στο διαδίκτυο; Δεν βλέπει κανείς τα ενημερωτικά δελτία από τις παραλίες και τη Μύκονο;

YΓ (3) Είναι αλήθεια ότι εγκληματολογικά και κοινωνιολογικά υπάρχουν διάφορα είδη βιασμών. Είναι όλα τους απόλυτα κατακριτέα. Όμως ο Τσόκλης είναι καλλιτέχνης, και έθεσε ζητήματα 'άλλου επιπέδου'. Αλλιώς, με την ίδια λογική θα έπρεπε να καταδικάσουμε και τις "ερωτικές" φωτογραφίες του Εμπειρίκου, στις οποίες υπάρχουν παιδιά! Έλεος!

ΥΓ (4) Πότε θα καταλάβει, τέλος, η κοινωνία ότι με το να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της, όχι απλά δεν θα λύνει κανένα πρόβλημα, αλλά θα αυξάνει και τη γενικότερη βία;

Η δήλωση του μήνα (τουλάχιστον)

«Ο φόρος είναι αλληλεγγύη», του Γιώργου Κωβαίου, Το Βήμα 03/09/2010

«Ο φόρος για αυτή την κυβέρνηση δεν είναι χαράτσι, είναι αλληλεγγύη, γιατί οι φόροι με αυτή την κυβέρνηση σημαίνουν ότι αυτά τα λεφτά θα πάνε εκεί όπου πρέπει. Θα πάνε για να στηρίξουν περισσότερο εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που το έχουν ανάγκη,όπως βεβαίως και μια αναπτυξιακή διαδικασία». 

Επίδομα θέρμανσης για το ακριβό πετρέλαιο, του Κώστα Σιωμόπουλου, Το Βήμα 03/09/2010

Αγκάθι αποτελεί για το υπουργείο Οικονομικών ο τρόπος με τον οποίο θα επιστρέφεται σε αρκετές κατηγορίες πολιτών ο αυξημένος Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης. Δύο είναι οι προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι των συσκέψεων για τα έσοδα. Η πρώτη αφορά την απευθείας καταβολή επιδόματος θέρμανσης με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια. Αυτό σημαίνει ότι πολίτες που έχουν εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο όριο καθώς και όσοι είναι τρίτεκνοι ή πολύτεκνοι θα λάβουν μέσα στα Χριστούγεννα επίδομα θέρμανσης το οποίο εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί περί τα 500 ευρώ. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί για τις ευπαθείς ομάδες, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους άνεργους, τα άτομα με αναπηρία κτλ. Δεν αποκλείεται πάντως το ποσό που θα επιστρέφεται στους πολίτες οι οποίοι θα το δικαιούνται να είναι ακόμη υψηλότερο. Κριτήρια για τη χορήγηση του επιδόματος αναμένεται να αποτελέσουν εκτός από το ύψος του οικογενειακού εισοδήματος και ο τόπος κατοικίας κάθε νοικοκυριού. Η δεύτερη πρόταση για επιστροφή του πρόσθετου φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης έχει να κάνει με τα τιμολόγια της ΔΕΗ. Υπάρχουν εισηγήσεις που αναφέρουν ότι θα πρέπει η όλη διαδικασία της επιστροφής του φόρου να γίνει μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. 

Πετρέλαιο και κυβερνητικές διαρροές, της Έλλης Τριανταφύλλου, Η Καυθημερινή 03/09/2010

Για όλα υπάρχουν όρια. Στην περίπτωση των φημών που διοχετεύτηκαν εντέχνως στην αγορά περί κατάργησης του χαμηλού συντελεστή φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης, ξεπεράστηκαν τα όρια ανοχής. Δεν είναι δυνατόν σε μια στιγμή που η αγωνία του κόσμου κορυφώνεται για τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται, να επιλέγει η κυβέρνηση τη γνωστή μέθοδο των διαρροών για να τεστάρει τα όρια και τις αντοχές της κοινής γνώμης, για να καταλήξει, πιθανότατα, στη λιγότερο επαχθή εκδοχή του σεναρίου με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις.

(...)

Δηλαδή, σε τι ακριβώς χρησιμεύει η διαρροή που έκανε ο υπουργός Οικονομικών κατά τη διάρκεια φιλικού δείπνου με δημοσιογράφους; Και προς τι οι μετέπειτα χρησμοί και τα ήξεις αφήξεις του εκπροσώπου της κυβέρνησης; Αν έχουν καταλήξει σε αποφάσεις, ας τις ανακοινώσουν και ας τις τεκμηριώσουν. Αν όχι, ας συνεχίσουν την αναζήτηση με τη βοήθεια ειδικών και μέχρι να καταλήξουν, ας σιωπήσουν. Το γεγονός ότι δεν τους βγαίνουν τα έσοδα, δεν είναι πρόβλημα του κόσμου. Ο κόσμος έχει αρχίσει να παραμιλάει στους δρόμους από τα προβλήματα και τις αγωνίες.

Προσπαθεί, μάταια, να λογαριάσει πώς θα τα βγάλει πέρα με μικρότερο μισθό και διαρκώς μεγαλύτερα έξοδα. Πόσο και πόσα πρέπει ακόμη να κόψει για να συνδράμει ακόμη πιο ηρωικά στην εθνική προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας, πόσες και ποιες από τις ανάγκες που έχει δημιουργήσει δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ για χρόνια ολόκληρα είναι ανελαστικές και ποιες όχι..... Πρέπει να κάνει και σενάρια επί χάρτου για το πόσο θα του κοστίσει τυχόν αύξηση της τάξεως του 40 - 50 - 60% στην τιμή του πετρελαίου θέρμανσης; ΄Η μήπως θα πρέπει να αρχίσει -προληπτικά- να τεστάρει τις σωματικές του αντοχές στις διάφορες θερμοκρασίες, για να ξέρει μέχρι πού θα τον παίρνει να τοποθετήσει τον θερμοστάτη όταν έρθουν τα κρύα; Και πώς ακριβώς, δηλαδή, θα δοθεί, αν δοθεί, επίδομα θέρμανσης στους κατοίκους των εκατοντάδων χιλιάδων πολυκατοικιών με κεντρική θέρμανση; Είναι αυτό επικοινωνιακή παρόλα ή δεν είναι;

Στη μέγγενη της ύφεσης, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 03/09/2010

Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε δυνατότητες να διαπραγματευθεί ένα διαφοροποιημένο πρόγραμμα, δεδομένου ότι η στάση πληρωμών δεν θα είχε καταστροφικές συνέπειες μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Για την οικονομία της συζήτησης, όμως, ας αποδεχθούμε τον πρωθυπουργικό ισχυρισμό ότι το Μνημόνιο ήταν ο μόνος τρόπος για να κρατήσει η χώρα το κεφάλι έξω από το νερό. Αυτός δεν ήταν λόγος οι κυβερνώντες να αναγορεύσουν τη συνταγή της τρόικας σε αυτόματο πιλότο. Ούτε να εξαντλούν την ενεργητικότητα και την αποφασιστικότητά τους μόνο στην εφαρμογή του Μνημονίου. Γιατί η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει παραλλήλως ένα δικό της δραστικό εθνικό σχέδιο, προσαρμοσμένο στις ελληνικές ιδιαιτερότητες, που με στοχευμένες παρεμβάσεις θα εξυγιάνει παθογένειες και θα αξιοποιήσει λιμνάζουσες αναπτυξιακές δυνατότητες; Η κατάρρευση του ανορθολογικού, σπάταλου και κλεπτοκρατικού μοντέλου και η συνακόλουθη απαξίωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος έχουν τροφοδοτήσει την άποψη ότι μόνο ξένοι κηδεμόνες μπορούν να βάλουν τάξη στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, η τρόικα θεωρείται όχι αναγκαίο κακό, αλλά καθαρτήρια ευλογία! Οι οπαδοί αυτού του ιδεολογήματος παίρνουν την απάντηση από τα αδυσώπητα οικονομικά στοιχεία. Δεν είναι τυχαίο ότι υπό την πίεση της ύφεσης και της συσσωρευόμενης κοινωνικής απόγνωσης, οι πιο ευέλικτοι από τους προπαγανδιστές του Μνημονίου έχουν ήδη αρχίσει να «ψιλοτραγουδάνε» σε εφημερίδες και τηλεοπτικά παράθυρα κριτικές, που μέχρι πρότινος κατακεραύνωναν.

Αποκάλυψη για μνημόνιο, από antinews.gr 03/09/2010

Τα ερωτήματα είναι πολλά και βασανιστικά. Θα απαντήσει, όμως, κανείς; Εμείς θα τα θέσουμε διότι κάποιος πρέπει να τα πει, να τα αποκαλύψει για να ξέρει ο κόσμος τι να περιμένει.

Τi σημαίνει μη καθορισμένα μέτρα; Είναι απλά ένα “μαξιλάρι” ή μήπως πρόκειται για κρυφά μέτρα που δεν ξέρει κανείς παρά μόνο οι κυβερνητικοί εγκέφαλοι;

Τι σημαίνει ότι θα μειωθούν περαιτέρω οι δημόσιοι υπάλληλοι. Από που θα γίνουν απολύσεις ή μήπως θα κοπούν και οι προσλήψεις που έχουν προαναγγελθεί στο πλαίσιο του ποσοστού 5:1;

Γιατί το Μνημόνιο πάει μέχρι το 2014; Τριετής δεν είναι ο εναγκαλισμός με το ΔΝΤ;

Γιατί να βρεθούν 30 δισ. ή το 13% του ΑΕΠ; Εμείς δε θέλουμε να το μειώσουμε κάτω από το 3%; Γιατί μιλάνε εδώ για έλλειμμα ουσιαστικά 0,5%; Ή μήπως είναι μεγαλύτερο απ’ ότι σήμερα λένε, δηλαδή 13,5%-13,7%;

Αν η οικονομία, η αγορά, οι οικογένειες, οι επιχειρήσεις έχουν διαλυθεί με μέτρα ύψους 5,8 δισ. τι θα κάνουν όταν θα πρέπει να βρεθούν 30 δισ.;

Η ύφεση κόβει τα έσοδα του 2011, του Δ.Τσιπούρα, Η Αυγή 02/09/2010

Η αρνητική αυτή εξέλιξη δημιουργεί προβλήματα στα έσοδα του 2011, αφού εκτιμάται ότι οι φόροι των νομικών προσώπων για το επόμενο έτος θα είναι μειωμένοι μέχρι και 50% σε σχέση με το τρέχον έτος και συγκεκριμένα θα κυμανθούν στο 1,5 δισ. ευρώ έναντι 3 δισ. ευρώ που υπολογιζόταν για το 2010. Συμπληρωματικά, το κράτος θα χάσει έσοδα από το ΦΠΑ των επιχειρήσεων, ενώ την κατιούσα θα πάρουν και οι παρακρατήσεις φόρων, αφού σε πολλές περιπτώσεις λόγω ζημιών θα είναι μηδενικές. Όσο για την έκτακτη εισφορά, εκτιμάται ότι θα αποκλίνει κατά 250 με 300 εκατ. ευρώ σε σχέση με όσα έχουν προϋπολογιστεί στο Μνημόνιο για το 2011 ( περίπου 600 εκατ. ευρώ).

Έτσι , ενώ λίγους μήνες πριν η ανησυχία εστιαζόταν με τους κινδύνους επανάληψης τραγικών σκηνών, όπως της Αργεντινής, για τις ιδιωτικές καταθέσεις που είχε ως αποτέλεσμα τη φυγή περισσότερων από 22 δισ. ευρώ από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, αυτή την περίοδο όλοι αγωνιούν για τις θέσεις εργασίας που θα χαθούν τους επόμενους μήνες.

How to End the Great Recession, by Robert B. Reich, The New York Times 02/09/2010

THE Great Depression and its aftermath demonstrate that there is only one way back to full recovery: through more widely shared prosperity. In the 1930s, the American economy was completely restructured. New Deal measures — Social Security, a 40-hour work week with time-and-a-half overtime, unemployment insurance, the right to form unions and bargain collectively, the minimum wage — leveled the playing field.

In the decades after World War II, legislation like the G.I. Bill, a vast expansion of public higher education and civil rights and voting rights laws further reduced economic inequality. Much of this was paid for with a 70 percent to 90 percent marginal income tax on the highest incomes. And as America’s middle class shared more of the economy’s gains, it was able to buy more of the goods and services the economy could provide. The result: rapid growth and more jobs.

By contrast, little has been done since 2008 to widen the circle of prosperity. Health-care reform is an important step forward but it’s not nearly enough.

What else could be done to raise wages and thereby spur the economy? We might consider, for example, extending the earned income tax credit all the way up through the middle class, and paying for it with a tax on carbon. Or exempting the first $20,000 of income from payroll taxes and paying for it with a payroll tax on incomes over $250,000.

In the longer term, Americans must be better prepared to succeed in the global, high-tech economy. Early childhood education should be more widely available, paid for by a small 0.5 percent fee on all financial transactions. Public universities should be free; in return, graduates would then be required to pay back 10 percent of their first 10 years of full-time income.

Θα βοηθήσει σε ελεγχόμενη χρεοκοπία…O ταλαντούχος κ. Schioppa, Πρώτο Θέμα Online, 20/8/2010.

Ο ιταλός Γερουσιαστής Fernando Rossi, για τον υπουργό του Padoa Schioppa και την πρόσληψή του ως συμβούλου του Γιώργου Παπανδρέου!, posted by αιέν αριστεύειν, 24/8/2010.

Ονούρ, Ο δικός μας Τούρκος, posted by Το Ποντίκι art

Ray Bradbury hates big Government: 'Our country is in need of revolution', Los Angeles Times, 16/8/2010.

"“We have too many cellphones. We've got too many Internets. We have got to get rid of those machines. We have too many machines now.”

Τhe Hezbollah Museum, by Carole Corm, The Monocle, 23/8/2010.

Catholics, Muslims, and the Mosque Controversy, by John T. McGreevy and R. Scott Appleby, The New York Review of Books Blog, 27/8/2010.

Inception. Christopher Nolan's typically tricky brain-twister casts Leonardo DiCaprio as head of an industrial espionage crew. Peter Bradshaw admires the film's dizzying flourishes, by Peter Bradshaw, The Guardian, 15/7/2010.

Das abgeschottete Land. Zum ersten Mal seit Jahren verhandeln Israelis und Palästinenser wieder über Frieden. Doch wo hört Israel auf, wo beginnt Palästina? Eine Reise an Mauern, Zäune und Ufer, von Alice Bota, Die Zeit, 2/9/2010.

JUGEND UND SEX. Vertrauen ist wichtiger als Sex. Von Skandal keine Spur. Jugendliche erleben ihr erstes Mal später und verhüten verantwortungsbewusst. Ein Interview mit der Forschungsleiterin Elisabeth Pott von der Bundeszentrale für gesundheitliche Aufklärung, von Parvin Sadigh, Die Zeit, 2/9/2010.

Dios no creó el Universo, asegura Stephen Hawking. El científico británico explica en un libro que el Big Bang es una consecuencia inevitable de las leyes de la física, El Pais, 2/9/2010.

‘12 Giant Men’ show Greeks who’s the boss, Today's Zaman.

Διαβάστε επίσης στην Ατζέντα της Ημέρας

Ανδρέας Εμπειρίκος (2 Σεπτεμβρίου 1901 - 3 Αυγούστου 1975) 

(δείτε το παρακάτω video..........)

Το αφιερωμένο στον ποιητή και πεζογράφο έτος τελειώνει με την παρουσίαση στο κοινό μιας άγνωστης πτυχής των καλλιτεχνικών ενδιαφερόντων του. Ανδρέας Εμπειρίκος Ο φωτογράφος, του Ηλία Κανέλλη, Το Βήμα, 9/12/2001.

Ανδρέας Εμπειρίκος: Ο Μέγας της ελευθερίας Ανατολικός, 20/11/2008.

Ανδρέας Εμπειρίκος [Πάντα το πάθος ή passion εν εγρηγόρσει], posted by Ημερολόγιο Ανάγνωσης, 1/7/2009.

Συνέντευξη: Ο Λεωνίδας Εμπειρίκος μιλά για τον πατέρα του, empirikos.blogspot.com

"Τ.Γ.: Εξ όσων έχω διαβάσει έχει ενδιαφέρον η ζωή τον πατέρα σας στα χρόνια της Κατοχής.

Λ.Ε.: Κατά την διάρκεια της Κατοχής βρίσκεται στην Ελλάδα. Από το 1934, όταν έπαψε να έχει σχέσεις με τον πατέρα του, βιοπορίζεται από το επάγγελμα του ψυχαναλυτή. Συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του στον Εμφύλιο, μετά την τραυματική του εμπειρία λόγω της ομηρίας του από την ΟΠΛΑ και τον ΕΛΑΣ. Πριν πω για την ζωή του στην Κατοχή και τις μετέπειτα περιπέτειες του, να κάνω μια παρένθεση και να προσθέσω ότι επί μια δεκαετία ήταν ακραιφνής Μαρξιστής θεωρητικά, και σοσιαλιστής. Το ότι δεν εντάχθηκε σε κόμμα είναι, νομίζω, προφανές εξαιτίας της απόλυτα αρνητικής στάσης του κόμματος λόγω υπερρεαλισμού και ψυχανάλυσης. Το 1936 δίνει μια συνέντευξη στον Κωστή Μπαστιά στην οποία κατηγορεί την συντηρητική στροφή της Γ' Διεθνούς και ακολουθεί την τροτσκιστική στροφή του Μπρετόν αλλά χωρίς να ενταχθεί πρακτικά. Ο ίδιος χαρακτήριζε τον εαυτό του σοσιαλιστή. Όταν έγινε η ρήξη των γάλλων υπερρεαλιστών με το Γαλλικό Κ.Κ. έστειλε στον Μπρετόν, το 1935, ένα τηλεγράφημα στο οποίο έλεγε ότι τον ακολουθεί με μεγάλη χαρά ελπίζοντας, όμως, να μην έχει κόψει τις γέφυρες με τον ιστορικό υλισμό και την ψυχαναλυτική θεωρία.Μέσα στην Κατοχή κρύβει στο σπίτι του διαφόρους κυνηγημένους. Μεταξύ αυτών τον Εγγονόπουλο που ήταν στο ΕΑΜ και τον Καρτάλη που ήταν στην ΕΚΚΑ.

Τ.Γ.: Όπως έχει τονισθεί, σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση μεγάλου μέρους του μεταπολεμικού έργον του αλλά και της ώριμης ζωής του υπήρξε η ομηρία του από τους αριστερούς...

Λ.Ε.: Το περιστατικό αυτό είναι η πιο δραματική εμπειρία της ζωής του. Τον έπιασαν πολιτοφύλακες της ΟΠΛΑ στο σπίτι του, στις 30 Δεκεμβρίου του '44, επειδή ήταν γιος εφοπλιστή... Τότε είχαν συλλάβει χωροφύλακες, ιερωμένους και πολλούς άλλους με την κατηγορία ότι ήσαν αστοί. Επίσης και τροτσκιστές, τους οποίους εκτελούσαν πιο εύκολα από τους υπόλοιπους. Μου έλεγε ο πατέρας μου ότι τους εκτελούσαν ως "ειδικούς προδότες". Έναν μάλιστα γνωστό του, τον αρχειομαρξιστή Αλμπέρ, τον σκότωσαν πλησίον του, στο χωριό Κρώρα, μαζί με άλλους επτά. Οι στίχοι από το ποίημα ((Ο δρόμος": "και οι καλούμενοι με βλέμμα σαν αυτό που συναντά κανείς στα μάτια των καταδικασμένων στις ύστατες στιγμές του βίου τους..." είναι εμπνευσμένος από το περιστατικό αυτό. Κατά την σύλληψη του επέτρεψαν να αποχαιρετήσει την μητέρα του, που ήταν στον επάνω όροφο και με σκληρό τρόπο τον οδήγησαν σε Τμήμα τους στην οδό Παμίσου. Μετά τον πέρασαν από λαϊκό δικαστήριο. Τον έκλεισαν, στην συνέχεια, μαζί με πολλούς άλλους καταδικασμένους στο κινηματοθέατρο Φοίβος. Του έλεγαν: "Αύριο ετοιμάσου, θα σε κλάψει η μάνα σου...".Οι όμηροι αυτοί συνόδευσαν με τα πόδια την έξοδο του εφεδρικού ΕΛΑΣ από την Αθήνα, με προορισμό την Λαμία, μέσω των Καλυβιών, Χασιάς (Ασπροπύργου) και του οροπεδίου των Δερβενοχωρίων. Η Πάρνηθα ήταν χιονισμένη και ο πατέρας μου έπαθε κρυοπαγήματα. Εκτελούνταν οι βραδυπορούντες' μεγάλο βασανιστήριο για τους υπόλοιπους. Ήταν γεροδεμένος και σχετικά νέος και προχωρούσε κανονικά, παρά τα κρυοπαγήματα. Για τον ΕΛΑΣ μιλούσε αργότερα με επιείκεια. Όχι, όμως, για την ΟΠΛΑ. Μια νύχτα στο χωριό Μουσταφάδες (σημερινή Καλλιθέα), η φάλαγγα δέχθηκε επίθεση από αγγλικά Σπιτφάιαρ. Ο πατέρας μου κρύφτηκε σε ένα αρδευτικό χαντάκι. Ζήτησε καταφύγιο σε μια οικογένεια Αρβανιτών στο Κακοσάλεσι (Αυλώνα), η οποία του έδωσε άλλα ρούχα. Όταν, λοιπόν, πέρασε από εκεί ένας λόχος του ΕΛΑΣ και στο σπίτι όπου κρυβόταν ο πατέρας μου κατέφυγε για τις πρώτες βοήθειες μια βαρεία τραυματισμένη Ελασίτισσα, εκείνος προσποιήθηκε τον χωρικό.Έναν άνθρωπο από αυτούς που έκρυψαν τον πατέρα μου τότε, τον επισκέφθηκα για να τον γνωρίσω, αρχές του '80. Δεν θα ζει σήμερα. Τον πατέρα μου τον περιέθαλψαν οι Άγγλοι, οι οποίοι τον συνάντησαν στην Μαλακάσα να κατευθύνεται πάλι πεζός προς την Αθήνα.Δεν μίλησε ποτέ μέχρι το τέλος της ζωής του δημόσια εναντίον του ΚΚΕ γιατί, παρ' όλα τα προσωπικά του μαρτύρια, αναγνώριζε σταγεγονότα της δεκαετίας του '40 το φαινόμενο της Επανάστασης στην οποία πίστευε. Στην δεκαετία του '60 και αργότερα, έλεγε ότι εφ' όσον υπήρξε Εμφύλιος, αυτός, όπως και άλλοι, παρά την μεγάλη αδικία εις βάρος τους, υπέστησαν τις συνέπειες του γεγονότος... Στην δεκαετία του '60 ξαναβρήκε το πρόσωπο της Αριστεράς μέσα από την Νιου Λεφτ, της αγγλοσαξωνικής και αμερικανικής εκδοχής της σχετικής ιδεολογίας. Είχε ένα αίσθημα δικαιοσύνης απέναντι στον υπαρκτό σοσιαλισμό. 'Οταν το '63 πήγε στην τότε Σοβιετική Ένωση με τον Ελύτη και τον Θεοτοκά, επίσημα προσκεκλημένος, εντυπωσιάσθηκε από ορισμένα θέματα κοινωνικής πρόνοιας και ελευθερίας ηθών, αλλά ένιωσε απέχθεια για το αστυνομικό κράτος.Την εποχή που τον έπιασε η ΟΠΛΑ έγραφε την Αργώ και αμέσως μετά τέλειωσε την Ζεμφύρα, που εκδόθηκε πρόσφατα. Την Ενδοχώρα, που κυκλοφόρησε το 1945, πρέπει να την είχε τελειώσει από τις αρχές του '40".

«Προφητικές» Μορφές του 19^ου αιώνα, του Μανώλη Βαρδή

(αναδημοσίευση από το περιοδικό Θρησκειολογία-Ιερά/Βέβηλα, τ. 3/ Απρίλιος-Ιούνιος 2002, σσ. 77-86)

Μέρος 2^ο.

Ο μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος ή Παπουλάκος (1770-1861) θυμίζει κάτι από τις βιβλικές προφητικές μορφές. Αγράμματος ο ίδιος, χρησιμοποιώντας γλώσσα απλοϊκή αλλά φλογερή, περιδιαβαίνει την Πελοπόννησο και τα γύρω απ’ αυτήν νησιά, κηρύσσοντας την ορθόδοξη πίστη και συμβάλλοντας έτσι, με τον τρόπο του, στη πυροδότηση του «κολλυβαδικού» κινήματος έναν αιώνα αργότερα. Η Ιερά Σύνοδος τον καταδίκασε δύο φορές (1852), ενώ ο κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε σε πολλές περιπτώσεις εναντίον του, μέχρι να τον περιορίσει στη Μονή Παναχράντου της Άνδρου (Θ. Σταθόπουλου, Το κίνημα του Παπουλάκου. Οι πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές διαστάσεις του, Αθήνα 1991, Μπ. Άννινου, Ο Παπουλάκης, Αθήνα, 1995).

Και ενώ ο θόρυβος των διωγμών εναντίον του Παπουλάκου δεν είχε καλά καλά κοπάσει, συλλαμβάνεται στο Ρίο μίας συγγενής ιδεολογική μορφή, αν και πιο λόγια, ο Κοσμάς Φλαμιάτος (1786-1852). Ο κεφαλλονίτης αυτός δάσκαλος πρωτοστάτησε στον αγώνα της Επτανήσου ενάντια στον εκ-προτεσταντισμό της Εκκλησίας, που προωθούσε η αγγλική διοίκηση. Ακούραστα κριτικός απέναντι στην αγγλική πολιτική και τον τεκτονισμό, θα έλθει γρήγορα σε σύγκρουση με το διαφωτιστικά οργανωμένο ελληνικό κράτος (π. Γ. Μεταλληνού, «Κοσμάς Φλαμιάτος. Ένας μάρτυρας της ορθοδόξου παραδόσεως στο ελληνικό κράτος», Θεολογία 58/2 (1987)).

Ο φίλος και μαθητής του Ιγνάτιος Λαμπρόπουλος (1814-1869) θα συνδεθεί με τις πρώτες απόπειρες ζηλωτικών συσπειρώσεων, θα φυλακισθεί μαζί με τον Φλαμιάτο στη Πάτρα, θα κηρύξει σε όλη την Πελοπόννησο, και θα σηματοδοτήσει την πορεία μετάβασης προς τον πρώιμο «ευσεβισμό» του Απόστολου Μακράκη (1831-1905) και του Ευσέβιου Ματθόπουλου (1849-1929). Ο Μακράκης αντιπροσωπεύει την ύστατη προσπάθεια ιδεολογικής αντιπαράθεσης με τον Διαφωτισμό. Θα έλθει σε ρήξη με την Ιερά Σύνοδο για το θέμα της σιμωνίας (1875), θα φυλακισθεί το 1878 και με ιδεολογικό πρόταγμα την ανάκτηση της Κων/πολης θα ιδρύσει θρησκευτικούς και πολιτικούς συλλόγους-Ιωάννης ο Βαπτιστής κ.α. (Λ. Μπράνγκ, Το μέλλον του ελληνισμού στον ιδεολογικό κόσμο του Απόστολου Μακράκη, Αρμός, Αθήνα 1997).

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Παπαδιαμάντης είδε στον «μακρακισμό» μία μεθοδολογία αντικατάστασης του εκκλησιαστικού σώματος από συλλόγους και εταιρείες, οι οποίες συμπεριφέρονταν ως πνευματική ελίτ˙ γι’ αυτό και δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τους οπαδούς των κινήσεων αυτών «παρασυναγωγούς».

Η συμφιλίωση μεταξύ «διαφωτιστών» και «παραδοσιακών» έμοιαζε αδιανόητη. Οι τελευταίοι ζητούν ερείσματα στην μακραίωνη βυζαντινή εσχατολογική παράδοση της «Όρασης του Αγαθάγγελου» (1754). Ο χιλιαστικός μεσσιανισμός που συνδέεται με τη μορφή του «φιλοχρίστου βασιλέως», ο οποίος θα συντρίψει τον αντίχριστο (όπου αντίχριστος, ανάλογα με τις περιστάσεις ο Πάπας, ο Ναπολέοντας, ο άγγλος Αρμοστής), η εσχατολογική προσδοκία του «ξανθού γένους» που θα κατέβει από τη Ρωσία και θα αποκαταστήσει τη βυζαντινή αυτοκρατορία, η ιδεολογική ταύτιση της Βασιλείας του Θεού με την Μεγάλη Ιδέα, όλα αυτά δεν εκφράζουν παρά τις προσπάθειες των «παραδοσιακών» να ανασυγκροτηθούν και να διατυπώσουν καινούργια επιχειρήματα ενάντια στη δυτική επιρροή (Α. Αργυρίου, «Η απελευθέρωση των Ελλήνων και ο εσχατολογικός ρόλος της Ρωσίας και της Γαλλίας μέσα στο ερμηνευτικό έργο του Θεοδώρητου Ιωαννίνων», Τόμος Τιμητικός στον Δαμ. Δόϊκο).

Αυτός ο νεοελληνικός χιλιασμός πρόκειται να ριζώσει στη συνείδηση του λαού, που θα βλέπει κάθε Βασιλιά ως Μεσσία. Ό,τι πολέμησε ο Παπουλάκος-δυτικός εκσυγχρονισμός και ορθολογισμός- αναβαπτίζεται τώρα στην κολυμβήθρα του χιλιασμού και λειτουργεί ως δούρειος ίππος του μεγαλο-ιδεατισμού. Η «καρότσα του διαβόλου» όπως αποκαλούσε το ατμόπλοιο ο Παπουλάκος θα γίνει ο ελληνικός στόλος που θα ενώσει τις πέντε θάλασσες της Μεγάλης Ιδέας.

Είναι γνωστό ότι το μεσαιωνικό θρησκευτικό ιδεώδες άσκησε τεράστια επιρροή στους πρώτους ρομαντικούς της Δύσης. Εκείνο που ιδιαίτερα τους γοήτευε ήταν η πρόταξη της ενότητας και της ολότητας στην μεσαιωνική κοινωνία-μία κοινωνία που πίστευε ότι διοικείται τυπικά από τον Πάπα και τον Αυτοκράτορα, ουσιαστικά όμως από τον ίδιο τον Θεό. Ο ρομαντισμός θεωρούσε ότι η παλινδρόμηση στη χρυσή εποχή του Μεσαίωνα αποτελεί μονόδρομο μπροστά στα αδιέξοδα της νεωτερικής κοινωνίας. Ο Κοσμάς Φλαμιάτος αντίθετα θεωρούσε ότι η σωτηρία της Ελλάδας πρέπει βέβαια να αναζητηθεί στην Εκκλησία, αλλά σε μία Εκκλησία καθαρή από δυτικές προσμείξεις. Ο Φλαμιάτος πίστευε ότι η διακωμώδηση των εκκλησιαστικών μυστηρίων, η σιμωνία, η έκπτωση της μοναχικής ζωής σ’ έναν στείρο και ρηχό ακτιβισμό, η κατάργηση των εορτών κ.α. απειλούν την καρδιά του ορθόδοξου φρονήματος, και έρχονται σε αντιπαράθεση με την μοναχική απλότητα. «Αυτά τα λεγόμενα Λύκεια ή Γυμνάσια, προετοιμάζουσι το πνεύμα της πλάνης» έλεγε χαρακτηριστικά

(συνεχίζεται)