Optimus Template

Παναγιώτης Κονδύλης: “Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής” (ΙΙ), posted by eranistis, 11/12/2011.

"Η παρατήρηση αυτή μας φέρνει στη δεύτερη από τις δύο μεγάλες φάσεις της εθνικής συρρίκνωσης του ελληνισμού σ’ αυτόν τον αιώνα. Αν η πρώτη είχε κυρίως γεωπολιτικό χαρακτήρα, η δεύτερη, πού άρχισε μετά τη σχετική ολοκλήρωση της πρώτης, χαρακτηρίζεται από τα συμπτώματα και τα συμπαρομαρτούντα ενός παρασιτικού καταναλωτισμού αδιάφορου για τις μακροπρόθεσμες εθνικές του επιπτώσεις, ιδιαίτερα σ’ ό,τι αφορά την ανεξαρτησία της χώρας και την αυτοτέλεια των εθνικών της αποφάσεων. Τον καταναλωτισμό αυτόν δεν τον ονομάζουμε παρασιτικό για να τον υποβιβάσουμε ηθικά, αντιπαρατάσσοντάς του «ανώτερα» και «πνευματικά» ιδεώδη ζωής, όπως κάνουν διάφοροι διανοούμενοι. Θα ήταν εξωπραγματικό και ανόητο να θέλει να αποκόψει κανείς τον ελληνικό λαό στο σύνολό του από τις νέες δυνατότητες της παραγωγής και της τεχνολογίας — και επί πλέον θα ήταν και επικίνδυνο, γιατί μια τέτοια αποκοπή θα συμβάδιζε με μια γενικότερη οικονομική και στρατιωτική καθυστέρηση. Ό όρος «παρασιτικός καταναλωτισμός» χρησιμοποιείται εδώ στην κυριολεξία του για να δηλώσει ότι η σημερινή Ελλάδα, όντας ανίκανη να παραγάγει η ίδια όσα καταναλώνει και μην έχοντας αρκετή αυτοσυγκράτηση — και αξιοπρέπεια — ώστε να μην καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να παραγάγει η ίδια, προκειμένου να καταναλώσει παρασιτεί, και μάλιστα σε διπλή κατεύθυνση: παρασιτεί στο εσωτερικό, που υποθηκεύει τους πόρους του μέλλοντος μετατρέποντάς τους σε τρέχοντα τοκοχρεολύσια, και παρασιτεί προς τα έξω, που έχει επίσης δανεισθεί υπέρογκα ποσά όχι για να κάνει επενδύσεις μελλοντικά καρποφόρες αλλά κυρίως για να πληρώσει με αυτά τεράστιες ποσότητες καταναλωτικών αγαθών, τις οποίες και πάλι εισήγαγε από το εξωτερικό.

Η εξέλιξη αυτή συντελέσθηκε στο πλαίσιο της μεταπολεμικής προοδευτικής διαπλοκής των διεθνών οικονομικών διαδικασιών γενικά και των ευρωπαϊκών οικονομιών ειδικότερα, ωστόσο θα ήταν λάθος να τη θεωρήσουμε ως ειμαρμένη πού ενέσκηψε πάνω σε μιαν αδύνατη κι ανυπεράσπιστη Ελλάδα, αιχμαλωτισμένη ανέκκλητα στα δίχτυα του «διεθνούς κεφαλαίου». Τέτοιες φαινομενικά περισπούδαστες εξηγήσεις προσφέρουν όσοι οχυρώνονται πίσω από την αγοραία «αριστερή» και «φιλολαϊκή» ρητορική, αρνούμενοι να αναμετρήσουν το μέγεθος των δικών τους ευθυνών, το βάθος των συντελεστών της σημερινής εθνικής κρίσης και την οδυνηρότητα των πιθανών διεξόδων απ’ αυτήν. Οι πρωταρχικοί λόγοι, πού έθεσαν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης και της συναφούς πολιτικής αποδυνάμωσης της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του πολιτικού της συστήματος και στη συμπεριφορά όλων των υποκειμενικών του παραγόντων. Με άλλα λόγια: το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική πρωτοφανή ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας και άντλησε βραχυπρόθεσμα ωφελήματα απ’ αυτή με αντάλλαγμα τον μακροπρόθεσμο υποβιβασμό της Ελλάδας στην κλίμακα του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και συνάμα τη γενική εθνική της υποβάθμιση.

Αυτό έγινε με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία — «δεξιά», «φιλελεύθερη» ή «σοσιαλιστική», κοινοβουλευτική ή δικτατορική: στο κρίσιμο τούτο σημείο οι αποκλίσεις υπήρξαν ελάχιστες — ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του «λαού» με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια ή ανοχή, ήτοι τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας και την κάρπωση των συναφών κοινωνικών και υλικών προνομίων. Βεβαίως, η συναλλαγή αυτή χαρακτήριζε τον ελληνικό κοινοβουλευτισμό από τα γεννοφάσκια του, όμως η πρωτοφανής μεταπολεμική διεθνής οικονομική συγκυρία της προσέδωσε δυνατότητες επίσης πρωτοφανείς: προς άγρα και συγκράτηση της εκλογικής πελατείας μπορούσαν τώρα να προσφερθούν όχι απλώς ανιαρές κρατικές θέσεις, αλλά επί πλέον πολύχρωμες μάζες καταναλωτικών αγαθών και πλήθος δελεαστικών καταναλωτικών δυνατοτήτων. Ενώ όμως η πρώτη προσφορά συνεπαγόταν κυρίως την εκποίηση του κρατικού μηχανισμού και των κρατικών πόρων στην εσωτερική αγορά, η δεύτερη — και πιο πλουσιοπάροχη — απέληγε με εσωτερική αναγκαιότητα στο ξεπούλημα ολόκληρου τού έθνους στη διεθνή αγορά. Αυτό το ξεπούλημα άρχισε με τα μεγάλα, αντίδρομα και ταυτοχρόνως συμπληρωματικά, κύματα της μετανάστευσης και του τουρισμού, για να κορυφωθεί, αλλάζοντας αισθητά όψη και συναισθηματική επένδυση, στην αγορά αυστριακών μπισκότων για σκύλους και στην οργάνωση τριήμερων ταξιδιών στο Λονδίνο για ψώνια, κατασταλάζοντας ενδιαμέσως παχυλές επιδοτήσεις μιας περιττής αγροτικής παραγωγής και την περαιτέρω διόγκωση μιας ημιπαράλυτης δημοσιοϋπαλληλίας. Ποτέ άλλοτε το κράτος και το έθνος δεν βρέθηκαν, χάρη στην απλόχερη μεσολάβηση του «πολιτικού κόσμου», σε τόσο αγαστή σύμπνοια με τον χαρτοπαίχτη της επαρχίας και με το τσόκαρο των Αθηνών".

Australia's aborigines. You say Australia, I say invasion, The Economist, 24/1/2012.

"The fact that this took so long reflected a principal concept for the men who drafted the constitution, under which Australia’s six states formed a federation in 1901: that Australia was terra nullius, or unoccupied, when Europeans first settled. Today Australia’s 500,000 aborigines (about five times their number in 1901) comprise about 2.5% of Australia’s 23m people. They still lag behind the rest of Australia in health, education and life expectancy. In 1967 Australians voted overwhelmingly to drop a clause from the constitution that had excluded aborigines from being counted in the census. But that proved to be unfinished business. On January 19th, a panel of 22 experts, more than half of them aboriginal people, delivered a new report to the Labor government of Julia Gillard. It recommends questions for yet another referendum aimed at bringing aborigines into the country’s founding document. Ms Gillard has promised the referendum by the time of the next federal election, due in 2013. The panel said Australia has an “historic opportunity” to remove the “last vestiges of racial discrimination from the constitution”. These vestiges are two remaining sections that sit oddly with Australians’ evident pride at having built a successfully multicultural country. One gives states the power to disqualify people of “any race” from voting in state elections. The other allows the federal parliament to make “special laws” for “any race”.  Drawn up in the era of the discredited and long since abandoned "White Australia" policy, these sections were also aimed at preventing people from Asia and the Pacific islands from taking Australian jobs".

Riot police rescue Gillard, Abbott from protesters, abc.net.au, 26/1/2012

by Gordon Brown, The Guardian 26/01/2012

In the rush to define Europe's problems as fiscal, our deep-seated banking and competitiveness problems have been largely ignored.

In the search for a simple, one-dimensional answer – austerity and, if that fails, more austerity – to what is a three-dimensional crisis, Europe's leaders are failing to grasp the profound historical forces now reshaping Europe's role in the world. For without complimentary action reshaping our financial sector to serve the wider economy and reigniting growth, no amount of public spending cuts and no number of rigid fiscal rules will prevent a lost decade of high unemployment and long-term decline.

Liquidity support from the European Central Bank (ECB) is welcome, but it is a temporary palliative and not a long-term solution. Already in 2012 a new wave of bank deleveraging is liquidating large numbers of companies and jobs and depriving the world of the finance that makes trade continue to flow.

There is, at least, now a dawning recognition that Europe is facing more than a short-term fall. Instead, a great global restructuring is happening before our very eyes and Europe's stagnating economy is in the throes of the transition from our 20th-century western-dominated economy to an Asian-led world. Once Europe was responsible for 40% of the world's output; already it is down below 20%. Within a decade – if we do nothing – it will be little more than half that, 11%. We are, in fact, at the sharp (and currently losing) end of huge historical processes moving production investment and trade from the continent of the first industrial revolution to the new Asia. And the jury is still out on whether Europe will face absolute – and not just relative – decline and whether today's crisis is, in effect, writing its own penultimate chapter in a story that will be entitled "the decline of the west".

A strategy for growth through radically reforming our competitiveness would have been – and still is – Europe's best way of meeting and mastering this challenge, for without such a shift Europe will become so marginal to global growth that in the early 2020s Asia will consume 40% of the world's goods and services. Germany will consume only 4%, and France, Britain and Italy just 3%.

But the heavy bank deleveraging that is under way is also signalling that Europe's banking model is now obsolete, unsuited for this new world, now incapable of serving a growth agenda. To survive, we will have to leave behind those highly leveraged financial institutions, which depended on short-term wholesale market funding and enjoyed, for a time, a common euro-area rate of interest.

του Βασίλη Καραποστόλη, πηγή Καθημερινή και mesaellada.wordpress.com 

(Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη στην εφημερίδα Καθημερινή  την 27 Νοεμβρίου και 11 Δεκεμβρίου 2011. Εδώ αναρτάται ολόκληρο. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι ο τίτλος του πρώτου μέρους.)

Σε τι μας επιτρέπεται να ελπίζουμε; Όλοι αναρωτιούνται, όλοι προσπαθούν να νιώσουν μέσα τους κάτι που ξεμυτάει δύσκολα. Γιατί εδώ και καιρό το να ελπίζει κανείς θεωρήθηκε περίπου ισοδύναμο της αφέλειας. Η ελπίδα σχεδόν γελοιοποιήθηκε. Και δεν είναι βέβαια αυτό φαινόμενο ούτε αποκλειστικά ελληνικό ούτε και ενέσκηψε τους τελευταίους μήνες. Είχε αρχίσει από πολύ καιρό εκείνη η διαβρωτική διαδικασία που μέσα στους χώρους της εργασίας, της εκπαίδευσης, του κράτους, διέσπειρε την αμφιβολία και την επιφύλαξη απέναντι σε οποιαδήποτε πεποίθηση με θετικό περιεχόμενο. Μέντορες του συρμού, εμπειρογνώμονες, ακόμη και πολιτικοί, φλυαρούσαν σχετικά με το πόσο αβέβαιος είναι ο κόσμος και το πόσο βεβιασμένο θα ήταν να ρισκάρει κανείς την παραμικρή πρόβλεψη. Ήσουν δυσαρεστημένος; Μπορούσες να πικραθείς, να επιρρίψεις ευθύνες στους υπαίτιους. Όχι όμως και να θελήσεις να ζεστάνεις την καρδιά σου με κάποια βεβαιότητα, έστω υπό δοκιμήν. Η ελπίδα κρίθηκε ξεπερασμένη και επιπλέον επικίνδυνη: από τις πολύ ζεσταμένες καρδιές φαινόταν πιθανόν να ξεπεταχθεί ένας ανεξέλεγκτος φανατισμός.

Κάθε εποχή όμως και κάθε πολιτισμός που θέλησε πραγματικά να αφήσει τη σφραγίδα του στην πορεία του κόσμου, τίμησε αυτό το αίσθημα που το ειρωνεύεται ο σύγχρονος σκεπτικισμός. Χωρίς ελπίδα δεν θα ήταν δυνατόν οι Γάλλοι διαφωτιστές να απευθυνθούν στα πλήθη. Ελπίζοντας και πιστεύοντας (γιατί αυτά τα δυο πάνε μαζί) στην ικανότητα των πεινασμένων μαζών να σκεφτούν λογικά, έγραψαν τα πολεμικά τους κείμενα ο Ρουσσώ και ο Βολταίρος. Και με το ίδιο πνεύμα ενήργησαν στη συνέχεια οι πολιτικοί ηγέτες της επανάστασης. Ο «άπιστος», όπως συχνά τον αποκάλεσαν, 18ος αιώνας πίστεψε στον Λόγο. Όπως ο 19ος αιώνας πίστεψε στην Πρόοδο, και ο 20ός στην παραγωγικότητα.

Έπειτα ήρθαν οι γνώριμοι ενδοιασμοί, οι αμφιταλαντεύσεις, η μόδα μιας αμφιβολίας που υποδυόταν τη «βλάσφημη συνείδηση». Το αποτέλεσμα είναι ότι αντιμετωπίζουμε σήμερα προβλήματα που μας καίνε και την ίδια στιγμή διστάζουμε να ριχτούμε στη δράση. Είναι χρήσιμο σε τέτοιες περιπτώσεις να μην ξεχνάμε αυτά που προηγήθηκαν. Ας γυρίσουμε πίσω το βλέμμα μας στον χρόνο. Βλέπουμε την αρχαία ελληνική πόλη να διακηρύσσει την πεποίθησή της ότι οι θνητοί θα μπορούσαν να γίνουν αθάνατοι μέσω των λαμπρών τους έργων, των αφιερωμένων στο μεγαλείο της πόλης. Βλέπουμε κατόπιν τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία να καυχιέται επειδή οι πολίτες δέχονται να εγκαταλείψουν την ατομικότητά τους και να γίνουν νομικά πρόσωπα. Ελπίζουν ότι αυτό θα είναι προς το συμφέρον τους και πιστεύουν ότι το συμφέρον τους είναι ικανοί να το δουν. Ανάλογη και η στάση των Βυζαντινών, παρά τις άλλες διαφορές στις αντιλήψεις. Η «σωτηρία της ψυχής» και η σωτηρία του κράτους είναι γι’ αυτούς αλληλένδετες, και αποτελούν τον πυρήνα του κοινού τους βίου. Πιστεύουν και στα δύο. Αργότερα, παρόμοια θεμελίωση θα βρούμε στον νεοελληνικό πολιτισμό. Δεν θα πάψει η λαϊκή Μούσα να επιμένει ότι ο ελλαδικός άνθρωπος είναι καμωμένος για να μην υποτάσσεται σε ξένες θελήσεις, να απαιτεί και να κερδίζει ένα περιθώριο αυτεξούσιου, άλλοτε μικρότερο και άλλοτε μεγαλύτερο. Συνεχής ο αγώνας κι ο πόθος αμείωτος.

" Ο Αρκάς δεν χρειάζεται συστάσεις. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε μερικές από τις πιο διάσημες ατάκες του που χαρίζουν άφθονο γέλιο αλλά ταυτόχρονα λένε και μεγάλες αλήθειες. Απολαύστε τις! (Από e-mail που κυκλοφορεί)

1. Προσπαθώ να βγω από το ψυχολογικό αδιέξοδο, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ από που μπήκα!

2. Διασκέδαση είναι η τέχνη να κουράζεσαι τις ώρες ανάπαυσης.

3. Η πείρα είναι μια χτένα που την αποκτάς όταν είσαι πια φαλακρός!

4. Δημοκρατία είναι 4 λύκοι και 1 πρόβατο να ψηφίζουν για φαγητό.

5. Αυτοί που κάνουν πως ξέρουν τα πάντα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.

6. Το καλύτερο φάρμακο για το βήχα είναι η φασολάδα. μετά θα φοβάσαι να βήξεις!

7. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα.

8. Η ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις: επανάσταση, περισυλλογή, τηλεόραση. Ξεκινάς να αλλάξεις τον κόσμο και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια.

9. Τη γυναίκα μου πάνω από όλα. Όλες τις άλλες από κάτω.

10. Μεγαλοφυΐα είναι κάποιος που σε μια παραλία γυμνιστών μπορεί να θυμάται φάτσες.

11. Ακόμα και μια κοινωνία ηλιθίων είναι ταξική. Έτσι ένας ηλίθιος πλούσιος είναι απλά πλούσιος ενώ ένας ηλίθιος φτωχός είναι απλά ηλίθιος.

12. Η τύχη χτυπάει την πόρτα σου μόνο μια φορά, αλλά η ατυχία έχει πολύ μεγαλύτερη υπομονή.

13. Έχω διαβάσει τόσα πολλά γύρω από το κάπνισμα και το ποτό που αποφάσισα να κόψω το διάβασμα.

14. Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας.

15. Κάντε οικονομία στο νερό: πλυθείτε μαζί με μια φίλη!!!"

Oι ηθικολογικές ερμηνείες της κρίσης αθωώνουν την πολιτική εξουσία, Συνέντευξη με τον Κων/νο Τσουκαλά, posted by You Pay Your Crisis, 26/1/2012. 

"Εδώ βρίσκεται πιστεύω ένα από τα θεμελιώδη προβλήματα που οδηγούν στην συνεχιζόμενη ιστορική αφασία ενός τμήματος της Αριστεράς. Είναι ολοένα και πιο δύσκολο να ορίσει κανείς με βάση τα παραδοσιακά επιστημολογικά και πολιτικά εργαλεία σε ποιους αποτείνεται κανείς όταν θέλει να αλλάξει τον κόσμο και με ποιους μπορεί να συμμαχήσει στη διαδικασία αυτή. Δεν πρόκειται όμως πια για μια συμμαχία (όσο δύσκολη και αν είναι η πραγματοποίησή της) μεταξύ μικροαστικών στρωμάτων και εργατικής τάξης, όπως εμφανίζονταν τα πράγματα προ πενήντα ή προ εκατό ετών. Πρόκειται για την δημιουργία ενός εντελώς νέου συλλογικού υποκειμένου, το οποίο κανείς δεν μπορεί ακόμα να ορίσει, και γι’ αυτό είναι απολύτως επιτακτική η ανάγκη μιας πιο θεωρητικής προσέγγισης των κοινωνικών μεγεθών και των κοινωνικών διεργασιών. Μόνο αυτή η προσέγγιση, πιστεύω, επιτρέπει στην Αριστερά να προσδιορίσει τα συλλογικά υποκείμενα στα οποία αποτείνεται. Πιστεύω ότι είναι απολύτως εσφαλμένο να ανάγει κανείς την δυστοκία ή την δυσαρμονία των αριστερών φωνών σε υποκειμενικούς παράγοντες. Φυσικά και υπάρχουν πάντα υποκειμενικές ευθύνες των αριστερών κομμάτων, των ηγεσιών των κομμάτων, των οργανωμένων κοινωνικών δυνάμεων, αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Η Αριστερά, και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, βρέθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια μπλεγμένη σε μια διπλή μέγκενη, σε ένα αναπόφευκτο σύστημα συμπληγάδων. Από τη μια μεριά η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του υπαρκτού σοσιαλισμού επέφερε ένα τεράστιο συμβολικό και οργανωτικό πλήγμα στις παραδοσιακές δυνάμεις της Αριστεράς, που ακόμα και αν δεν συνέπλεαν με τον σταλινισμό, βρίσκονταν γενικότερα υπό την επιρροή ενός παγκόσμιου μετώπου ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό. Από την άλλη, πράγμα εξίσου σημαντικό και απολύτως συνδεδεμένο με το πρώτο, οι αριστερές δυνάμεις βρέθηκαν επίσης σε μια κατάσταση όπου όλες οι παραδοσιακές μορφές της σοσιαλδημοκρατίας γύρισαν ανάποδα, συνέπλευσαν δηλαδή από ενενήντα έως και εκατό τοις εκατό με τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες. Μέσω αυτών των διεργασιών, η Αριστερά βρέθηκε απεκδυμένη και από τις δύο ιστορικές της βάσεις, τη σοσιαλδημοκρατία και τα σοβιετικού τύπου κόμματα. Με αυτή την έννοια, η αντικειμενική δυσκολία στην οποία βρέθηκαν οι αριστερές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη, και ίσως και σε όλο τον κόσμο, ακόμα και αν συνδέονται σε μεγάλο βαθμό και σε υποκειμενικές αδυναμίες, οφείλονται στην πρωτοφανώς δυσμενή αντικειμενική συγκυρία. Η Αριστερά, αντίθετα με την Δεξιά, στηρίζεται στις ιδέες της, στην ιστορία της και στη συμβολική. Όταν λοιπόν η ιστορία, οι ιδέες και η συμβολική ενός τεράστιου κινήματος φαίνεται να αποστερούνται ξαφνικά από όλες τις κατά παράδοση ισχύουσες βάσεις τους, είναι πολύ φυσικό ολόκληρο το σύστημα της αναστοχαστικής αριστερής σκέψης να βρεθεί μπροστά όχι μόνο σε αμηχανία και σε δυσανεξία, αλλά και σε αδιέξοδα. Πιστεύω λοιπόν ότι στην Ελλάδα, παρ’ όλα τα αδιέξοδα, η Αριστερά δεν έχει πεθάνει, ούτε πνέει τα λοίσθια. Αντίθετα, υπάρχουν οι προϋποθέσεις όχι για μια άνευ όρων σύμπλευση των αριστερών δυνάμεων, γιατί αυτό θα ήταν ένα τεχνητό και αναποτελεσματικό μέσο προώθησης της αριστερής σκέψης, αλλά για μια ανα-θεώρηση όλων των ιστορικών και θεωρητικών δεδομένων που οδηγούσαν στην δυνατότητα της Αριστεράς να αρθρώσει ένα συγκεκριμένο λόγο. Κατά τη γνώμη μου βρισκόμαστε σε μια στιγμή που κάτι τέτοιο είναι για πρώτη φορά εφικτό έπειτα από μια εικοσαετία. Με αυτήν την έννοια, η ιστορική απαισιοδοξία, η οποία απάγεται από τα ιστορικά προηγούμενα που γνωρίζουμε όλοι, μπορεί να οδηγήσει με τη σειρά της  σε μια νέα αισιοδοξία, της οποίας το ακριβές περιεχόμενο μένει να προσδιορίσουμε συλλογικά. Όλο και περισσότερο μέσα από την κρίση ο πολιτικός λόγος γίνεται συνθηματολογικός και θα έλεγα και ηθικολογικός. Δεν είναι τυχαίο ότι «εφευρίσκουμε» μερικές λέξεις, οι οποίες χρησιμοποιούνται κατά κόρον σε όλο το πολιτικό φάσμα για να εξηγήσουν και να ερμηνεύσουν τα προβλήματα της πολιτικής εξουσίας και της κοινωνίας σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι νέες λέξεις-αναθέματα: πελατειακό σύστημα, λαϊκισμός, διαφθορά, κορπορατισμός ή συντεχνίες. Από τις λέξεις αυτές αφαιρείται το ιστορικό τους περιεχόμενο. Όλες αυτές οι λέξεις περιγράφουν φαινόμενα που έχουν μια ιστορική θεμελίωση. Οι πελατειακές σχέσεις δεν ήταν τίποτα άλλο από την απάντηση μιας υπανάπτυκτης κοινωνίας, όπως ήταν η Ελλάδα του 19ου αιώνα, στην ανάγκη επιβίωσης ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού που δεν είχε άλλες διεξόδους. Ο λαϊκισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσπάθεια αναγωγής των άμεσων κοινωνικών προβλημάτων σε μια ευρεία ιδέα, την ιδέα του λαού. Ανάθεμα λοιπόν ο λαϊκισμός, ανάθεμα η πελατεία, ανάθεμα η διαφθορά, την οποία τη συναντάμε και αυτήν σε όλες τις υπανάπτυκτες χώρες (αλλά εν πολλοίς και στις ανεπτυγμένες πλέον…) και επίσης ανάθεμα στις συντεχνίες. Μα οι συντεχνίες είναι ένας τρόπος διαμεσολάβησης των οργανωμένων συμφερόντων με τις εξουσίες. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, από τη δεκαετία του ΄70 ακόμα, οι συντεχνίες ήταν εκ των ων ουκ άνευ κομμάτι της μεγάλης σοσιαλδημοκρατικής διαπραγμάτευσης, σε σημείο μάλιστα οι θεωρητικοί της εποχής εκείνης να αναγγέλλουν θριαμβευτικά ότι επιτέλους φτάσαμε στον αιώνα του κορπορατισμού! Με αυτά δεν εννοώ ότι οι πελατειακές σχέσεις ή ο λαϊκισμός ή η διαφθορά είναι καλό πράγμα. Επισημαίνω, αντίθετα, ότι όλα αυτά εμφανίζονται ως ανάθεμα στο πλαίσιο ενός ηθικολογικού λόγου –ενός λόγου που, το τονίζω, δεν είναι ηθικός αλλά ηθικολογικός, καθώς ανάγει όλα τα κακά του κόσμου σε μια διαστροφή των συμπεριφορών. Αυτό βεβαίως δεν είναι καινούργιο. Ήδη από τον 19ο αιώνα ξέρουμε ότι η Δύση επιχειρούσε να ερμηνεύσει τα φαινόμενα βάσει της αρχής σύμφωνα με την οποία ό,τι δεν συμμορφώνεται με τα δυτικά πρότυπα είναι υπανάπτυκτο, οριενταλιστικό, κακό και απορριπτέο. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και σήμερα, με τη διαφορά ότι ο λόγος αυτός έχει πάρει οικουμενικές διαστάσεις και ακούμε συνεχώς ότι ο εχθρός είναι η πελατεία, η διαφθορά, ο κορπορατισμός. Σε λίγο ο εχθρός θα είναι ο συνδικαλισμός, τα κόμματα και η πολιτική. Αυτό εντάσσεται γενικότερα σε ένα πλαίσιο όπου όλες οι μορφές συλλογικών διαδικασιών και όλες οι απαντήσεις των ανθρώπων, οι οποίοι επιδιώκουν την επιβίωσή τους, θα πρέπει να ερμηνευτούν στο πλαίσιο μιας μονόδρομης τεχνοκρατικής οικουμενικής σκέψης".

To Μανιφέστο των Δεκεμβριστών, του Βλάντιμιρ Ρίζκοφ, posted by ppol.gr, 21/1/2012.

"Το πέμπτο αίτημα τέλος είναι να διενεργηθούν νέες, δίκαιες εκλογές σύμφωνα με νέο, δημοκρατικό εκλογικό νόμο. Οι ηγέτες Σεργκέι Μιρόνοφ (Сергéй Мирóнов) της «δίκαιης Ρωσίας» (CP), Γκενάντι Ζουγκάνοφ (Генна́дий Зюга́нов) του κομμουνιστικού κόμματος (ΚΠΡΦ), Βλάντιμιρ Ζιρινόφκσι (Влади́мир Жирино́вский) του «φιλελευθέρου δημοκρατικού κόμματος» (LDPR), ο δισεκατομμυριούχος Μιχαήλ Προχόροφ (Михаил Прохоров), ο ηγέτης του κόμματος «γιάμπλοκο» Γριγκόρι Γιαβλίνσκι (Григо́рий Явли́нский) και ο πρώην υπουργός οικονομίας Αλεξέι Κούντριν (Алексей Кудрин) όλοι απαίτησαν να επαναληφθούν οι εκλογές της 4ης Δεκεμβρίου και να διεξαχθούν νέες εκλογές, υπό νέους, δημοκρατικούς όρους και προϋποθέσεις".

Για την Ελλάδα, η αθέτηση πληρωμών είναι η μόνη επιλογή, του Κώστα Λαπαβίτσα, ppol.gr 24/01/2012

Το περί ου ο λόγος χρέος ανέρχεται στα 200 δις ευρώ. Το μισό πάνω-κάτω εξ αυτών βρίσκεται σε ελληνικά χέρια (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, επενδυτικά κεφάλαια κ.ο.κ) που θα είναι τα πρώτα που θα υποστούν τις συνέπειες της αναδιάρθρωσης (του «κουρέματος»). Λιγότερο από το 1/4 βρίσκεται στα χαρτοφυλάκια των διεθνών τραπεζών και ένα μεγάλο μέρος του υπολοίπου κατέχεται από επενδυτικά κεφάλαια.

Η συμφωνία που προτείνει η τρόικα υπηρετεί τα συμφέροντα των πιστωτών, κυρίως των διεθνών τραπεζών. Η ονομαστική αξία του χρέους θα μειωθεί κατά 50% και το υπόλοιπο θα καλυφθεί από νέα μακροπρόθεσμα χρεόγραφα με χαμηλό επιτόκιο, ίσως κάτω από 4%. Τα ομόλογα αυτά θα υπόκεινται στο βρετανικό δίκαιο, που είναι ευνοϊκό για τους πιστωτές.

Οι απώλειες των διεθνών τραπεζών θα είναι μικρές. Παρόλα αυτά επιδιώκουν υψηλότερο επιτόκιο, αν και η διαπραγματευτική τους δύναμη έχει μειωθεί λόγω του ότι εξαρτώνται από τα κράτη για να έχουν ρευστότητα και κεφαλαιοποίηση. Το βαρύτερο πλήγμα θα το υποστούν οι ελληνικές τράπεζες, που μπορεί πράγματι να χρεοκοπήσουν. Οπότε το ελληνικό κράτος θα χρειαστεί απελπισμένα και νέα δάνεια, για να διασώσει την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η αναμενόμενη μείωση του ελληνικού χρέους θα απορροφηθεί έτσι σε μεγάλο βαθμό αμέσως από τις τράπεζες. Βαρύ θα είναι το πλήγμα και για τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και τους μικρότερους κατόχους χρεογράφων, καθώς το «κούρεμα» θα ροκανίζει συντάξεις και αποταμιεύσεις.

Εντωμεταξύ τα επενδυτικά κεφάλαια αγοράζουν φτηνά ελληνικά χρεόγραφα, ελπίζοντας να τα μεταπωλήσουν σε καλύτερες τιμές μετά το «κούρεμα». Με την Ελλάδα να καλείται να αποπληρώσει δάνεια αξίας 15 δις ευρώ το Μάρτιο, πιθανότατα θα αντληθούν μεγάλα ποσά από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων για να πληρωθούν σε αυτά τα πτωματοφάγα επενδυτικά κεφάλαια. Η εφαρμογή του ελληνικού δικαίου θα ήταν δυνατό να εξαναγκάσει ορισμένους κερδοσκόπους να συμφωνήσουν, αλλά αν η μείωση της αξίας του χαρτοφυλακίου τους δε είναι εθελούσια θα πυροδοτηθεί μια αλυσιδωτή αντίδραση που θα συμπαρασύρει το σύνολο των χρηματαγορών.

Το χειρότερο με την επικείμενη συμφωνία είναι πως δεν πρόκειται να ωφελήσει μακροπρόθεσμα την Ελλάδα. Αρχικός στόχος ήταν να μειωθεί το χρέος στο 120% του ΑΕΠ ως το 2020, αλλά το πρόγραμμα «διάσωσης» της τελευταίας διετίας βύθισε τη χώρα στην ύφεση. Το ΔΝΤ εκτιμά πως το 2020 το ελληνικό χρέος θα είναι πολύ ψηλότερο -σε σαφώς μη-βιώσιμα επίπεδα. Απαιτεί έτσι ακόμα βαθύτερες περικοπές, αλλά η ύφεση θα βαθύνει κι άλλο αν περικοπούν περισσότερο οι μισθοί, οι συντάξεις και οι δημόσιες δαπάνες. Οι κοινωνικές επιπτώσεις στην ήδη εξασθενημένη χώρα θα είναι τρομερές, πέραν των πολιτικών δυσκολιών να επιβληθεί περαιτέρω λιτότητα.

Είναι σαφές πως η Ελλάδα λίγα έχει να προσδοκά από το «κούρεμα» που προωθεί η τρόικα. Είναι ανάγκη να αναλάβει τις τύχες της στα χέρια της, εγκαταλείποντας το θέατρο της δήθεν «εθελούσιας» αναδιάρθρωσης. Για να το πράξει αυτό, χρειάζεται να χρεοκοπήσει με κυρίαρχο και δημοκρατικό τρόπο, και να κηρύξει αθέτηση πληρωμών.

Η Ελλάδα στη συνέχεια θα αξιολογήσει δημοσίως τα χρέη της και θα αποφασίσει τι και πώς θα αποπληρώσει. Στόχος αυτής της κίνησης θα είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη και η συνέχιση της παροχής βασικών κοινωνικών υπηρεσιών. Τα χρέη της αναγκαστικά θα ακυρωθούν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται στα χέρια κρατικών φορέων και της τρόικα και θα επαναδιαπραγματευθούν με τους δανειστές της υπό πλήρη λαϊκό έλεγχο. Μόνο έτσι θα τελειώσει το παρόν θανατηφόρο σίριαλ, και θα κατορθώσει η ελληνική κοινωνία να κάνει τα πρώτα βήματά της στη μακρά πορεία προς την ανάκαμψη.

Next Steps: Presenting The Definitive Greek End Game Flow Chart, by Tyler Dryden, zerohedge.com 26/01/2012

 Why Europe's Crisis Can't Be Averted, by Felix Salmon, seeking alpha 26/01/2012

by MARIAN KAMENSKY, toonpool.com

In Europe, of course, the politics of transfer payments are much more fraught — and also much harder to understand. One very senior economist told me as we exited the meeting this morning that he too was decidedly unclear on the details of how TARGET2 works, even though he’s meant to be an expert on such things and he knew that it was crucially important. Similarly, while it’s surely very germane and important that the Bundesbank has more reserves than the ECB, what that means in practice is not at all obvious.

Politically, we still seem to be very far away from a fiscal solution to Europe’s problems, and the baseline scenario has to be that we’re not going to get one — ever. The result is likely to be a series of countries exiting the euro, and/or the “East Germanification” of much of Europe’s periphery: flows of money and human capital away from countries like Greece and Portugal, and towards the more prosperous countries with healthy economies and substantial trade surpluses. Essentially, those countries would become holiday resorts for the north, with all the real economic activity being concentrated in more prosperous nations. If you’re a smart young Spaniard, it’s much more attractive to seek your fortune in the UK than it is to take your chances in a deflating country with a stratospheric youth-unemployment rate.

Certainly there seems to be no belief at all, even among the well-intentioned technocrats at Davos, that coordinated international action will or should solve this particular crisis. And the inevitable conclusion is that the crisis is not going to be averted: it’s only going to get worse. It’s a very scary prospect — but one which it’s very important for global elites to come to terms with. And that’s exactly what they’re doing in Davos this week.

Böse Deutsche. Sind die hiesigen Niedriglöhne für das Elend in Griechenland verantwortlich?, Von Kolja Rudzio, Die Zeit, 26/1/2012.

"Die Deutschen waren’s. Sie sind schuld am Elend in Griechenland. Durch unfair niedrige Löhne haben sie ihre Nachbarn unter Druck gesetzt, sie mit ihren Exporten geradezu erdrückt. Umgekehrt ließen sie ihnen keine Chance, etwas in die Bundesrepublik zu exportieren, denn die Niedriglöhne drückten ja auch auf die Binnennachfrage in Deutschland. Das behauptet die Internationale Arbeitsagentur (ILO) in einem aktuellen Report. Und damit trifft diese Unterorganisation der Vereinten Nationen einen Nerv. Viele glauben, dass da etwas dran ist. Deutschlands oberster Gewerkschafter, DGB-Chef Michael Sommer, erklärte bereits: Die ILO habe recht. Dabei ist dieses Erklärungsmuster – niedrige Löhne gleich viel Export und wenig Nachfrage – zwar schön einfach. Jeder kapiert das. Aber es stimmt nicht. Die Wirklichkeit sieht anders aus".

L'allenatore che scoprì Giuseppe Meazza e morì ad Auschwitz: una targa allo stadio Giorno della Memoria, il ricordo di Árpád Weisz Il mister che vinse lo scudetto on l'«Ambrosiana», Corriere della Sera, 26/1/2012.

Ομορφάντρα μου!!!! (Τι άλλο θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε ...)

Οι Βρυξέλλες πριμοδοτούν την αριστερά και υπονομεύουν τον Σαμαρά!, γράφει ο Κακοφωνίξ για το antinews.gr 26/01/2012

Αυτή η εμμονή των Ευρωπαίων για εγγυήσεις ‘’από τα τρία κόμματα’’, γεννάει ερωτηματικά και ανησυχίες.  Οπωσδήποτε ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά του μέσου Πομερανού εργάτη και φαίνεται ως ένα βαθμό λογική:

‘’Αν εμείς πιεζόμαστε να βάλουμε τα ωραία μας λεφτά για να σώσουμε την Ελλάδα, θα πρέπει και οι Έλληνες να επιθυμούν να σωθούν, συνεπώς τι πιο λογικό από το να δεσμευθούν προεκλογικά τα κόμματα εξουσίας;’’

Είναι όμως έτσι;

Κατ’ αρχήν η κεκαλυμμένη απειλή που εκ πρώτης όψεως δείχνει αθώα, στρέφεται ευθέως κατά του κ. Σαμαρά.  Και αυτό γιατί όποιος παρακολουθεί σοβαρά τις ελληνικές υποθέσεις γνωρίζει άριστα πως το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ μαζί, τα δύο άλλα προς συμμόρφωση κόμματα, δε μαζεύουν ούτε 20%, ενώ είναι αμφίβολο αν θα υπάρχουν ως σοβαρές πολιτικές οντότητες μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Η φαινομενικά αθώα πρόταση που πλημμυρίζει τις άδολες καρδιές των Ευρωπαίων αξιωματούχων, κρύβει και ένα παράδοξο.  Καθώς όλες οι δημοσκοπικές αναλύσεις δείχνουν μια στιβαρή άνοδο της αριστεράς και σίγουρα πάντως μια κατά κράτος επικράτηση των αντιμνημονιακών δυνάμεων, θα πρέπει να απευθύνεται και σε αυτά τα κόμματα, δεδομένου ότι οι εκλογικές τους επιδόσεις αναμένονται σίγουρα καλύτερες από του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ και σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, ορισμένες εξ αυτών θα κληθούν να συγκυβερνήσουν.  Πολύ θα ήθελα να δω μια επίσημη πρόταση της Kομισιόν προς το ΚΚΕ και την απάντηση που θα ακολουθούσε.

Εκεί όπου η πρόταση γίνεται ηλίθια και σαφώς επικίνδυνη είναι η αβάντα που άθελά της (;) δίνει στις διάφορες εκφάνσεις της ελληνικής αριστεράς, μιας αριστεράς που δείχνει έτοιμη να τινάξει στον αέρα το σύστημα, με την πρώτη ευκαιρία.  Γιατί η προσπάθεια να εγκλωβιστεί ο κ. Σαμαράς σε αντιδημοφιλή μέτρα, που δεν πιστεύει ο ίδιος, μόνο και μόνο ως αποτέλεσμα ενός εκβιασμού του τύπου ‘’τις συντάξεις σας για τα ευρώ μας’’, συσπειρώνει στα κομμάτια της αριστεράς ακόμα και συντηρητικούς νοικοκυραίους.  Ουσιαστικά προσπαθεί να αφαιρέσει από τον κ. Σαμαρά, τον μοναδικό διαθέσιμο πρωθυπουργήσιμο πολιτικό με αστική σκέψη αυτή τη στιγμή, τη διαπραγματευτική του δυνατότητα μετά τις εκλογές και να τον υπονομεύσει.  Μια δυνατότητα που ενδεχομένως η Ευρώπη θα εκλιπαρεί, αν για κάποιο λόγο προκύψει χάος.

Θα θελα να δω τα μούτρα του κ. Γιούνκερ, αν χρειαστεί να ‘’διαπραγματευτεί’’ ένα πακέτο διάσωσης έχοντας απέναντί του τον Αλέξη, την Αλέκα και τον Φώτη, σε μια σουρεαλιστική υπερπαραγωγή, με φόντο εξαγριωμένους μπαχαλάκηδες στο κέντρο και νταβρατισμένους ΠΑΜΕτζήδες να περιφρουρούν το κοινοβούλιο, με υπουργό δημόσιας τάξης τον κ. Ψαριανό και Εσωτερικών τον κ. Χαλβατζή.  Guest Star ο κ. Αλαβάνος σε ρόλο ειδικού διαμεσολαβητή για το εθελοντικό κούρεμα.

Καλό θα είναι, πριν οι ανεπάγγελτοι χαρτογιακάδες εκστομίζουν τις αφέλειές τους, να συμβουλεύονται τους δεκάδες αργόσχολους αναλυτές που σιτίζονται στα πρυτανεία τους  και να προσπαθούν στοιχειωδώς να προβλέψουν τις συνέπειες.  Γιατί αν κάτι πληρώνουμε σήμερα πολύ ακριβά είναι ακριβώς αυτή η εμμονή των ηγετίσκων που μας έτυχαν, να προσπαθούν να επιβάλλουν κάθε λογής αποτυχημένες πολιτικές, όχι στη βάση μιας ρεαλιστικής προσέγγισης, αλλά αποκλειστικά και μόνο στοχοποιώντας ένα απαίδευτο κοινό επιπέδου Focus.

αλλά φυσικά υπάρχουν και χειρότερα...

Ψηφίσαμε το Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσουμε.....(Είσαι απίστευτος, Εδουάρδε!)

Τα παιδιά του Παραδείσου, από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, Editorial-Lifo, 26/1/2012.

"«Είσαι απίστευτος, Εδουάρδε!» λέω όταν βλέπω κλέφτες του Χρηματιστηρίου να θέλουν να διατηρήσουν τις κούφιες επιχειρήσεις που έστησαν με θαλασσοδάνεια, τείνοντας χείρα βοηθείας και κάνοντας χρήση του δόλιου άρθρου 99 για να σώσουν ΚΑΙ τις τρεις επαύλεις τους, ΚΑΙ τα δύο σκάφη τους ΚΑΙ τα πέντε αυτοκίνητά τους - ενώ απολύουν χωρίς αποζημίωση τους συνεργάτες τους. «Είσαι απίστευτος, Εδουάρδε!» λέω όταν βλέπω τα πρωτοπαλίκαρα της παλιάς διεφθαρμένης κατάστασης να κάνουν τώρα κριτική ανεβασμένοι σε φλώρικα οδοφράγματα, επειδή η παλιά φάση καταρρέει και αυτοί βιάζονται να καβατζωθούν στο επόμενο άρμα. Δεν γίνεται να βρίζεις ως διεφθαρμένο τον Παράγοντα με τον οποίο πέρναγες όλες σου τις Πρωτοχρονιές μαζί - επειδή σε έριξε στη μοιρασιά! «Είσαι απίστευτος, Εδουάρδε!» λέω όταν βλέπω τον Σαμαρά να καλεί στα όπλα τον κομπλεξικό, μαζοχιστή κι επιλήσμονα αυτό λαό (τον δήθεν εξαπατημένο και δήθεν αφελή), λες και κατέφθασε μόλις χθες μέσα σ’ ένα κοφίνι στις όχθες του Ποδονίφτη (ο Σαμαράς). «Είσαι απίστευτος Εδουάρδε!» λέω, όταν διαβάζω κάθε μέρα την κίνηση στο ίντερνετ. Στην Ελλάδα, οι πλούσιοι θέλουν να τους αντιμετωπίζουν ως εάν να ήταν φτωχοί. Οι αλήτες ως εάν να ήταν ευγενείς. Οι ανίκανοι ως εάν να ήταν αστέρια. Οι κλέφτες ως εάν να ήταν ευεργέτες. Οι πουτάνες ως εάν να ήταν παρθένες. Οι κιτς ως εάν να ήταν πρωτοποριακοί. Οι γονατισμένοι ως εάν να ήταν Μπουμπουλίνες. Οι αυριανιστές ως εάν να ήταν σατιρικοί. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει εντελώς ότι κάθε ζωή είναι το σύνολο των πράξεών της. Κι έχουν ξεχάσει ότι μερικοί ανάμεσα στο θολό ακροατήριό τους θυμούνται! Περιμένω πώς και τι τη μέρα που θ’ ακουστεί η φωνή αυτών των λίγων που έχουν μνήμη και ιστορία καθαρή. Μια φωνή νέα, χωρίς αντήχηση από παλιά απωθημένα. Χωρίς το βάρος των «χαμένων ψευδαισθήσεων». Χωρίς σημαίες από παλιούς πολέμους. Νέα παιδιά που θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια κι όλη αυτή η κατάσταση απλώς τους καθυστερεί, απλώς τους σκοτώνει".

Tα κουσούρια του, Τα Νέα, 25/1/2012.

"Τρία λοιπόν τα κουσούρια του: η παροιμιώδης τσιγκουνιά του. Η αθεράπευτη αλαζονεία του. Πράγμα που τον έκανε να μιλάει σχεδόν περιφρονητικά όχι μόνο για τους έλληνες συναδέλφους του, αλλά και για αρκετούς μεγάλους. Και το τρίτο η εμμονή του στο ίδιο αισθητικό μοτίβο. Με αποτέλεσμα οι τελευταίες του ταινίες, αποχυμωμένες από ζωντάνια και ουσία, να θυμίζουν, ως σχήμα, την προσωπική του αισθητική. Ομως ουδείς, ακόμα και ένας Τεό, αλάνθαστος!".

(και σαν σχόλιο στο παραπάνω από Τα Νέα και αναγνώστη τους: "Κατ'αρχήν είναι απρεπές να θάβει ο κ. Δανίκας έναν προσφάτως αποβιώσαντα στη στήλη του, προτού η οικογένειά του προλάβει να τον θάψει στο χώμα. Τώρα και επί της ουσίας, πέραν των υπαρξιακών ή καλλιτεχνικών ανασφαλειών που μπορεί να κουβαλά ο καθένας, πόσο μάλλον εάν είναι κριτικός κινηματογράφου που αρέσκεται στο να θεωρεί ότι η κριτική της ταινίας είναι πιο σημαντική από την ίδια την τανία, όπως εδώ και χρόνια θεωρεί ο κ. Δανίκας, το γεγονός είναι ότι η παγκόσμια κοινότητα με χιλιάδες μηνύματα στο Twitter έδειξε (και συνεχίζει να δείχνει) την τεράστια εκτίμησή της και απέτεισε φόρο τιμής στο Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Στην παγκόσμια αυτή κοινότητα περιλαμβάνονταν και κριτικοί κινηματογράφου, όπως και τα μεγαλύτερα περιοδικά και websites που ασχολούνται με τον κινηματογράφο. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση στην εν λόγω παγκόσμια σημερινή τάση υπήρξε η παρουσία πολλών Ελλήνων, οι οποίοι με την πάγια πρακτική της ισοπέδωσης των πάντων φρόντισαν να κοροϊδέψουν, να χλευάσουν, να χασμουρηθούν και να βρίσουν έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου, διότι ετύγχανε να είναι συμπατριώτης τους. Και γιατί να μην το κάνουν εξάλλου, όταν έχουν μάθει, από το σπίτι τους, από τα ΜΜΕ και από τους συμπατριώτες τους κριτικούς κινηματογράφους ότι τον διπλανό μας τον μειώνουμε για να τον φτάσουμε, δεν θαυμάζουμε κανένα, όλοι είναι λαμόγια, και μόνο εμείς είμαστε μάγκες. Κύριε Δανίκα, το εάν ο Αγγελόπουλος είναι αλαζόνας, τσιγκούνης, κακός εραστής και βαρετή παρέα δεν αφορά εσάς, όχι μόνον διότι δεν αποτελεί κριτική, αλλά κυρίως επειδή δεν μας απασχολεί η γνώμη σας περί τσιγκουνιάς, αλαζονείας και ειλικρίνειας. Εάν θέλετε να κάνετε κοσμικό σχόλιο και κουτσομπολιό, καλό είναι να πάτε να το κάνετε στα αντίστοιχα περιοδικά που έχουν πρωτοσέλιδο τον Ρουβά (τον οποίον, εάν δεν με απατά η μνήμη μου, είχετε εκθειάσει και ως ηθοποιό), αντί να μετατρέπετε την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" σε κουτσομπολίστικο περιοδικό. Σε κάθε περίπτωση όμως, εφόσον διαφωνείτε με τα ανωτέρω και θεωρείτε ότι ως κριτικός σας πέφτει λόγος για τα πάντα, εάν έχετε τη μίνιμουμ αίσθηση σεβασμού, ακολουθήστε την πεπατημένη του να πείτε δύο καλές κουβέντες για έναν άνθρωπο που")

Η κυβέρνηση Παπαδήμου και οι «μετανοούσες Μαγδαληνές»... , της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή, 25/1/2012.

"Οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί της νυν και της πρώην κυβέρνησης - Βενιζέλος, Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοΐδης και λοιποί... - αυτοεξεφτελίζονται. Αν οι βασικοί διεκδικητές της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνονται με καθυστέρηση πολλών μηνών τη σημασία και τις συνέπειες του Μνημονίου, τότε είναι κάτι περισσότερο από ανίκανοι και ακατάλληλοι. Θα μου πείτε πως υπάρχουν αρκετοί ακόμη που υπερασπίζονται το Μνημόνιο... Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λοιπόν; Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο που (σχεδόν) κανείς πολίτης δεν πιστεύει κανέναν και τίποτα. Και κανένας δεν ελπίζει σε τίποτα. Ακόμη και οι λεκτικές φούσκες τους είναι περιττές. Προφανώς κακώς η Ελλάδα μπήκε στο Μνημόνιο. Και όχι μόνον ότι κακώς μπήκε, αλλά, αφού μπήκε, εξίσου κακώς έκτοτε κυβερνήθηκε και πορεύθηκε εντός του Μνημονίου. Αλλά αυτοί δεν ήξεραν τίποτε... Και ότι δεν έγινε καμία διαπραγμάτευση με την τρόικα, ενώ θα έπρεπε να είχε γίνει. Και «ομολογούν» πως έκαναν λάθη που τώρα τα παραδέχονται από τηλεοράσεως… Αστεία λόγια".

Angela Merkel casts doubt on saving Greece from financial meltdown, by Ian Trainor, The Guardian 25/01/2012

In an interview with the Guardian and five other leading European newspapers, the German chancellor also insisted – against widespread resistance elsewhere in the eurozone and in the UK – that the European court of justice (ECJ) be empowered to police the public spending and budget policies of the 17 countries in the euro.

She also called for the eventual creation of a European political union, with many more national powers ceded to a central government, a strengthened bicameral European parliament, and the ECJ assuming the role of Europe's supreme court.

Days before the latest crucial EU summit, which – at Merkel's insistence and evoking scant enthusiasm elsewhere – is to finalise an international treaty between eurozone governments entrenching German-style fiscal and budgetary rigour in all single currency countries, the chancellor admitted to having doubts about the strategy she has pursued throughout the crisis.

"We haven't overcome the crisis yet," Merkel said. "Of course, there's Greece, a special case where, despite all the efforts that have been made, neither the Greeks themselves nor the international community have yet managed to stabilise the situation."

Asked about the European response over the past two years, during which Berlin has often dictated terms and encountered strong resistance in Brussels, Paris, and at the European Central Bank in Frankfurt, Merkel said: "Good politicians always have doubts, as a way of constantly reviewing whether they are on the right track."

IMF – the height of hypocrisy but still wrong as usual, by Bill Mitchell, bilbo.economicoutlook.net 25/01/2012

On January 24, 2012, the IMF released their World Economic Outlook Update – which has raised alarm bells in the World’s press. The IMF also released their Fiscal Monitor Update on January 24, 2012. Both documents are carried the same confused message.

Somehow the current solution requires fiscal consolidation within a growth strategy. The IMF has worked out that the medium-term resolution this crisis is for economies to resume growth. They also know full well that growth in aggregate spending is required to achieve that. The problem is that they are fundamentally compromised by the irreconcilable conflict between their obsession fiscal austerity and the reality that spending generates growth.

I last considered the inaccuracy of the IMF forecasts in this blog – 100 per cent forecast errors are acceptable to the IMF and earlier in this blog – The first act of fiscal consolidation – terminate the IMF funding.

The latest WEO upgrade provides new forecasts for 2012, considerably less optimistic than those that were available in the full September 2011 release of the WEO.

The following graph compares the 2012 forecasts as at September 2011 with the latest IMF forecasts that came out yesterday. The blue bars of the earlier forecasts for 2012 and the grey bars are the most recent. In every case, the forecasts are now significantly more pessimistic.

In the case of the Eurozone the IMF has gone from a 1.1 per cent annual growth projection to a -0.5 real growth projection for 2012 in the space of 3 months.

In the case of Italy, it is flipped from a positive growth scenario 0.3 per cent per annum to a 0.6 contraction.

In the case of Spain, the revisions are even more stark. Workers in September 2011 they were predicting a 1.1 per cent real growth rate to 2012 and has now been revised to -0.3 growth rate.

The fact is that the optimistic 2012 forecasts presented in September 2011 whenever realistic. It was quite clear that the fiscal austerity being imposed upon the Eurozone was always going to result in sharp contractions in real growth.

The IMF has a history of providing overly optimistic growth forecasts at a time when it is bullying national governments to impose fiscal austerity. The opposite is also the case, their growth estimates that typically conservative when governments are introducing fiscal stimulus packages, which I put down to the use of models that deny the strength of fiscal policy (and the related multipliers).

That is the inherent bias of their macroeconomic modelling is to downplay the role of government deficits and give excessive weight to Ricardian type effects with respect to private sector spending.

The graph is consistent with this bias. Their constant advocacy of fiscal consolidation is based on their view that private sector spending was tied to public spending but mostly in an inverse manner (Ricardian equivalence and crowding out). I consider this is more detail below.

Applying that erroneous causality then would lead them to be excessively optimistic at a time of fiscal contraction.

My criticism of the IMF forecasting performance should not be interpreted as being anti-forecasting. Rather it is the systematic bias in their forecasts that render them useless but dangerous.

I consider that a forecasting organisation should be excluded from having policy influence when there is systematic bias in the errors they make which arise from using erroneous models that reflect their free-market ideological leanings rather than capturing the way the economy actually works.

That failure of that ideology has been demonstrated by the crisis and the economics dynamics since the crisis began.

A Way to Make People Buy Homes Again, by James A. Wilcox, The New York Times 24/01/2012

Activating that demand for houses, condos and apartments would help the sales of related goods and services, which would in turn help reduce unemployment.

Here’s how down-payment protection could work. Homebuyers could purchase protection from the government for a one-time fee, say 1 percent of the house purchase price, or $2,000 on a house selling for $200,000. The fee could vary with the risk of house price declines in each area. The plan would be open to all buyers.

At the end of three years, the government would automatically mail checks to protected homeowners if average house prices in their area were lower than when they purchased their homes. (No decline, no check — just like auto insurance.)

Or, the payment might be applied to the mortgage to reduce the balance due. Declines would be based on the government’s house-price indexes for nearly 400 areas in the country. Either way, without selling their homes, at the end of the third year homebuyers would be quickly and fully compensated for any loss of equity, up to the amount of their down payment.

Down-payment protection would encourage lenders to ease currently tight credit conditions. The Federal Reserve has documented that banks’ lending standards have become tighter. Maybe they’ve tightened them too much. Because lenders’ risks tend to rise as house prices fall, the protection could also be used to encourage lenders to ease their mortgage terms a bit. In that scenario, the buyer of the house could pay for the down-payment protection and then assign it to the lender in return for easier mortgage terms, like agreeing to lower rates, fees or down payments.

That, too, would advance the goal of allowing more borrowers to qualify and buy houses.

Only the federal government can readily offer a down-payment protection program that is large enough to raise actual and expected future house prices, which would in turn lower how much the buyer would have to pay. In addition, unlike private providers of protection, the government reaps substantial extra revenue when its policies raise national income. Even if the taxpayers provide some subsidy, to the extent that the economy does better, they would get some benefit.

Why Are Republicans Attacking 'Vulture Capitalism'?, by William Greider, The Nation 18/01/2012

Some conservative thinkers seem to recognize this. They are floundering in search of alternative thinking, beginning to acknowledge economic and social realities the right has long ignored, even denied (economic injuries the left has addressed for decades). Just as candidate Newt condemns “crony capitalism” and Perry denounces “vultures,” historian Francis Fukuyama has abruptly rescinded the happy talk that made him famous twenty years ago. At the end of the cold war, Fukuyama’s book The End of History and the Last Man declared that left-right ideological conflicts were over. Liberal democracy had won. It would henceforth prevail around the world.

Hold that prophecy. The professor has issued a sort of retraction (he might say “correction”). His essay in the latest issue of Foreign Affairs, the journal of the Council on Foreign Relations, explained that “some very troubling economic and social trends, if they continue, will both threaten the stability of contemporary liberal democracies and dethrone democratic ideology as it is now understood.”

Yikes. What trends are those? Global capitalism, he said. Free-trade doctrine and new technology, along with the steady offloading of American jobs, are destroying the middle class—the necessary foundation for democracy in advanced economies. “What if the further development of technology and globalization undermines the middle class and makes it impossible for more than a minority of citizens in an advanced society to achieve middle-class status?” Fukuyama asked.

His alarming observations were picked up by other conservative commentators and treated respectfully, a sign that these anxieties are widely shared. Washington Post columnist David Ignatius, longstanding advocate of globalization, embraced Fukuyama’s argument. New York Times columnist David Brooks wrote with sympathy for the struggling white working class. It votes Republican and gets hammered by corporate capitalists in return.

Fukuyama treats this threat to the middle class as a newly discovered insight, but of course, it is precisely what organized labor and liberal-left critics have been saying for about thirty years. Fukuyama’s warning reminded me of a disturbing article by Robert Kuttner I read in 1983 in The Atlantic, “The Declining Middle.” Fukuyama’s explanation of the economic forces echoes the book I published in 1997, One World, Ready or Not: The Manic Logic of Global Capitalism. Alas, the Stanford historian lacked the grace to acknowledge that he was catching up with the liberal left, essentially confirming our critique. If Fukuyama said so, he would lose membership in the Conservative Thinkers Club.

Nevertheless, I salute Fukuyama for putting some hard truths on the table. His essay will help other conservatives get over the tired bromides about free trade and see through the false claims promoted by the multinationals. The trade issue is at the core of US economic deterioration, yet it is the great silence in the 2012 campaign. It will keep chewing up the American middle class until one party or the other finds the courage to do something about it.

Democracy Promotion: Done Right, A Progressive Cause, by Rosa Brooks, democracy journal, Winter 2012 issue

Democracy: A Human Fail-Safe

The events of the last year make this as good a time as any to ask ourselves (again) what place democracy promotion should have in our foreign policy. Can democracy promotion be saved, in the face of all our mistakes, all our inconsistencies, all our false starts, hypocrisies, and hesitations?

I think the answer is yes. Democracy promotion should remain a vital part of our foreign policy—not despite our mistakes, inconsistencies, false starts, hypocrisies, and hesitations, but because of them. We should embrace and promote democracy not because it is perfect or because we are perfect, but because democracy remains the only political system yet devised that builds in a capacity for self-correction.

Start by going back to first principles. Democracy is premised on an idea that remains radical in many parts of the world: the idea that every human being counts, that we all have a right to participate in making the decisions that will affect us, that no person or group has a permanent monopoly on political wisdom. Political theorists can debate whether civil and human rights require democracy to protect them or whether democracies must protect civil and human rights in order to sustain themselves. For our purposes, it is probably enough to say that the idea of democracy carries with it at least some minimal assumptions about rights and the rule of law: Democracy cannot thrive without at least some degree of freedom of expression and assembly, and it requires at least some minimal institutional arrangements to sustain it (courts, legislatures, and so on). How much free expression (or judicial independence, or parliamentary power) is “enough” is hard to say; certainly, reasonably stable and contented democracies have answered this question in different ways.

But the basic contours of the idea remain both clear and sound. If everyone counts, then everyone must be allowed to speak and organize and assemble with others; everyone must have a shot at arguing with and persuading others. This is how ideas emerge, struggle for life, gain prominence, and are tested. Some survive; some vanish; some fade for a time and re-emerge again later on.

Vada a Bordo, Cazzo (ανέβα στο πλοίο αρχ...)

του Σεραφείμ Μακρή για το www.democracycrisis.com

Μια φράση που έγινε σύνθημα σε ολόκληρο το διαδικτυακό πλανήτη: ένας Ιταλός τα χώνει σε έναν άλλο Ιταλό (και στον Έλληνα κάτω από αυτόν). Η συζήτηση έχει και ένα ακόμη ενδιαφέρον γύρισμα: όταν ο λιμενάρχης ανακοινώνει στον καπετάνιο ότι υπάρχουν νεκροί αυτός ρωτάει...πόσοι είναι! Προφανώς νομίζει ότι την ερώτηση την κάνει από το studio του Mega ο Γιάννης Πρετεντέρης και αυτός πρέπει να σχολιάσει το ξαφνικό και αναπάντεχο γύρισμα στο online παιχνίδι Concordia – Save her. Στην απάντηση του λιμενάρχη ότι αυτός θα έπρεπε να είναι ο πρώτος γνώστης, η πηγή αυτής της πληροφόρησης σχεδόν δεν ανταποκρίνεται.

Η μνήμη, με γυρνάει μερικά χρόνια πίσω: τότε που έξω από το λιμάνι της Παροικιάς στην Πάρο, το Σάμινα βυθίζεται συμπαρασύροντας 80 ανθρώπους. Και έναν ακόμα στη στεριά: τον υπολιμενάρχη Πάρου, που πεθαίνει από καρδιακή ανακοπή, μη αντέχοντας την πίεση του γεγονότος. Αντίθετα από τον καπετάνιο του Concordia, ο υπολιμενάρχης αισθάνεται το βάρος της στιγμής: κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει έναν άνθρωπο ότι λύγισε υπό το βάρος μιας ευθύνης, εφαρμόζοντας αυτό που εκείνη την ώρα ήταν το δικό του κομμάτι έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο: το ίδιο το γεγονός του θανάτου από μόνο του αποδεικνύει ότι καταλάβαινε και ασκούσε την ευθύνη του.

Τα σημειώνω όλα αυτά παρατηρώντας δύο παρόμοια γεγονότα και τη στάση διαφορετικών ανθρώπων που είναι δρώντες σε αυτά. Το Σάμινα ήταν αξιόπλοο αποφάνθηκε το δικαστήριο χρόνια μετά, ήταν τελικά μόνο ανθρώπινο λάθος. Το Concordia φαίνεται ότι είναι κι αυτό ένα ανθρώπινο λάθος. Η ιδιοκτήτρια εταιρεία του Σάμινα θα απαλλαγεί όπως και το management. Για το Concordia είναι πολύ νωρίς. Είναι προφανές ότι η αποτελεσματικότητα του Ιδιωτικού Τομέα είναι πέρα από την κρίση των δικαστηρίων. Αποδεικνύεται άλλωστε καθημερινά, κανένα ατύχημα ή κακοτυχία δεν οφείλεται στον τρόπο οργάνωσης και στη διοίκηση μιας εταιρείας, αυτό είναι εξ ορισμού ανύπαρκτο ως πιθανότητα. Φυσικά υπάρχει αυτή η ενοχλητική φιγούρα των δύο ανθρώπων της ακτοφυλακής ή του λιμενικού αντίστοιχα. Ο ένας ζητάει από τον καπετάνιο να ανέβει στο αναθεματισμένο πλοίο, να αναλάβει τις ευθύνες του, να μην κρυφτεί  από αυτές. Εκείνη την ώρα του βγαίνει η εκπαίδευση και η κουλτούρα του οργανισμού του. Προσπαθεί να εφαρμόσει μια διαδικασία, να κινητοποιήσει αυτούς που είναι αναγκαίο για την ασαφάλεια των επιβατών να είναι κρίσιμοι κρίκοι σε αυτή τη διαδικασία. Ο άλλος τα αυτά συν τη ζωή του...

Για μένα και τα δύο περιστατικά αποδεικνύουν με τον πιο καθαρό τρόπο τα όρια του αόρατου χεριού του Smith, εξηγούν πειστικά ότι η επιδίωξη του κέρδους υπερισχύει της ασφάλειας και ακόμη αποδεικνύει γιατί οργανισμοί χωρίς κουλτούρα ασφάλειας είναι προδιαγεγραμμένο να οδηγούνται σύντομα σε μεγάλα γεγονότα-ατυχήματα. Είναι η περίφημη θεωρία του ελβετικού τυριού στη δημιουργία ατυχημάτων. Χοντρικά αυτή η θεωρία ισχυρίζεται ότι ένα ατύχημα δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά από μικρότερα λάθη που συμβαίνουν καθημερινά στα διάφορα στρώματα μιας οργάνωσης: λάθη που αφορούν είτε στην ιεραρχία είτε στον ανθρώπινο παράγοντα είτε στις διαδικασίες και στην κουλτούρα του οργανισμού. Όταν τα λάθη αυτά συντονιστούν τότε προκύπτει ένα πολύ μεγάλο γεγονός. Είμαι σίγουρος ότι όταν οι άνθρωποι που θα ερευνήσουν το ατύχημα ολοκληρώσουν την έρευνά τους θα ανακαλύψουν μια σειρά από γεγονότα ένα από τα οποία θα είναι οι ευθύνες του καπετάνιου του πλοίου. Απλά πιστεύω ότι δεν πρόκειται για λάθη αλλά για εγκληματικές αφέλειες που πηγάζουν από τη βαθειά πεποίθηση ότι τίποτα δε θα πάει στραβά, ότι η ασφάλεια περιορίζει το κέρδος, ότι οι ρυθμίσεις για την ασφάλεια είναι μια ακόμα κρατική ανοησία που νοθεύει τον υγιή ανταγωνισμό και, τέλος, ακόμα κι αν κάτι πάει στραβά τα δικαστήρια δε θα επιδείξουν «λανθάνουσα αυτονόμηση» που θα έλεγε κι ο καθ’ ημάς Καρατζαφέρης...

Τέλος, όχι άσχετα με τον τρόπο του καπετάνιου του Concordia, το Γερμανικό Spiegel διοργανώνει ολόκληρο αφιέρωμα στο γεγονός, το βυθισμένο σκάφος γίνεται τουριστικό αξιοθέατο την ίδια ώρα που  κάτι συνηθισμένοι νεκροί από σιδηροδρομικά ατυχήματα στον Τρίτο κόσμο δεν είναι παρά στατιστικές σειρές. Εμείς εδώ στην Ευρώπη, είμαστε οπωσδήποτε κάτι πολύ διαφορετικό...